Specials

Η ομάδα του Reviewer προτείνει: 12 αγαπημένες ταινίες του 2017

Πότε ήρθε και πότε έφυγε το 2017, χαμπάρι δεν το πήραμε. Για άλλη μια χρονιά ετοιμάσαμε λίστες με καλύτερες και χειρότερες ταινίες. Αλλά ως παράδοση για τρίτη φορά φέτος η ομάδα μας σας προτείνει ταινίες που αγάπησε το κάθε μέλος της ξεχωριστά για τους δικούς του λόγους.

Υ.Γ. Μία ακόμη παράδοση είναι τα ψευδώνυμα των αρθρογράφων από το αφεντικό και είναι ο λόγος που για τις επόμενες μέρες δεν θα δείτε πολλά άρθρα από εκείνους. Ομολογουμένως φέτος έριξα λίγο παραπάνω μίσος γιατί ξέρεις we have to blow off some steam. Είναι από αγάπη; Δεν θα μάθουμε ποτέ.

 

Persa Griba (η ξέρω-μόνο-να-τη-λέω-στο-αφεντικό)

Γνωρίστε περισσότερο την Πέρσα εδώ.

 

Downsizing (Alexander Payne)

Μια ομάδα επιστημόνων βρήκε τρόπο να λύσει το πρόβλημα του υπερπληθυσμού των ανθρώπων. Κατάφεραν να συρρικνώσουν τις διαστάσεις ενός ανθρώπου και να δημιουργήσουν έναν μικρόκοσμο, γεμάτο με μικροσκοπικούς ανθρώπους και κτήρια. Ο Paul Safranek δελεάζεται από αυτόν τον νέο, φαινομενικά ιδανικό, μικρόκοσμο και μαζί με την γυναίκα του δέχονται να συμμετέχουν στο πρόγραμμα σμίκρυνσης για ένα καλύτερο μέλλον.

To «Downsizing» με κέρδισε αρχικά μέσω της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας και πρωτότυπης ιδέας του. Ο δημιουργός Alexander Payne παρουσιάζει την δική του ιδεατή λύση σε ένα πραγματικό πρόβλημα. Μας προβληματίζει και μας ψυχαγωγεί. Συνήθως, όταν παρακολουθώ μια ταινία ξέρω πάνω κάτω τι πρόκειται να γίνει στη συνέχεια, ή στο τέλος. Στο «Downsizing» δεν ήξερα τίποτα. Η ταινία μας προκαλεί να λάβουμε μέρος σε ένα όμορφο, περιπετειώδες ταξίδι. Σίγουρα αξίζει τον χρόνο σου!

 

Colossal (Nacho Vigalondo)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Η Gloria είναι μια αλκοολική γυναίκα, που μετά από τον χωρισμό της επιστρέψει στην περιοχή, στην οποία μεγάλωσε. Αρχικά, αυτή η απόφαση φαίνεται να λειτουργεί υπέρ της. Στη συνέχεια, όμως, διαπιστώνει πως οι πράξεις της, που τελούνται υπό την επήρεια αλκοόλ, συνδέονται με κάποιον τρόπο με την εμφάνιση ενός τέρατος που καταστρέφει τη Σεούλ.

Το «Colossal» είναι μια ταινία που θυμάμαι πολύ καλά, ακόμα κι αν πέρασε αρκετός καιρός από τότε που την είδα. Όπως και το «Downsizing», έτσι και το «Colossal» το επέλεξα λόγω της έξυπνης ιδέας του. Ο Nacho Vigalondo δημιούργησε μία Sci-Fi ταινία, που λειτουργεί ως μια μεγάλη μεταφορά. Αναφέρεται στη βία και στο τέρας που κρύβουμε όλοι μέσα μας και το απελευθερώνουμε όταν χάνουμε τον έλεγχο (όπως συμβαίνει όταν μεθάμε). Σίγουρα έχει τα προβλήματά της η ταινία και σε πολλούς δε θα αρέσει. Ωστόσο, θα πρότεινα να της δώσεις μια ευκαιρία και να την δεις, γιατί έχει και κάποια καλά στοιχεία.

