FilmsReviews

A Wonderful Season of Failure – Una Meravigliosa Stagione Fallimentare- (2015) του Mario Bucci

Το ποδόσφαιρο αποτελώντας, αναμφίβολα, το πιο λαοφιλές άθλημα της Ευρώπης (και όχι μόνο), όντας, μάλιστα, αναπόσπαστο κομμάτι του αστικού ιστού, έχει τόσο μεγάλη επίδραση στην ζωή των φιλάθλων, που καταφέρνει σε πολλές περιπτώσεις να αποτελέσει ακόμα και κοινωνικό φαινόμενο. Καθημερινά, ολόκληρες πόλεις μπορούν να  κινούνται στο ρυθμό μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, ζώντας μαζί της τις χαρές και τις λύπες, γράφοντας την δικιά τους ξεχωριστή ιστορία. Μία τέτοια πόλη αποτελεί το Bari της Νότιας Ιταλίας, το οποίο αποτελεί , μαζί με την ποδοσφαιρική του ομάδα, το θέμα της εν λόγω ταινίας-ντοκιμαντέρ, την οποία είχα την ευχαρίστηση να παρακολουθήσω στο φετινό Offside Festival, που διοργανώνεται αυτές τις μέρες στην Θεσσαλονίκη.

Η ταινία πραγματεύεται τα γεγονότα που έλαβαν χώρα την ποδοσφαιρική σεζόν 2013/2014 για την ομάδα της Bari, μια χρονιά κατά την οποία, παρά τις αντιξοότητες, η ομάδα κατάφερε να ξαναφέρει χαρά στην Ιταλική πόλη. Η Bari, μετρώντας μια μακρά ιστορία, με το μεγαλύτερο κομμάτι της να είναι στα «σαλόνια» της πρώτης κατηγορίας, βρίσκεται στην 2η τη τάξει κατηγορία, έχοντας πλεχτεί προ διετίας σε στοιχηματικό σκάνδαλο, βιώνει, πλέον, σοβαρά οικονομικά προβλήματα, με την χρεωκοπία και το υποβιβασμό να είναι προ των πυλών. Οι φίλαθλοι-κάτοικοι του Bari έχουν από καιρό εγκαταλείψει την ομάδα τους, διαμαρτυρόμενοι για τις τακτικές της διοίκησης. Η ομάδα αργοπεθαίνει και μαζί της και η ίδια η πόλη. Αλλαγή και ελπίδα έρχεται να δώσει η αποχώρηση της ανεπιθύμητης διοίκησης, και η εφαρμογή αυτοδιαχείρισης ως ότου βρεθεί νέος πρόεδρος. Οι φίλαθλοι επιστρέφουν στο γήπεδο και μαζί και η αισιοδοξία και η χαρά στην πόλη. Η ομάδα ξεκινάει και ανεβάζει ρυθμούς, φτάνοντας μια ανάσα από την επιστροφή της στην Serie A (1η κατηγορία). Η άνοδος μπορεί να μην ήρθε, όμως, η ελπίδα των κατοίκων του Bari έχει επιστρέψει, μαζί με την αγαπημένη τους ομάδα.

Μολονότι, έχω παρακολουθήσει αρκετά ποδοσφαιρικά (και γενικότερα αθλητικά) ντοκιμαντέρ, εξεπλάγην ευχάριστα από το συγκεκριμένο, όχι τόσο για το ενδιαφέρον της ιστορίας, η οποία εξαρχής είχε τραβήξει την προσοχή μου, όσο για την πολύ καλή της κινηματογράφιση και σκηνοθεσία. Η ταινία, καθ’ όλη τη διάρκειά της, κινείται με πολύ καλό ρυθμό, κάνοντας μας να ξεχάσουμε ότι πρόκειται για ντοκιμαντέρ, ενώ, μια σειρά από όμορφα πλάνα και ο «παιχνιδιάρικος» χαρακτήρας της  καταφέρνουν να μας μεταφέρουν ιδανικά την ατμόσφαιρα της ιταλικής παραθαλάσσιας πόλης. Επιπλέον, η καλή δουλεία στο μοντάζ είναι ενδεικτική, καταφέρνοντας να λάμψει στις σκηνές των αγώνων. Τέλος, η εναλλαγή αφήγησης και συνεντεύξεων των πρωταγωνιστών και μη, είναι αρκετά προσεγμένη και λειτουργεί ικανοποιητικά χωρίς να πλατειάσει και να κουράσει στιγμή.

Εν κατακλείδι, ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, εξαιρετική επιλογή για τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους, με το τέλος να μας αφήνει με ένα όμορφο μήνυμα, και την Bari, πλέον, στις καρδιές μας.

Previous post

Prometheus (2012) του Ridley Scott

Next post

Φεστιβάλ Καννών 2017: Ποιες Ταινίες Βραβεύτηκαν

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.