HorrorListsSpecials

Οι 5 πιο σκληρές γαλλικές ταινίες τρόμου

«New French Extremism (Νέος Γαλλικός Εξτρεμισμός)» είναι ο τίτλος που δόθηκε σε ένα νέο κύμα ταινιών το οποίο έκανε την εμφάνισή του στην αρχή του 21ου αιώνα.

Βασικά χαρακτηριστικά των ταινιών που ανήκουν στο ρεύμα είναι η ωμή απεικόνιση ερωτικών σκηνών, ακραίας βίας και διαστροφικών χαρακτήρων. Μερικές από αυτές έχουν γίνει ιδιαίτερα γνωστές ανάμεσα σε θαυμαστές/τριες του horror, για το πλήθος των σοκαριστικών τους σκηνών. Μολαταύτα, ο βάρβαρός τους χαρακτήρας δεν εμπόδισε κάποιες από αυτές να αναγνωριστούν κριτικά, για τη μοναδική τους προσέγγιση προς το ανθρώπινο σώμα και την, κάποιες φορές, καλλιτεχνική, «avant-garde» αισθητική.

Ποιες είναι όμως αυτές που πραγματικά ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο κίνημα; Ιδού, κατά τη γνώμη μας, οι 5 καλύτερες ταινίες του Νέου Γαλλικού Εξτρεμισμού:

#5 High Tension (2003, του Alexandre Aja)

high tension

Το High Tension είναι με βεβαιότητα μία από τις πιο γραφικές του είδους. Πρωταγωνιστές, οι Marie και Alexia (Cécile de France και Maïwenn, αντίστοιχα), δύο φίλες που αποφασίζουν να περάσουν το σαββατοκύριακό τους στο απομονωμένο εξωχικό των γονιών της Alex. Η πρώτη τους νύχτα όμως εκεί, είναι λιγότερο όνειρο και περισσότερο ένας ατέλειωτος εφιάλτης.

#4 In my Skin (2002, της Marina de Van)

in my skin

Η Esther (Marina de Van) είναι μία νέα γυναίκα η οποία αρχίζει να χάνει τα λογικά της, όταν λόγω ατυχήματος σε ένα πάρτι τραυματίζεται το πόδι της. Σταδιακά, βυθίζεται βαθιά μέσα στην τρέλα της και αποκτά αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Το In my Skin θεωρείται από τους κριτικούς μία από τις καλύτερες του κινήματος, για την ωμή και ανατριχιαστική απεικόνιση της τρέλας της πρωταγωνίστριας.

#3 Irréversible (2002, του Gaspar Noé)

irreversible

Το Irréversible είναι μία από τις λιγότερο ταινίες τρόμου στη λίστα, το σημάδι όμως που άφησε στους/τις θεατές της, το σημερινό «cult status» της και η διαβόητη σκηνή βιασμού είναι αρκετά για να έχει μία θέση στο γαλλικό αυτό ρεύμα ταινιών. Πρωταγωνίστρια είναι η Alex (Monica Bellucci), η οποία ζει την πιο φρικτή εμπειρία της ζωής της ένα βράδυ στο Παρίσι, και εμείς παρακολουθούμε την ιστορία της σε αντίστροφη χρονολογική σειρά.

#2 Martyrs (2008, του Pascal Laugier)

martyrs

Μία ταινία που δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να βρει κεφάλαιο για την παραγωγή της (καθώς το σενάριο της δεν εγκρίνονταν από κανένα στούντιο), το Martyrs είναι ένα από τα διασημότερα έργα του είδους, όπως και ένα από τα πιο βίαια. Για άλλη μία φορά, οι βασικοί χαρακτήρες είναι δύο και είναι γυναίκες, οι οποίες αναζητούν εκδίκηση για την κακοποίηση που υπέστησαν κατά τα παιδικά τους χρόνια. Η ταινία δίχασε κριτικούς αλλά αγαπήθηκε από το κοινό. Το 2015 κυκλοφόρησε ένα αμερικάνικο remake, το οποίο ωστόσο δεν άγγιξε την επιτυχία του αρχικού.

#1 Inside (2007, των Julien Maury and Alexandre Bustillo)

insideΘα σας κάνει εντύπωση αν οι πρωταγωνίστριες είναι και πάλι γυναίκες; Κι όμως. Βασική ηρωίδα είναι μία έγκυος χήρα (Alysson Paradis), η οποία πρόσφατα έχασε τον άντρα της. Η ιστορία ξεκινά όταν αρχίζει να τρομοκρατείται από μία άγνωστη γυναίκα (Beatrice Dalle), η οποία προσπαθεί να εισβάλλει στο σπίτι της και να απαγάγει το αγέννητο μωρό της. Κριτικοί ταινιών τρόμου την θαύμασαν, τονίζοντας πως είναι τοώντι τρομαχτική και σοκαρισιτκή. Το Inside λειτούργησε ως όχημα για τους πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες της, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν διεθνώς και κατάφεραν να θέσουν τα θεμέλια για μία δυνατή καριέρα στο χώρο.

mercy trailer
Previous post

‘The Mercy’: trailer για τη νέα ταινία των Colin Firth και Rachel Weisz

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.