FilmsReviews

Tomcat – Kater – (2016) του Handl Klaus | #tiff57

Το φεστιβάλ του Βερολίνου το αγάπησε και του έδωσε το βραβείο Teddy ως την καλύτερη LGBTQ+ παραγωγή για φέτος. Κατά πόσο όμως το άξιζε;

Το Tomcat πραγματεύεται τη ζωή ενός ζευγαριού, του Stefan (Lukas Turtur) και του Andreas (Philipp Hochmair). Είναι ένα ευτυχισμένο, ευκατάστατο ζευγάρι που ζει στην εξοχή με τον αγαπημένο τους γάτο Moses. Μια μέρα, όμως, ο Stefan σπάει κατά λάθος το λαιμό του Moses σκοτώνονταν τον. Αυτό το γεγονός δοκιμάζει τη σχέση των ηρώων όταν ο Andreas ούτε αντέχει πλέον να είναι στον ίδιο χώρο με τον αγαπημένο του.

Η ταινία αφηγείται ένα τραύμα και τη διαδικασία επούλωσης του. Ο Stefan σκοτώνει τον γάτο που περισσότερο ήταν ο γιος παρά το κατοικίδιο του ζευγαριού – και ίσως τελικά να ήταν το μόνο πράγμα που κρατούσε τη φλόγα αναμμένη. Ο Klaus δημιουργεί ένα ψυχογράφημα των ηρώων που προβάλλει σε ένα οπτικό αριστούργημα. Παρόλα αυτά, αναλώνεται tomcat-review1σε επαναλήψεις και δημιουργεί ένα έργο δύο ωρών το οποίο θα μπορούσε να είχε συμπτιχθεί σε πολύ λιγότερα λεπτά παραβλέποντας πληροφορίες που ήδη έχει λάβει το κοινό πολλές φορές. Η αρχή της ταινίας για πολλά λεπτά παρουσιάζει το ζευγάρι και την ήρεμη αλλά γεμάτη καθημερινότητα του με τραπέζια, φίλους, εκδηλώσεις, μουσικές πρόβες. Και σίγουρα η ανατροπή με τον στραγγαλισμό της γάτας είναι απρόσμενη και σοκάρει τον/την θεατή. Από κει κι έπειτα, όμως, το Tomcat αρχίζει και χάνει τον ρυθμό του. Το κοινό έχει ήδη δεθεί με τους χαρακτήρες και συμπάσχει μαζί τους – και για αυτό ευθύνεται κυρίως το πρωταγωνιστικό δίδυμο που απογειώνει τους ρόλους. Όμως, η αχρείαστη χρήση υπερβολικού γυμνού που θα κουράσει ακόμη και τον πιο ανοιχτόμυαλο άνθρωπο (κι ας έχει συμβολική χρήση), οι αδικαιολόγητες πράξεις, αλλά και η συνεχής επανάληψη και η έλλειψη ρυθμού και ροής, απωθούν το κοινό.

Το Tomcat είναι μία ταινία που συμβολικά έχει πολλά να πει, όμως χάνει στην αφήγηση. Επικεντρώνεται τόσο πολύ να ικανοποιήσει τα μάτια του θεατή και να εισβάλλει στον ψυχικό κόσμο των ηρώων που εν τέλει χάνει την ουσία του.

 

★★✩✩✩

 

Previous post

Η πόλη της σιωπής (2016) της Άντζελα Ισμαήλου | #tiff57

Next post

Το Αγόρι στη Γέφυρα (2016) του Πέτρου Χαραλάμπους | #tiff57

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής, φοιτητής του τμήματος κινηματογράφου, έχει ειδικότητα στο μοντάζ και ασχολείται τρία χρόνια με την κριτική ταινιών για διάφορα site. Έχει κάνει, μέχρι στιγμής, δύο ταινίες μικρού μήκους: ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Έχει ασχοληθεί ενεργά με τον εθελοντισμό σε διάφορες οργανώσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτήν τη στιγμή ασχολείται με μερικά επερχόμενα projects. Ιδρυτής του Reviewer.