 

Παναγιώτης Σενούντας (aka ο μόνος από την ομάδα που ευχαριστήθηκε το Justice League)

Γνωρίστε περισσότερο τον Παναγιώτη εδώ.

 

Coco (Lee Unkrich)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Ο μικρός Miguel Rivera λατρεύει την μουσική, όμως η οικογένεια του, οδηγούμενοι από φαντάσματα τους παρελθόντος, του απαγορεύουν μέχρι και να ακούσει μουσική. Έτσι εκείνος αποφασίζει πως πρέπει να ακολουθήσει τα όνειρα του πάση θυσία και καταλήγει στην χώρα των νεκρών.

Το Coco είναι από αυτές τις ταινίες που θα μιλήσουν στην ψυχή σου. Έχει καλογραμμένους χαρακτήρες και μια πολύ συγκινητική ιστορία, που θα σε κάνουν να συγκινηθείς, να προβληματιστείς και ίσως να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις ορισμένα πράγματα. Όλα αυτά βέβαιά, έρχονται στην ζωή, μέσα από ένα από τα πιο ζωντανά animation εκεί έξω.

 

Justice League (Zack Snyder)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Μετά τον θάνατο του Superman, ο Batman/Bruce Wayne έχει αποκαταστήσει την πίστη του στην ανθρωπότητα και βλέποντας πως μια τεράστια απειλή πλησιάζει στην γη, αρχίζει να ψάχνει για συμμάχους. Με την βοήθεια της Diana Prince/Wonder Woman, θα δημιουργήσουν την Justice League και θα αντιμετωπίσουν τον Steppenwolf.

Το Justice League θα μπορούσε να θεωρηθεί και ένα best of της DC. Σου δίνει την ευκαιρία να απολαύσεις τον εκπληκτικό Batman του Ben Affleck, την δυναμική Wonder Woman της Gal Gadot και τον καλύτερο Superman του Henry Cavill. Σε όλα αυτά, προστίθεται η χιουμοριστική πινελιά που έδωσε το Whedon στο project και τρεις νέοι ήρωες που συμπληρώνουν την Λεγεώνα, με τον Flash να κλέβει την παράσταση. Τι άλλο θες;

 

Γιώργος Κωστίδης (aka ο Γεώργιος ο Α)

Γνωρίστε περισσότερο τον Γιώργο εδώ.

 

Mother! (Darren Aronofsky)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Ο Darren Aronofsky επιστρέφει στις ρίζες του, με μια αλληγορική ιστορία, που διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου στο «ειδυλλιακά» πλασμένο σπίτι ενός ανερχόμενου ποιητή και της όμορφης και αφοσιωμένης συζύγου του. Την ηρεμία και αρμονία της ζωής τους έρχεται να διαταράξει ένας ξένος, ο οποίος σταδιακά, μαζί με την οικογένεια και τους φίλους του, καταλαμβάνει και βεβηλώνει το σπίτι, οδηγώντας την σύζυγο/μητέρα στα όριά της και την ταινία σε μια ξέφρενη κλιμάκωση.

Βιβλικοί συμβολισμοί, θρησκευτική σάτιρα, περιβαλλοντική επαγρύπνηση, αιχμές για την υποκρισία και φαιδρότητα της σημερινής κοινωνίας αυτοπροβολής και ματαιοδοξίας, αλλά και γενικότερος σχολιασμός για την αλλοτρίωση των ανθρωπίνων σχέσεων είναι μόνο ένα ψήγμα των όσων πραγματεύεται η ταινία. Διότι, στην πραγματικότητα καταπιάνεται με τα πάντα και την ίδια την ζωή σαν σύνολο. Όλα αυτά συνδυασμένα με μια μεγαλειώδη κινηματογράφηση και εξαιρετικές ερμηνείες από ένα Χολιγουντιανό cast πρώτης διαλογής.  Εν ολίγοις, ίσως η σπουδαιότερη ταινία του Aronofsky, ένα κομψοτέχνημα, τόσο αφηγηματικά όσο καλλιτεχνικά, το οποίο δεν φοβήθηκε να το απευθύνει στο ευρύ mainstream κοινό, ανοίγοντας την πόρτα για ανάλογες τολμηρές προσπάθειες στο μέλλον.

