FilmsReviews

I, Tonya (2017) του Craig Gillespie

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί φτάνουν σιγά σιγά στο τέλος τους αλλά το καλλιτεχνικό πατινάζ δεν σταματάει ποτέ να είναι γεμάτο ίντριγκες και να μας απασχολεί. Η ιστορία της Tonya Harding και της Nancy Kerrigan είναι πολύ γνωστή για την Αμερική καθώς απασχόλησε τα media το 1994 με το γνωστό σκάνδαλο της επίθεσης της Kerrigan. Η ίδια η Harding γελοιοποιήθηκε και μπλέχτηκε σε ένα κουβάρι από ψέματα έμμεσο των Ολυμπιακών. Τα ΜΜΕ της εποχής είχαν πολλά να πουν για το γεγονός και ιστορικά η Harding θεωρείται ηθική αυτουργός του τραυματισμού της Kerrigan που στην αρχή είχε σχεδιαστεί για δολοφονία. Βέβαια όλα αυτά είναι πια ιστορία και μια ιστορία όπου η Harding ποτέ δεν παραδέχτηκε και μαζί με το άντρα της, Jeff Gillooly έδωσαν αναρίθμητες συνεντεύξεις για το γεγονός. 

Η ταινία είναι βασισμένη σε αυτές τις συνεντεύξεις και μιλάει για ολόκληρη τη ζωή της Harding από τα πρώτα της βήματα στο καλλιτεχνικό πατινάζ, τη σχέση με τη μητέρα της μέχρι τους τελευταίους της Ολυμπιακούς το 1994 και το ιστορικό τριπλό Άξελ που κατάφερε για πρώτη φορά στη γυναικεία αγωνιστική. Η ταινία βέβαια δεν είναι μια σκληρή βιογραφία, ούτε έχει την υπόνοια αγιοποίησης της Harding αλλά μοιάζει περισσότερο με μια εξιστόρηση μεταξύ φίλων και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της.

Αρχικά είναι σωστό να τονίσουμε (όπως και οι ίδιοι οι δημιουργοί τόνισαν) ότι μιλάμε για ένα φοβερά αμφιλεγόμενο πρόσωπο όπου η Αμερική ουσιαστικά μίσησε και μισεί ακόμη εδώ και 20 χρόνια. Η ιστορία αν και την παρουσιάζει με ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο δεν παύει να είναι κριτική ακόμη και ειρωνική απέναντί στην ηρωίδα, κάτι πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο. Ο τρόπος που κινείται η αφήγηση, το σπάσιμο του τέταρτου τοίχου αλλά και ο τύπος mocumentary που ακολουθεί είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από κάθε άλλη βιογραφία. Το I, Tonya είναι μια κωμικοτραγική ταινία όπου θα μπορούσε να είναι πέρα για πέρα μυθοπλασία και ίσως και να είναι. Μιλάμε για μια καλογραμμένη out of the box ταινία, με εξαιρετική σκηνοθεσία και ματιά, αντάξια των προσδοκιών. Ο τρόπος που ο Gillepsie χρησιμοποιούσε το χώρο ώστε να δείξει χρονικές αλλαγές αλλά και το διαφορετικό point of view της Tonya και του Geff ήταν εξαιρετικά ευρηματικός. 
Άλλο ένα σημαντικό κομμάτι της είναι οι ηθοποιοί καθώς τόσο η Margot Robbie όσο και η Allison Janney επάξια διαγωνίζονται για το χρυσό αγαλματίδιο. Η τρομερή ομοιότητα με τους πραγματικούς ήρωες σε όλο το cast είναι ξεκάθαρη.
Προσωπικά θεωρώ ότι το I, Tonya είναι μια πρωτότυπη, φρέσκια και διασκεδαστική ταινία που σίγουρα δεν πρέπει να χάσετε. Δεν χρειάζεται καν να έχετε γνώσεις καλλιτεχνικού πατινάζ ή ακόμη και να γνωρίζετε την ιστορία γιατί δεν έχει καμία σημασία. Η ταινία δεν έγινε για να μας χαρακτηρίσει τα τραγικά γεγονότα της ζωής της Harding αλλιώς θα ήταν μια ταινία για τη Nancy Kerrigan που κόντεψε να χάσει για πάντα το όνειρό της. Η Harding είναι ένα αμφιλεγόμενο pop icon που για κάποιο λόγο το Hollywood αποφάσισε να το φέρει και πάλι στο προσκήνιο. Δεν είναι ένας άνθρωπος με αξία και ήθος και σίγουρα δεν είναι μια αξιόλογη αθλήτρια παράδειγμα προς μίμηση, όμως η ταινία της είναι πραγματικά η κωμωδία που δεν ήξερες ότι χρειαζόσουν. Βγαίνοντας από την αίθουσα ήθελα κι άλλο, και αυτό είναι ένα πολύ καλό συναίσθημα για έναν θεατή.

 

 

Ψηφίστε την ταινία

5 Ψηφοφορία κριτικού
0 Ψήφοι χρηστών (0 ψήφοι)
Συνολική ψήφος

 

 

Anette Cheniell

Anette Cheniell

Φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου, ασχολείται με την σκηνοθεσία, το σενάριο και την παραγωγή. Έχει κάνει 3 ταινίες μικρού μήκους και οι 3 μυθοπλασίες. Κυρίως ασχολείται με τη μουσική και τη συγγραφή. Βρίσκεται στο τέταρτο έτος των σπουδών της στο σύγχρονο τραγούδι. (A.K.A. Netto Abnormal).

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

black panther post credits scenes
Previous post

Έχει σκηνές μετά τους τίτλους τέλους το Black Panther;

Next post

Phantom Thread (2017) του Paul Thomas Anderson