FilmsReviews

Wait Until Dark (1967) του Terence Young

Τι χρειάζεται ένα ψυχολογικό thriller για να ξεχωρίσει; Μα φυσικά, μια ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα, έξυπνη σκηνοθεσία και το σωστό cast. Το κλασικό «Wait Until Dark» του Terence Young δεν στερείται τίποτα εξ αυτών, παραμένοντας μέχρι και  σήμερα μια εξαιρετική πρόταση του είδους.

Η κεντρική ιδέα του «Wait Until Dark» είναι απλή: 3 άντρες προσπαθούν να εξαπατήσουν μια αθώα τυφλή γυναίκα (Audrey Hepburn) και να αποσπάσουν ένα αντικείμενο αξίας, το οποίο, συγκυριακά, βρίσκεται στο διαμέρισμα της. Συγκεκριμένα, η ιστορία ξεκινά όταν μια γυναίκα, που ταξιδεύει με μια κούκλα γεμισμένη με ηρωίνη, δίνει την κούκλα, έχοντας επίγνωση ότι την παρακολουθούν, σε έναν ανυποψίαστο συνεπιβάτη της για να της την φυλάξει.mv5byznjy2myndctzdzimc00otm4lwjjnjgtmtgxmtvjnjg5mddixkeyxkfqcgdeqxvyndmwndyzmdc-_v1_ Ο συνεπιβάτης φέρνει την κούκλα σπίτι του, όπου ζει με την πρόσφατα-τυφλή σύζυγό του. Η γυναίκα επιστρέφει για την κούκλα αλλά για κακή της τύχη μαζί με τον άνδρα που την παρακολουθούσε (Alan Arkin) . Ο άνδρας αδυνατώντας να βρει μόνος του την κούκλα, επιστρατεύει μέσω κάποιων σχετικά περίπλοκων συγκυριών,  2 μικροκακοποιούς για να τον βοηθήσουν στο σχέδιο του : να περιμένουν μέχρι η τυφλή γυναίκα μείνει μόνη και προσποιούμενοι άλλα πρόσωπα (φιλικά και μη) να βρουν την ευκαιρία να ψάξουν το διαμέρισμα παρουσία και ερήμην της.  

Η ταινία έχοντας έντονο θεατρικό χαρακτήρα, όντας, άλλωστε, βασισμένη σε θεατρικό έργο του Frederick Knott, διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε δωμάτια ενός διαμερίσματος. Το στοιχείο του θεάτρου υπάρχει και μέσα στην πλοκή, αφού ο τρόπος που προσεγγίζουν οι κακοποιοί την πρωταγωνίστρια θυμίζει «σκετσάκι». Το σενάριο αν και έχει κατηγορηθεί για κάποια μικροκενά, παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον και φαντάζει αρκετά πρωτότυπο για την εποχή του, με κύριο πρόβλημά του, όμως, τον ανομοιόμορφο ρυθμό του και το περίπλοκο ξεκίνημά του. Ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός ότι η πρωταγωνίστριά μας αργεί να κάνει την εμφάνισή της, περιμένοντας τουλάχιστον 20 λεπτά πριν δούμε την Audrey Hepburn.vlcsnap-2012-07-19-16h46m18s113

Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να αναφέρουμε την τρομερή ερμηνεία των πρωταγωνιστών, και δη της πολυαγαπημένης Audrey Hepburn και του Alan Arkin. Η Hepburn στην εν λόγω ταινία «δίνει ρέστα», παίζοντας έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο απ’ ότι μας είχε συνηθίσει και μάλιστα ιδιαίτερα απαιτητικό, ο οποίος της χάρισε και την 5ης της υποψηφιότητα για Όσκαρ Ά Γυναικείου Ρόλου. Ενδεικτικό της αφοσίωσης της στο ρόλο αποτελεί το γεγονός ότι τόσο αυτή, όσο και ο σκηνοθέτης Terence Young, παρακολούθησαν μαθήματα τυφλών πριν τα γυρίσματα. Στο ύψος των περιστάσεων στάθηκε και ο Alan Arkin, ερμηνεύοντας έναν ψυχοπαθή παλιάνθρωπο, ο οποίος παρά ορισμένες υπερβολικές στιγμές (που του υπέβαλε το σενάριο), ενίσχυσε το suspense του έργου με αποκορύφωμα την αναμέτρηση του με την Hepburn.

mv5by2q2owfhnzatnzk5ms00yzm4ltk1zjatzjqwnjy3mgnjmgjixkeyxkfqcgdeqxvyndmwndyzmdc-_v1_Η σκηνοθεσία αν και απλή ήταν εξαιρετική, με την σκηνή της κορύφωσης να έχει γίνει μαεστρικά, θυμίζοντας Hitchcock, και ειδικά το «Rear Window». Αναφέρομαι, βέβαια, στη σκηνή που η πρωταγωνίστρια αντιμετωπίζει τον αρχι-κακοποιό, υποβάλλοντάς τον (αλλά και τους θεατές) στην ίδια μειονεκτική κατάσταση με την ίδια : στο σκοτάδι. Επίσης σε αυτή την σκηνή έλαμψε και ο Henry Mancini δια της μουσικής του υπόκρουσης, του οποίου η συνολική συνεισφορά στην ταινία είναι αξιομνημόνευτη.

Η ταινία παρά τα χρόνια που έχουν περάσει παραμένει απολαυστική και σίγουρα μια πολύ καλή επιλογή για τους λάτρεις των thriller αγωνίας. Καλή προβολή!

 

★★★★✩

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

A Lake - Un Lac - (2008) του Philippe Grandrieux | #tiff57

Next post

57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου: Μέρα Δεύτερη | #tiff57