 

Loveless – Nelyubov (Andrey Zvyagintsev)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Η αλήθεια είναι ότι σε διαφορετική περίπτωση, θα απέφευγα να επιλέξω για πρόταση της χρονιάς μια τόσο στενάχωρη και απαισιόδοξη ταινία. Όμως, το κοινωνικό θέμα που καταπιάνεται η εν λόγω, και ο τρόπος που το αποδίδει, την καθιστούν αναπόφευκτη επιλογή για μένα.

Η ταινία πραγματεύεται τον κατακερματισμό των ανθρωπίνων σχέσεων και ειδικά των οικογενειακών, με τα παιδιά να μεγαλώνουν σε μια βαθειά ματαιόδοξη κοινωνία χωρίς αγάπη. Πρωταγωνιστές τα μέλη μιας υπό διάλυσης τριμελούς οικογένειας, όπου το παιδί είναι φανερά ανεπιθύμητο και παραμελημένο. Στο επίκεντρο τίθενται οι σχέσεις των δυο γονέων και ο υλιστικός και εγωκεντρικός τρόπος ζωής τους, ως ότου το παιδί το σκάσει από το εχθρικό περιβάλλον, στο οποίο μεγαλώνει, και η ταινία μετατραπεί σε ένα θρίλερ αναζήτησης του μικρού. Όμορφη κινηματογράφηση, καλές ερμηνείες και πάνω από όλα ένα ηθικά μεστό και κάτι παραπάνω από επίκαιρο κεντρικό θέμα. Άλλωστε, ο κινηματογράφος πέρα από μέσο ψυχαγωγίας, αποτελεί ιδανικό εργαλείο προβληματισμού και επαναξιολόγησης του κόσμου γύρω μας.

 

Γιώργος Δήμογλου (aka αυτός που το αφεντικό εκμεταλλεύεται περισσότερο από όλους γιατί είναι ο καινούργιος)

Γνωρίστε περισσότερο τον Γιώργο εδώ.

 

It Comes at Night (Trey Edward Shults)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Το It Comes at Night είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες ταινίες της χρονιάς. Πρωταγωνιστής της ο Joel Edgerton, ένας πατέρας ο οποίος προσπαθεί να προστατέψει την οικογένειά του από μία «άγνωστη» απειλή, όταν μία άλλη οικογένεια αναζητά άσυλο στο σπίτι-καταφύγιό τους.

Η ταινία είναι λεπτοδουλεμένη, τόσο από άποψη σεναρίου, όσο και σκηνοθεσίας. Την ίδια στιγμή, οι ερμηνείες σε απορροφούν στον κόσμο τους και σε παγιδεύουν μέσα στη παράνοιά τους. Πολύς κόσμος απογοητεύτηκε, καθώς το marketing της ταινίας την προώθησε ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι, με σκοπό να προσεγγίσει ένα μεγαλύτερο κοινό, από αυτό στο οποίο απευθύνεται· δεν είναι σε καμία περίπτωση μία συμβατική ταινία τρόμου. Για εκείνους/ες όμως, οι οποίοι/ες αναζητούν παράξενες, πρωτότυπες και περισσότερο καλλιτεχνικές ταινίες, το It Comes at Night θα αναδειχθεί με βεβαιότητα σε μία από τις αγαπημένες horror ταινίες του 2017.

 

Get Out (Jordan Peele)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Το Get Out είναι με διαφορά μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Παρότι κυκλοφόρησε στις αρχές της, είναι μία ταινία τρόμου που θυμόμαστε και συνεχίζουμε να συζητάμε. Πρωταγωνιστούν ο Daniel Kaluuya ως Chris και η Allison Williams ως Rose, ένα ζευγάρι, το οποίο πηγαίνει να επισκεφτεί τους γονείς της κοπέλας. Στην αρχή, η ατμόσφαιρα δείχνει φιλική, όμως η οικογένεια της κοπέλας (οι οποίοι είναι όλοι λευκοί) τη μεταμορφώνει αργά και σταδιακά σε έναν εφιάλτη για τον Αφρο-Αμερικανό Chris.

