ListsSpecials

Η ομάδα του Reviewer προτείνει: 16 αγαπημένες ταινίες του 2016

Για άλλη μια χρονιά τα flashback και τα flashforward ήταν υπερβολικά πολλά – αν και χρήσιμα. Οι απόψεις πολλές φορές υποκειμενικές και λογικό με τη βιομηχανία που ασχολούμαστε. Αυτή η λίστα όμως είναι διαφορετική. Η ομάδα του Reviewer εντελώς υποκειμενικά έχει ετοιμάσει μία λίστα. Σε αυτήν, κάθε αρθρογράφος παρουσιάζει από δύο ταινίες που ξεχώρισε αυτήν τη χρονιά και σου προτείνει να δεις.

Υ.Γ. Τα ψευδώνυμα όπως και πέρυσι είναι προφανώς αντικειμενικά και δεν έχουν γίνει για πλάκα. Απλά μου αρέσει να βασανίζω τους/τις αρθρογράφους μου και δεν τους/τις αγαπώ καθόλου.

 

Persa Griba (aka η επιτέλους-ξέφυγα-από-τις-άκυρες-κομεντί-που-δεν-τις-διαβάζει-κανείς) | Προφίλ

 

My Life as a Zucchini (Claude Barras) | Κριτική

Ένα εννιάχρονο αγόρι σκοτώνει, κατά λάθος, τη μητέρα του και μεταφέρεται σε ένα ίδρυμα για ορφανά παιδιά σαν κι αυτόν. Εκεί γνωρίζει καινούριους φίλους και προσπαθεί να φτιάξει την καινούρια του οικογένεια.

Το «My Life as a Zucchini» είναι μια αψεγάδιαστη Ελβετική-Γαλλική παραγωγή που θα σε κάνει να κλάψεις πολύ αλλά και να γελάσεις πολύ. Θεωρώ πως η συγκεκριμένη ταινία ξεχωρίζει, λόγω της γοητείας της δύσκολης τεχνικής stop motion που χρησιμοποιεί και του μοναδικού τρόπου, με τον οποίο επιλέγει να παρουσιάσει μια εξαιρετικά δραματική ιστορία.

 

La La Land (Damien Chazelle) | Κριτική

To Los Angeles φιλοξενεί τον έρωτα δύο ονειροπόλων καλλιτεχνών, της Mia και του Sebastian. Ο Sebastian είναι ένας πιανίστας που ενδιαφέρεται μόνο για την τζαζ μουσική και προσπαθεί να μαζέψει χρήματα για να ανοίξει το δικό του jazz club. Η ζωή του αρχίζει να αλλάζει, όταν ερωτεύεται την Mia. Η Mia είναι ηθοποιός και προσπαθεί ανεπιτυχώς να βρει την θέση της στον κόσμο εντός και εκτός της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Μαζί θα παλέψουν για τα όνειρα και την αγάπη τους.

Το «La La Land» είναι ένα ρομαντικό μιούζικαλ που λειτουργεί ως ένας ύμνος για τα όνειρα, την αγάπη, το Los Angeles, τον κινηματογράφο, την μουσική και γενικά την τέχνη. Καταφέρνει να ξεχωρίσει μέσω της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας οπτικής του δημιουργού της, της εξαιρετικής μουσικής, της μαγικής της ατμόσφαιρας και των πολύ καλών ερμηνειών των πρωταγωνιστών της.

 

 

Ανδρέας Κιτσικίδης (aka ο -πλέον- υπερβολικά mainstream) | Προφίλ

 

