FilmsReviews

The Snowman (2017) του Tomas Alfredson

O Jo Nesbo έχει γράψει αρκετά αστυνομικά μυθιστορήματα γεμάτα σασπένς και καλογραμμένους χαρακτήρες. Γίνεται τότε μία διασκευή κάποιου βιβλίου του να αποτύχει; Το The Snowman σε σκηνοθεσία Tomas Alfredson γέρνει καταφατικά.

Όταν ο Harry Hole (Michael Fassbender), επικεφαλής μιας ελίτ ομάδας ντετέκτιβ, διερευνά την εξαφάνιση ενός θύματος κατά το πρώτο χιόνι του Χειμώνα, φοβάται ότι ένας άπιαστος ψυχοπαθής δολοφόνος μπορεί να είναι εν ενεργεία και πάλι. Με τη βοήθεια μιας ευφυούς νεοσύλλεκτης, της Katrine Bratt (Rebecca Ferguson), ο αστυνόμος πρέπει να διασυνδέσει υποθέσεις παλιών δεκαετιών με τον νέο αυτό βάναυσο φόνο, εάν ελπίζει να υπερνικήσει αυτό το αφάνταστο κακό, πριν την επόμενη χιονοθύελλα. 

Το βιβλίο είναι καλύτερο από την ταινία και αυτό είναι γνωστό γενικότερα. Ας επικεντρωθούμε όμως στο The Snowman ως ένα ανεξάρτητο κείμενο και όχι ως διασκευή. Η ταινία περιέχει μερικά καλά χαρακτηριστικά και ένα ανατρεπτικό τέλος. Οι δημιουργοί όμως παίζοθν εκ του ασφαλούς και βασίζεται τόσο πολύ στο αρχικό κείμενο με αποτέλεσμα η ταινία να χάνει την ταυτότητα της. Πρόκειται όμως για ένα γερό στοίχημα και μία συνταγή που θα ήταν αδύνατο να αποτύχει. Από τη μία ένας μανιακός δολοφόνος στο χιονισμένο Σκανδιναβικό τοπίο και από την άλλη ο Michael Fassbender στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Και ενώ το cast έχει μεγάλο ταλέντο, δεν αξιοποιεί τις ικανότητές του, λόγω του the snowman κριτικησκηνοθέτη αλλά και του σεναρίου που δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Έτσι η συνταγή αποτυγχάνει.

Η ταινία περιέχει μία ανέκφραστη χρωματική παλέτα και φτωχά τοπία παρά την χρήση μεγάλων ευρυγώνιων φακών σε μία προσπάθεια να εντυπωσιάσει. Θα μπορούσε κανείς σε μία τέτοια ταινία να θεωρήσει την διεύθυνση φωτογραφίας ένα από τα δυνατά χαρτιά. Καταλήγει, όμως, να βλέπει μέτρια φτιαγμένα κάδρα με μέτρια δομημένες σκηνές. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα έντονα λάθη στο μοντάζ όπως τις αποτυχημένες προσπάθειες για jump cuts, δημιουργούν ένα τεχνικά αποτυχημένο προϊόν. Υπάρχουν μόνο ελάχιστες εξαιρέσεις με μερικά καλοφτιαγμένα πλάνα.

Η αφήγηση από την άλλη μεριά, είναι μέτρια σε όλα τα επίπεδα της. Ίσως βέβαια να μην φταίει το γεγονός ότι οι τρεις σεναριογράφοι δεν είναι καλοί σε αυτό που κάνουν. Υπάρχουν μερικά κείμενα τα οποία δεν μπορούν με τίποτα να μετατραπούν σε οπτικοακουστικά. Και το The Snowman ίσως είναι ένα από αυτά. Οι χαρακτήρες είναι υπερβολικά περίπλοκοι με δυσλειτουργίες χωρίς όμως να έχουν χτιστεί επαρκώς. Η ταινία έτσι χάνει την ενσυναίσθηση του κοινού και ως αποτέλεσμα δεν δημιουργεί καθόλου σασπένς. Η ιστορία είναι τόσο επίπεδη που η τελική ανατροπή χάνει το νόημα της και γενικότερα η ταινία καταλήγει να κρατάει το κοινό παθητικό μέχρι να τελειώσει, χωρίς να διεγείρει το μυαλό του.

Εν κατακλείδι, το The Snowman είναι μία ταινία που θα μπορούσε κανείς/καμία να δει μόνο για διασκέδαση με παρέα. Δεν πρόκειται για καθαρή ψυχαγωγία, καθώς εκμεταλλεύεται ένα εξαιρετικό cast σε μία επιεικώς μέτρια και ρηχή αφήγηση.

 

 

the snowman

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ WE LOVE THURSDAYS THE REVIEWER 43
Previous post

Πρόγραμμα κινηματογράφου: Τι παίζει στις αίθουσες από 26/10 μέχρι 01/11 (Θεσσαλονίκη – Αθήνα) #WeLoveThursdays

Next post

Το επίσημο trailer για το ‘Mudbound’ είναι εδώ

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.