Αδιαμφισβήτητα, κορυφαία της στοιχεία είναι το σενάριο, η υποκριτική, και η σκηνοθεσία. Ο χαρισματικός Jordan Peele, μέσα από τη πρώτη μόλις ταινία του, αποδεικνύει πως είναι ένας auteur με αστείρευτο ταλέντο. Το Get Out μας σαγηνεύει και μας παγώνει το αίμα μέσα από τη μοναδική του προσωπικότητα, και καταλήγει μία από τις καλύτερες του είδους.

 

Anette Cheniell (aka η το-έκαψα-από-την-τόση-ντεκαπάζ)

Γνωρίστε περισσότερο την Anette εδώ.

 

The Disaster Artist (James Franco)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Greg Sestero γνωρίζει τον μυστηριώδη Tommy Wiseau σε ένα μάθημα υποκριτικής και οι δυο τους φεύγουν για το Los Angeles ώστε να αρχίσουν την καριέρα τους. Όμως αν και ο Sestero αρχίζει να δουλεύει ως ηθοποιός, ο Wiseau με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του αδυνατεί να κλείσει δουλειές και αποφασίζει να κάνει τη δική του ταινία. Μια ταινία που θα γράψει, σκηνοθετήσει, χρηματοδοτήσει αλλά και θα πρωταγωνιστήσει. Μιλάμε φυσικά για την κλασσική πια cult ταινία “The Room” που θεωρείται ως η χειρότερη ταινία όλων των εποχών.

To Disaster Artist ήταν μια από τις ταινίες που περίμενα από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε και δεν με απογοήτευσε ούτε στιγμή. Ο τρόπος όπου η Franco υποδύθηκε τον Wiseau και χειρίστηκε μια τέτοια περίπλοκη ιστορία ήταν απλά εμβληματικός. Σίγουρα η καλύτερη στιγμή της καριέρας του καθώς φαίνεται να είναι τεράστιος fan του The Room. Η ταινία είναι τόσο ξεκαρδιστική που εκτός ότι ήταν η καλύτερη στιγμή του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου, πρώτη φορά είδα τέτοιες αντιδράσεις από το κατάμεστο σινεμά. Το Disaster Artist είναι η πιο αστεία ταινία της χρονιάς, αλλά και παραδόξως τρυφερή για τη ιδιαίτερη αυτή η ιστορία. Ήδη πιστεύω ότι θα γίνει σχεδόν όσο κλασσική ταινία είναι το ίδιο το The Room.

 

Star Wars: The Last Jedi (Rian Johnson)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

H Rey φτάνει επιτέλους στο νησί όπου ο Luke Skywalker έχει απομονωθεί από την οικογένειά του και προσπαθεί να τον πείσει να την εκπαιδεύσει καθώς είναι ο μόνος εναπομείναν Jedi. Στην άλλη πλευρά ου διαστήματος το First Order επιτίθενται στη βάση της αντίστασης ώστε να την αφανίσουν μια για πάντα. Οι αγαπημένοι μας χαρακτήρες από το Force Awakens μπλέκονται σε διάφορες περιπέτειες και προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους στην πιο χαρακτηροκεντρική ταινία Star Wars που έχει γίνει ποτέ.

