FilmsReviews

Win! The Birth of NYCFC (2017) του Justin Webster

Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις Η.Π.Α. όπως σε χώρες της Ευρώπης, άλλα αθλήματα (όπως το baseball) πάντοτε προσέλκυαν πολύ περισσότερους θεατές. Το «Win!» είναι ένα ντοκιμαντέρ που εξιστορεί τις προσπάθειες ενός συνόλου παθιασμένων ανθρώπων να δημιουργήσουν τη σημαντικότερη ποδοσφαιρική ομάδα στην ιστορία της Νέας Υόρκης· Μπορεί να πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες και πιο δραστήριες πόλεις του κόσμου, όμως όσον αφορά το ποδόσφαιρο, δεν έχει να επιδείξει και πολλά. Αν και εμένα προσωπικά το συγκεκριμένο άθλημα με βρίσκει παντελώς αδιάφορο, βρήκα τον εαυτό μου προ εκπλήξεως μπροστά στην ταινία αυτή: κατάφερε να μου κινήσει το ενδιαφέρον και να με κάνει κομμάτι του κοινού της. Ακριβώς για αυτό τον λόγο πιστεύω μάλιστα πως κάνει κι αρκετά καλά τη δουλειά της.

2013. Η ταινία ξεκινά με τους ανθρώπους που πρώτα ονειρεύτηκαν την σύστασή της: τον διαχειριστή της ομάδας (director of the club) και τον προπονητή της. Γρήγορα γίνονται φανερές οι πρώτες ανησυχίες. Για δεκαετίες απουσίαζε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στη χώρα και ενώ πια υπάρχει, θέτει εμπόδια στη νεογέννητη ομάδα. Αποδεικνύεται πράγματι δύσκολη υπόθεση η συλλογή των απαραίτητων παιχτών. Την ίδια στιγμή, η Νέα Υόρκη μοιάζει εντελώς απορροφημένη από τους Yankees (ομάδα baseball). Το μέλλον της σχεδόν άμεσα διαγράφεται αβέβαιο.

Καθώς η ταινία προχωρά, παρακολουθούμε τη σταδιακή πρόοδο της ομάδας και συγχρόνως το συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον των κατοίκων της πόλης. Η δύναμη του ντοκιμαντέρ στηρίζεται στον σκληρό, διπλό αγώνα που έχει η NYCFC να δώσει: όχι μόνο να κερδίσει το πρωτάθλημα, αλλά να κερδίσει και την καρδιά της Νέας Υόρκης. Αν μη τι άλλο, πετυχαίνει να αιχμαλωτίσει την καρδιά του κοινού. Συλλαμβάνει την ομορφιά της ομάδας και τη μεταφράζει με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη. Θέλουμε να δούμε την ομάδα να νικά. Παρατηρούμε στιγμιότυπα τόσο από τις στιγμές της προπόνησης και των αγώνων των αθλητών, όσο και από περισσότερο προσωπικές τους στιγμές. Η ταινία παρέχει τον απαραίτητο χρόνο για τη γνωριμία μας μαζί τους, με τις σκέψεις και τις επιθυμίες τους. Συναισθανόμαστε την αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, την προσήλωση στον στόχο τους. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν και οι θαυμαστές/τριες της ομάδας. Παράλληλα με την NYCFC αναπτύσσεται και η βάση υποστηρικτών της. Από τη μία, οι fans είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της αυτοπεποίθησης της ομάδας· από την άλλη, εντοπίζεις με ευκολία το άγχος της να τους ικανοποιήσει. Κάθε τι παραπάνω συμβάλλει με έναν μοναδικό τρόπο στη γοητεία της ταινίας, η οποία θα ήταν απούσα σε περίπτωση που ο σκηνοθέτης Justin Webster δεν κατανοούσε τα εμπόδια που συναντά μία ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά κι αν δεν τον διέκρινε η αγάπη που τρέφει για αυτό το άθλημα.

Τεχνικά είναι ένα άρτιο ντοκιμαντέρ, οπτικά αλλά και ακουστικά: το μοντάζ συγκεκριμένα διεγείρει το ενδιαφέρον του/της θεατή, μέσα από την συχνή εναλλαγή flashbacks – flashforwards και το μοντέλο της αντίστροφης μέτρησης. Επιπλέον, καθώς το τέλος πλησιάζει, το κοινό βομβαρδίζεται από συνεχείς ανατροπές, διατηρώντας την προσοχή του ακέραια μέχρι και το τελευταίο πλάνο. Το μόνο του ελλάτωμα ίσως να είναι το γεγονός πως δε προσφέρει κάτι καινούργιο στον χώρο των ντοκιμαντέρ και των αθλητικών ταινιών εν γένει, ωστόσο αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως η αξία του μειώνεται. Σίγουρα, το «Win!» απευθύνεται στους/τις θαυμαστές/τριες του δημοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο, αλλά όχι μόνο· εντούτοις, θα αποτελέσει μία ευχάριστη ψυχαγωγική εμπειρία για οποιον(α)δήποτε εκτιμά ένα καλό ντοκιμαντέρ.

 

Previous post

Οι 10 χειρότεροι σκηνοθέτες του κινηματογράφου

Next post

Οι 5 Καλύτερες Ταινίες του Μαΐου (2017)

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.