Fantastic Beasts and Where to Find Them (David Yates) | Κριτική

Ο μαγικός κόσμος της J.K. Rowling επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, αυτή την φορά όχι με τις περιπέτειες του γνωστού σε όλους Harry Potter αλλά για να αφηγηθεί την πορεία ενός άλλου μάγου (Newt) που ταξιδεύει στην Αμερική για να συλλέξει και να περιθάλψει κι άλλα μαγικά πλάσματα. Είναι η πρώτη από μια σειρά πέντε ταινιών. O Redmayne ανταποκρίνεται καλά στην μάχη που καλείται να αντιμετωπίσει, παρ’ όλα αυτά κάθε σύγκριση με τις ταινίες που πρωταγωνιστεί ο Radcliffe είναι άτοπες και ανούσιες. Γίνεται λόγος για δύο διαφορετικές οπτικές, εξ’άλλου από την μία έχουμε την αγγλική και από την άλλη την αμερικάνικη εκδοχή του μαγικού κόσμου. Η σκηνοθεσία είναι γρήγορη, θυμίζει ταινίες της Marvel και έχει ένα δυνατό cast (Colin Farrell, Johnny Depp -κάνει μια σύντομη εμφάνιση αλλά στο sequel θα πρωταγωνιστεί-). Δεν έχει άμεση σχέση με την ήδη γνωστή ιστορία αλλά υπάρχουν ορισμένες αναφορές σε χαρακτήρες που το φανατικό κοινό της σειράς γνωρίζει. Είναι ένα φιλμ ιδιαίτερα ευχάριστο, βουτηγμένο στην φαντασία, ιδανική επιλογή για μεγάλους και μικρούς.

 

Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children (Tim Burton) | Κριτική

Η πιο πρόσφατη ταινία του Τim Burton η οποία ξεχειλίζει από φαντασία και special visual effects. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Pelegrine η υπερ-ταλαντούχα Eva Green που συγκροτεί έναν δυναμικό και ιδιαίτερα αγαπητό χαρακτήρα. Στον αντίποδα βρίσκεται ο Barron (Samuel L. Jackson) που προσπαθεί μετά μανίας να αποσπάσει ζωτική ενέργεια σκοτώνοντας τα παράξενα παιδιά. Ο Jacob (Asa Butterfield) είναι η αφορμή να ξεκινήσει η πλοκή ή μάλλον καλύτερα ο θάνατος του παππού του δίνει το έναυσμα για μια ξεσηκωτική περιπέτεια γεμάτη αναταραχές και ανατροπές. Είναι βασισμένη στη νουβέλα του Ransom Riggs και η διασκευή είναι του Jane Goldman. Ο Tim Burton βρίσκεται σε μια από τις καλές του στιγμές αν και από το πλευρό του λείπει η επί χρόνια μούσα και πρώην σύζυγος του, Helena Bonham Carter χωρίς αυτό να επηρεάζει και τόσο εν τέλει την φύση και την ποιότητα της ταινίας. Εντοπίζονται πολλές κορυφώσεις, τα χρώματα και τα σκηνοθετικά τρικ βρίσκονται στο φόρτε τους και τα τοπία αποτυπώνονται άρτια. Από την άλλη ο φανταστικός κόσμος που καλείται να οπτικοποιήσει ο Burton, αποτυπώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, είναι εξάλλου μαιτρ του είδους. Οι φιγούρες των πλασμάτων, οι μικρές λεπτομέρειες που κλέβουν την παράσταση, οι ιδανικές επιλογές των ηθοποιών δημιουργούν μια άλλη διάσταση, πραγματικά εξωκοσμική, μέσα στον κανονικό κόσμο φτιάχνοντας ένα καλοφτιαγμένο έργο.

 

 

Γιώργος Κωστίδης (aka ο φαίνεται-σοφιστικέ-αλλά-φταίνε-τα-γυαλιά) | Προφίλ

 

Hacksaw Ridge (Mel Gibson)

Ιστορίες με ήρωες πολέμων έχουν ειπωθεί πολλές, πόσο μάλλον σε σχέση με τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο , που αποτελεί αγαπημένη θεματολογία του Hollywood. Το Hacksaw Ridge, όμως, καταφέρνει να ξεχωρίσει, παρουσιάζοντας μας έναν διαφορετικό ήρωα, ευαίσθητο και ώριμο, μακριά από τα μάτσο πρότυπα. Η ταινία, έχοντας βασιστεί σε πραγματικά γεγονότα, διηγείται την ιστορία του Desmond Doss, ενός νεαρού στρατιώτη κατά τον Β’ Παγκόσμιο, ο οποίος, εξ αρχής, αρνείται να χρησιμοποιήσει όπλο και να σκοτώσει, υπηρετώντας τελικά ως νοσοκόμος. Παρά τις δυσκολίες και την εχθρότητα που αντιμετωπίζει αρχικά, ο Desmond καταφέρνει να μείνει πιστός στις αξίες του, καταλήγοντας να είναι ο πρώτος Αμερικανός που λαμβάνει μετάλλιο τιμής χωρίς να έχει πυροβολήσει κανέναν.

