FilmsReviews

War for the Planet of the Apes (2017) του Matt Reeves

Αν κάτσει κάποιος να μετρήσει τις τριλογίες που έχουν ένα καλοφτιαγμένο τρίτο μέρος, μάλλον θα χρειαστεί μόνο το ένα χέρι του. Αν τώρα κάτσει να μετρήσει τις τριλογίες που το τρίτο μέρος είναι και το καλύτερο, τότε μάλλον μιλάμε για φωτεινές εξαιρέσεις. Το War for the Planet of the Apes είναι μια τέτοια εξαίρεση.

Η ταινία ξεκινάει μετά την εξέγερση του Koba και τον θάνατο του από τον Caesar, που έχει ως αποτέλεσμα να έχει ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα σε ανθρώπους και πίθηκους. Ένας φανατισμένος στρατηγός με πιστούς ακόλουθους, θα ξεκινήσει μια ανελέητη καταδίωξη εναντίων των πιθήκων, την ίδια στιγμή που εκείνοι αναζητούν ένα νέο σπίτι και ειρήνη.

Η ταινία σου αρπάζει την προσοχή και το ενδιαφέρον, πριν καν αρχίσει. Παρατηρείς πως την ώρα που παίζει το logo της 20th Century Fox, το γνωστό σε όλους μας μουσικό χαλί έχει αλλάξει και πλέον μας παρουσιάζεται με ήχους από τύμπανα, ιαχές και ήχους πολέμου. Καταλαβαίνεις κάπου εκεί πως τα πράγματα είναι σοβαρά. Η ταινία ξεκινάει με μια θεσπέσια εναρκτήρια σκηνή πολέμου, που σου δίνει τόσο γρήγορα και τόσο καλά το mood της ταινίας. Αργά και σταθερά πλάνα, επιβλητική μουσική και στιγμές έντονου συναισθήματος. Μοτίβο που υπάρχει σε όλη την ταινία. Αυτό που ξεκινάει από τους τίτλους αρχής με την μουσική, επεκτείνετε σε όλη την ταινία, καθώς η μουσική παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τα καλύτερα soundtracks που κυκλοφορούν εκεί έξω, δίνει ένταση εκεί που πρέπει, εντείνει την αγωνία στα κατάλληλα σημεία και θα βοηθήσει τα δάκρυα σου να κυλήσουν στις σκηνές που το χρειάζονται. Γενικότερα βέβαια το sound design είναι από τα καλύτερα.

Η ταινία βέβαια φεύγει σε άλλο επίπεδο με την σκηνοθεσία και το σενάριο. Το σενάριο κρατάει καλά το προσγειωμένο και χαρακτηροκεντρικό της ύφος, με ιδιοφυής διαλόγους, έξυπνα plot points και twists, καταφέρνοντας παράλληλα να διατηρήσει έναν πυρήνα γεμάτο συναίσθημα και ανθρωπιά. Και εκεί είναι που μεγαλουργεί ο Matt Reeves. Η αφήγηση της ταινίας ίσως και να είναι αψεγάδιαστή. Χρησιμοποιεί τόσο ευφυή και λειτουργικά αφηγηματικά beats, που δίνει στην ταινία έναν ρυθμό καταιγιστικής εξέλιξης, που σε κάνει να μαγνητίζεσαι και να χάνεσαι στον κόσμο της. Τα μικρά σκηνοθετικά του τεχνάσματα, όπως προικονομία σε κάποια πράγματα ή το πόσο καλά σου χτίζει ένα σημαντικό γεγονός, κάνουν την ταινία να πετυχαίνει σε όλα σημεία που έπρεπε, χωρίς να δίνει πρόχειρα ή κακοφτιαγμένα ένα γεγονός ή μια σκηνή δράσης. Το κάθε πλάνο είναι τόσο άρτια δομημένο και στημένο, που πέραν του ότι σχεδόν όλα θυμίζουν πίνακες, ο σκηνοθέτης αξιοποιεί άψογα τον φωτισμό για να δώσει έμφαση στο θυμό, την ένταση ή την θλίψη του εκάστοτε χαρακτήρα.

Παρότι η ταινία έχει στον τίτλο της την λέξη war, δηλαδή πόλεμος, είναι ένα δράμα χαρακτήρων. Έχει σκηνές δράσης και πολέμου, αλλά ο πυρήνας της είναι δομημένος πάνω σε θέματα όπως η απώλεια, το μίσος και η οικογένεια. Θέματα που μεταχειρίζεται με σεβασμό και περνώντας στον θεατή το κατάλληλο μήνυμα. Από την τεχνική αρτιότητα, που σε πολλά σημεία σε κάνει να θυμάσαι γιατί είσαι κινηματογραφόφιλος, μέχρι την αλύπητη επίκληση στο συναίσθημα, είναι μια ταινία που θα σε αφήσει γεμάτο, προβληματισμένο και συνεπαρμένο.

 

 

Previous post

Βλέπουμε το πρώτο αιματοβαμμένο trailer για το Leatherface

Next post

Για εσένα που ενοχλήθηκες επειδή η παραγωγή επέλεξε γυναίκα στον ρόλο του Doctor Who

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.