Specials

Μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον διευθυντή του Thessaloniki International LGBTQ Film Festival

Φέτος είναι η τρίτη χρόνια που ο Reviewer είναι χορηγός επικοινωνίας στο Thessaloniki International LGBTQ Film Festival. Έτσι, βρέθηκα για άλλη μια χρονιά με τον ιδρυτή και διευθυντή του φεστιβάλ Νίκο Χατζητρύφων για να μιλήσουμε από καρδιάς τόσο για το φεστιβάλ και όσα έχει να προσφέρει, για την Ελλάδα της κρίσης και για τα καλώς και κακώς κείμενα της κοινωνίας.

Πώς εμπνευστήκατε το φεστιβάλ; Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο έναυσμα;

Ας ξεκινήσουμε από τις βασικές μας τις αρχές που λέει και η Μπέλλου. Είναι τα άτομα μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον. Ένα άτομο είναι σπινθήρας και αν έχει γύρω του βενζίνη, ανάβει. Το ’99 όλοι ήμασταν εθελοντές στην τότε Σύμπραξη κατά της ομοφυλοφοβίας και θέλαμε να αφήσουμε ένα στίγμα στην πόλη. Τότε είχα το συντονισμό όλης της ομάδας. Χτυπήσαμε την πιο εντυπωσιακή αίθουσα και χώρο που ήταν το Ολύμπιον. Δέχτηκαν και μας δοκίμασαν για ένα χρόνο με πλήρως δικά μας έξοδα. Μάλλον τους άρεσε και δεν τους απογοητεύσαμε καθόλου με αποτέλεσμα και την επόμενη χρονιά να είμαστε συνδιοργανωτές. Ουάου. Συνεχίζεται σήμερα όλο αυτό με τη μία ή με την άλλη μορφή. Περάσαμε από τα αφιερώματα στα διαγωνιστικά, πρώτα μικρού και μετά μικρού και μεγάλου μήκους. Αν παρατηρήσατε την αφίσα, έχει κυρίαρχο τίτλο ‘φύλο και ορατότητα’. Αλλάξαμε δηλαδή την κύρια εντύπωση που δίνει η αφίσα. Πήγαμε σε ένα γενικότερο τίτλο, περισσότερο στην ουσία των πραγμάτων.

 

Πώς έτυχε και μεταφερθήκατε από το Ολύμπιον στην ταινιοθήκη της Θεσσαλονίκης;

Η κρίση. Δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα από μεριάς του φεστιβάλ. Ήταν θέμα χρημάτων. Πρέπει να τα μετράς. Τι πάπλωμα έχω και πώς θα σκεπαστώ. Και πρέπει να πω βεβαίως πως δεν μπορείς να έχεις μία αίθουσα μεγάλη που το κοινό της Θεσσαλονίκης να μην ενδιαφέρεται, να φοβάται να μπει, να σνομπάρει. Πολλή μικροψυχία. Και όταν ο κόσμος δεν συγκινείται να έρθει για τον Α η Β λόγο, δεν μπορούν να γίνουν μεγάλα πράγματα. Και δεν μπορούν να γίνουν πράγματα του ‘φαίνεσθαι’. Υπάρχουν πολλά πράγματα του ‘φαίνεσθαι’ και λίγη ουσία. Εμείς ποντάρουμε στην ουσία με καλές ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ κατά την δική μας άποψη βέβαια. Κρίνονται όλες από τους θεατές και γίνονται συνεχώς συζητήσεις. Από τη μία το εικονικό βίωμα και από την άλλη η γνώση.

 

Πριν είπατε ότι υπάρχει κόσμος που φοβάται να μπει. Πιστεύετε ότι υπάρχει κόσμος που φοβάται να μπει τόσο από την κοινότητα όσο και κάποιος στρέιτ με τον φόβο του στιγματισμού;

Ναι. Και αυτό φαίνεται όχι μόνο από το φεστιβάλ αλλά και από διάφορες εκφράσεις της ζωής. Όπου μπαίνεις σε αυτά τα dating sites και μιλάς με κάποιον. Και την επόμενη μέρα τον συναντάς στην Τσιμισκή και δεν σε γνωρίζει. Ή πόσοι το έχουν πει στη μαμά τους;

 

Το φεστιβάλ προφανώς στοχεύει στην LGBTQ+ κοινότητα. Αλλά σαν κριτήριο μπαίνει καθαρά αυτή η θεματική ή θα μπορούσε για παράδειγμα απλά να υπάρχει ένας γκέι χαρακτήρας που απλά τυχαίνει να είναι γκέι και η αφήγηση να μην έχει να κάνει καθόλου με αυτό;