Αν και είδα και ακόμη βλέπω τεράστιες αντιδράσεις από fans του franchise δεν θα πάψω ποτέ να θεωρώ το Last Jedi ως το κομβικό σημείο αλλαγής όλης της σειράς. Ίσως η καλύτερης ταινία μετά το Empire Strikes Back είχε όλα τα καλά μιας ταινίας Star Wars αλλά με πολύ καλύτερη εξέλιξη χαρακτήρων, φοβερή σκηνοθεσία ακόμη και επερώτηση πάνω στις κλασσικές αξίες των παλιών ταινιών. Είναι ένα αριστούργημα που πραγματικά θυμίζει καλοφτιαγμένη ταινία με μεράκι και αγάπη γι αυτό τον κόσμο και ένα αψεγάδιαστο σενάριο. Δεν έχει όση δράση ομολογουμένως είχε το Rogue One ή ακόμη και το Force Awakens αλλά το ενδιαφέρον πέφτει στους χαρακτήρες όσο ποτέ άλλοτε. Οι Mark Hammil και Carrie Fisher δίνουν τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρα τους, θυμίζοντάς μας πόσο πολύ αγαπάμε τα δίδυμα Skywalker. Το ίδιο και ο Adam Driver που συνεχίζει να παίζει έναν καθηλωτικό Kylo Ren που αποδεικνύει ότι νέοι χαρακτήρες χωρίς ίχνος νοσταλγίας μπορούν να αγαπηθούν εάν είναι πράγματι προσεγμένοι. Το Last Jedi για μένα είναι ένα έπος και ένα crash test καθώς εάν δεν μπορούσε να αλλάξει γραμμή πλεύσης τότε τo Star Wars θα άφηνε την τελευταία του πνοή. Αντίθετα πάει προς μια νέα φοβερή κατεύθυνση προς νέες εκπληκτικές περιπέτειες. Μπες σαν καθαρό χαρτί σε αυτή την ταινία και όπως λέει και ο Kylo Ren: “Let the Past Die” και σίγουρα θα το απολαύσεις.

 

Δημήτρης Φλωρής (aka το αφεντικό που με το ζόρι ανέχεται τους παραπάνω και το εξομολογείται τώρα)

Γνωρίστε περισσότερο τον Δημήτρη εδώ.

 

Spider-Man: Homecoming (Jon Watts)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Ο Peter Parker είναι ο τυπικός έφηβος της διπλανής πόρτας. Μετά το σχολείο όμως γίνεται ο φιλικός Spider-Man της γειτονιάς του σώζοντας την κοινότητα του Κουίνς από διάφορα μικροπροβλήματα. Μέχρι που κάνει την εμφάνιση του ένας άντρας ο οποίος προτίθεται να κάνει τα πάντα για να βγάλει λεφτά και να σώσει την παράνομη επιχείρηση του.

Το Spider-Man: Homecoming είναι ο ορισμός της ψυχαγωγίας. Καταφέρνει να ισορροπήσει δράση και ανάπτυξη χαρακτήρων και να χαρίσει ανατροπές στο κοινό. Και με έναν ταλαντούχο Tom Holland ως Spider-Man/Peter Parker, η ταινία έχει μία επάξια θέση στις καλύτερες ταινίες του 2017 με δυνατά εφέ και μία θερμή ιστορία που μας μαθαίνει τι πραγματικά σημαίνει ήρωας. Ταυτόχρονα δένει άψογα και οργανικά (πέρα από το θεματάκι του timeline) στο υπόλοιπο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel.

 

Kong: Skull Island (Jordan Vogt-Roberts)

Διαβάστε την κριτική της ταινίας εδώ.

Μία ομάδα επιστημόνων πηγαίνει να εξερευνήσει ένα νησί στο οποίο υπάρχει η θεωρία πως κατοικεί ένα τεράστιο ζώο. Οι συνεργάτες τους όμως έχουν έρθει για έναν άλλο σκοπό με σκοπό το κέρδος.

Η νέα ταινία του χαρακτήρα είναι η δεύτερη προσθήκη στο σύμπαν των μεγάλων τεράτων της Legendary και προσφέρει άπλετη ψυχαγωγία στο κοινό γεμάτη από πρωτοπωριακά εφέ, επικές σκηνές δράσης και δυνατό cast. Δένεται αρμονικά με το υπόλοιπο σύμπαν και δίνει με τον δικό της τρόπο ένα ιδιαίτερο αντιπολεμικό μήνυμα. Αξίζει επίσης ένα χειροκρότημα στον διευθυντή φωτογραφίας.

 

Από όλη την ομάδα, σας ευχόμαστε καλή και δημιουργική χρονιά.

ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ 2017
Previous post

Flashback◄◄: Οι 10 χειρότερες ταινίες του 2017

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ANIME 2017
Next post

Flashback◄◄: Οι 10 καλύτερες anime σειρές του 2017

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

The Reviewer Crew

The Reviewer Crew