Ένας γκέι χαρακτήρας είναι ο κομπάρσος που λέμε. Ωστόσο στις ταινίες έχουμε τον ήρωα, τους διπλανούς που πλαισιώνουν και αναδεικνύουν την προσωπικότητα του ήρωα. Εμείς ποντάρουμε στην προσωπικότητα του ήρωα. Και έχεις την προσωπικότητα του κομπάρσου ο οποίος εξυπηρετεί τους άλλους. Φέρνει τον καφέ, πολύ ωραίος ο καφές αλλά είναι κομπάρσος. Τώρα για να μην παρεξηγούμαι, όταν έχουμε ταινίες με περισσότερους χαρακτήρες ή που μπερδεύεσαι να βρεις ποιος είναι ο ήρωας ή οι ήρωες, έχουμε σημαντικά κομμάτια που αναφέρονται στον έρωτα και δείχνουν ότι εν πάσι περιπτώσει η έλξη στην ουσία της, η ομοφυλοφιλική και η ετεροφυλοφιλική δεν έχουν διαφορά. Όμως, δεν θα φέρουμε μία ταινία που το κύριο χαρακτηριστικό της είναι να μας δημιουργήσει αυτό το άγχος που δημιουργούν τα θρίλερ και απλώς αυτός που σκοτώνει ή αυτός που σκοτώνεται είναι γκέι. Ε, και; Το ζητούμενο είναι στο χτυποκάρδι του φόνου.

 

Το φεστιβάλ προσεγγίζει κυρίως νεανικό κοινό. Το να απευθύνεται μία ταινία στις ηλικίες 20-40 είναι ακόμη ένα κριτήριο επιλογής ή επιλέγετε καθαρά με βάση την αφήγηση ανεξαρτήτως του ηλικιακού εύρους;

Καταρχήν ταινίες επί παραγγελία δεν γίνονται. Δεν είμαστε Hollywood. Ως εκ τούτου μία ταινία πρέπει να είναι καλή ανεξαρτήτου του αν απευθύνεται σε νέους ή ενήλικες. Προσέχουμε όμως να έχουμε ταινίες για όλες τις ηλικίες. Προσέχουμε όμως να έχουμε και ταινίες άλλες από χώρες δημοκρατικά πιο ανεπτυγμένες από την Ελλάδα αλλά και λιγότερο ανεπτυγμένες ώστε να αποκτήσουμε μία πιο ολοκληρωμένη άποψη σχετικά με το τι συμβαίνει στον κόσμο. Όταν επιλέγουμε μία ταινία κοιτάζουμε να είμαστε μεγαλόψυχοι και να σεβόμαστε την προσωπικότητα του άλλου που ίδρωσε για να κάνει το καλύτερο. Στο ερωτηματολόγιο προς το κοινό δεν υπάρχει η λέξη ‘κακή’ ή ‘πολύ κακή’ ταινία από ιδεολογία.

 

Με την κρίση που ολοένα και χειροτερεύει τι γίνεται στο φετινό φεστιβάλ από Ελληνικές παραγωγές σε σχέση με πέρυσι ή τα παλιότερα χρόνια; Πόσες θα δούμε φέτος;

Δεν έχουμε πάρα πολλές Ελληνικές ταινίες που υποβάλλονται. Άλλωστε η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα με τα δικά της προβλήματα. Βέβαια αν κάθε ΓκΛΑΤ κινηματογραφιστής έκανε από μία ταινία παρόμοιας θεματικής στην καριέρα του θα υπήρχαν πολλές περισσότερες ταινίες. Τώρα μπορούμε να μιλήσουμε για τους Έλληνες σκηνοθέτες. Επιλέξαμε ταινίες που είχαν κοινό τρόπο σκέψης με εμάς. Καταρχήν δεν έχουμε ταινίες πορνό ενώ κάποιοι μας είπαν ‘ε και δεν βάζετε να γεμίσει η αίθουσα;’ Υπάρχουν επίσης ταινίες που έμμεσα ή άμεσα υποβιβάζουν ομοφυλόφιλους και διεμφυλικούς πολίτες ως προσωπικότητες και μένουν στην κακία. Δεν είπα πως δεν δείχνουμε ομοφοβία. Δείχνουμε γιατί σε αυτήν πρέπει να συζητήσουμε. Από Ελληνικές παραγωγές θα δείξουμε 3 ή 4 ταινίες μικρού μήκους. Ήρθαν κάποιες ταινίες που είχαν πολύ ωραία φωτογραφία ή ερμηνείες αλλά το περιεχόμενο τους θα μπορούσε να προβληθεί σε ένα λεπτό ή ελάχιστα δευτερόλεπτα. Όμως, το φεστιβάλ είναι διεθνές. Έρχονται ταινίες από όλο τον κόσμο, Κίνα, Αυστραλία, Σκανδιναβία. Και οι Έλληνες έχουν να ανταγωνιστούν όλους αυτούς. Προσεγγίζουμε με ιδιαίτερη αγάπη τους Έλληνες δημιουργούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή μία ταινία παράχθηκε στην Ελλάδα από Έλληνα είναι και καλύτερη.

 

Πριν αναφερθήκατε σε ταινίες πορνό. Υπήρξαν και τέτοιες υποβολές στο φεστιβάλ;

Ναι (γέλιο). Τους ευχαριστήσαμε όμως γιατί ήταν καλογυρισμένες και ήταν καλές οι ερμηνείες.

 

Συνήθως οι ταινίες που προβάλλονται είναι μικρού μήκους. Πόσες ταινίες μεγάλου μήκους θα δούμε φέτος;

Σαν κριτήριο για να θεωρηθεί μία ταινία μικρού μήκους βάζουμε τα 59′. Κάθε φεστιβάλ βάζει τα δικά του κριτήρια. Αλλά σε κάθε ημέρα προβολής υπάρχει και μία ταινία μεγάλου μήκους πάνω από 60′.

 

Τι καινούργιο θα δούμε στο φεστιβάλ φέτος; Υπάρχει κάποια παράλληλη εκδήλωση;

Ως παράλληλη εκδήλωση, φιλοξενούμε την έκθεση ζωγραφικής στο χώρο της Στυλιάνας Κατσιάρη, νεαρής ζωγράφου, η οποία για μένα είναι εξαιρετική. Έχουμε επίσης την ομάδα ‘Κρούση’ η οποία θα παίξει κρούστα την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ για να ανέβουν οι παλμοί της καρδιάς μας. Έχουμε και τις συζητήσεις. Δύο από αυτές δεν έχουν σχέση με το φεστιβάλ το ίδιο. Η μία είναι για ένα πρόγραμμα ενημέρωση σε σχολεία που έγινε σαν σεμινάριο στη Νορβηγία και ένας εκ των συμμετεχόντων θα έρθει να μας το παρουσιάσει. Με αφορμή την ταινία ‘Tango Querido’ έχουμε την καθηγήτρια χορού, Αυγή Προγκίδη, που θα μας μιλήσει για το ταγκό. Είναι επίσης προγραμματισμένη μία ομιλία του σκηνοθέτη και δημοσιογράφου Bin Chen για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Πιστεύετε ότι το γεγονός πως το φεστιβάλ γίνεται σε μία τόσο πολυπολιτισμική πόλη που είναι η Θεσσαλονίκη και είναι μικρό και οικείο το κλίμα δίνει μία ιδιαίτερη ταυτότητα στο φεστιβάλ;

Και η Αθήνα είναι μία πολυπολιτισμική πόλη, περισσότερο και από εμάς. Ναι, το φεστιβάλ είναι όντως μικρό και οικείο αλλά δεν πειράζει. Με το Outview Festival στην Αθήνα δεν είμαστε σε αντίθεση, είμαστε σε συνεργασία και τους εύχομαι τα καλύτερα. Ο καθένας όμως δίνει τη δική του πινελιά.

 

Με αφορμή την ανακοίνωση πως το Europride θα γίνει στη Θεσσαλονίκη το 2020 πώς πιστεύετε θα επηρεαστεί το φεστιβάλ; Έχετε κάποια σχέδια για αυτό;

Πρώτον, την ξέρετε τη γαλοπούλα που χαιρόταν που την τάιζαν μέχρι τις 24 του Δεκέμβρη. Αν θα υπάρχουμε του χρόνου και ποιος θα υπάρχει, δεν ξέρω. Δεύτερον, αν δεν επενδύσει ο κόσμος που είτε έρχεται, είτε δεν έρχεται στο φεστιβάλ και δεν είναι απλά καταναλωτές έτοιμων προϊόντων, δηλαδή ταινιών, δεν είναι ευοίωνα τα πράγματα. Οι καταστάσεις σκληραίνουν. Τώρα για το Europride, εύχομαι να υπάρχουμε και ελπίζουμε να προσφέρουμε όπως και φέτος που κάναμε μία προβολή ως προσφορά του φεστιβάλ μας στο τοπικό Pride που γίνεται κάθε χρόνο. 

 

Οι ερωτήσεις οι δικές μου ολοκληρώθηκαν. Θα θέλατε εσείς να συμπληρώσετε κάτι επιπλέον που θα θέλατε να ακουστεί;

Κάτι για τους σκηνοθέτες και όσους ασχολούνται με το φεστιβάλ. Ο κόσμος μας είναι διεθνοποιημένος. Καλό είναι να μην έχουμε οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Αλλά είμαστε μια διεθνής κοινότητα και ας κοιτάξουμε και αυτήν την διάσταση.

Previous post

Οδηγός επιβίωσης για τον Quentin Tarantino

IT 2017 ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ
Next post

It (2017) του Andy Muschietti

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.