Ο Mel Gibson επιστρέφει μετά από καιρό στην σκηνοθεσία με μία ακόμα αξιόλογη απόπειρα. Η ταινία καταφέρνει να σκιαγραφήσει τον πρωταγωνιστή μας επιτυχώς, παρουσιάζοντας διάφορα στάδια της ζωής του, δίνοντας του βάθος. Οι διάλογοι είναι εναρμονισμένοι με το κλίμα της ταινίας, όπως και οι ερμηνείες των ηθοποιών, οι οποίες είναι πολύ καλές (με προσωπική αγαπημένη αυτή του Vince Vaughn). Το αντιπολεμικό μήνυμα είναι εμφανές καθ’όλη την διάρκεια, με την σκηνοθεσία των πολεμικών σκηνών να μεταδίδουν την ανθρώπινη απώλεια και την φρίκη του πολέμου. Ίσως από τις καλύτερες ταινίες πολέμου των τελευταίων ετών.

 

Captain Fantastic (Matt Ross) | Κριτική

Ο Ben Cash (Viggo Mortensen) είναι ένας πατέρας διαφορετικός από τους περισσότερους. Επιλέγοντας να ζήσει νομαδικά σε ένα τροχόσπιτο στα δάση μακριά από τον πολιτισμό, μεγαλώνει τα 6 παιδιά του σύμφωνα με τα δικά του ιδανικά, αναλαμβάνοντας ο ίδιος, μαζί και με την γυναίκα του, την εκπαίδευση, εκγύμναση και απόκτηση κριτικής σκέψης των παιδιών, μακριά από τις παθογένειες του δυτικό πολιτισμού. Ο θάνατος, όμως, και η κηδεία της μητέρας, θα φέρει την οικογένεια σε επαφή με την σύγχρονη αμερικανική κοινωνία, αποκαλύπτοντας τις έντονες αντιθέσεις των δύο αυτών κόσμων, καταδεικνύοντας ότι η ανατροφή των παιδιών δεν είναι τόσο απλή υπόθεση.

Μια όμορφη οικογενειακή ταινία, η οποία, παρά τον ευχάριστο χαρακτήρα της έχει έντονο συναισθηματικό βάθος, περνώντας, όμως, το μήνυμα της με αισιόδοξο τόνο. Ο Viggo Mortensen για άλλη μια φορά είναι εξαίρετος , όπως και το υπόλοιπο cast των νεαρών ηθοποιών, οι οποίοι μας εκπλήσσουν ευχάριστα με τις ερμηνείες τους. Η διεύθυνση φωτογραφίας είναι ένα από τα τεχνικά χαρακτηριστικά που ξεχώρισαν, δίνοντας στην ταινία τον δικό της χαρακτήρα. Την προτείνω ανεπιφύλακτα.

 

 

Anette Cheniell (aka η μαλλί-ουράνιο-τόξο) | Προφίλ

 

Swiss Army Man (Dan Kwan, Daniel Scheinert) | Κριτική

Η ταινία μιλάει για τον Hank, ο οποίος έχει ναυαγήσει σε ένα έρημο νησί. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιβίωσης αποφασίζει να αυτοκτονήσει, τότε μπαίνει στην ζωή του ένα πτώμα, ο Manny και μαζί περνάνε διάφορες περιπέτειες στο δρόμο για το σπίτι. Βέβαια ο Manny έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, είναι ένα πτώμα που πέρδεται συνέχεια αλλά μπορεί να κάνει και άλλα πράγματα που δεν μπορεί κανείς να τα φανταστεί και ο Hank σιγά σιγά καταλαβαίνει ότι ο Manny θα είναι η σωτηρία του.

Ίσως η καλύτερη ταινία του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου, με το περισσότερο συναίσθημα και τόσο πρωτότυπη όσο δεν την φαντάζεσαι. Μια ταινία φτιαγμένη σαν Indie Αμερικάνικη, τύπου Sundance αλλά τόσο ταυτόσημη και κοντινή στο σήμερα με ένα βαθύ μακάβριο humor. Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο από το ότι το Swiss Army Man έχει πάνω από όλα να σου μάθει πολλά σαν ταινία αλλά και να σε συγκινήσει. Προσωπικά και σαν κινηματογραφίστρια είναι αυτό που θα ήθελα να προξενούν οι ταινίες μου στον κόσμο, αυτό το συναίσθημα και μόνο ήταν εκπληκτικό. Περισσότερες τέτοιες ταινίες παρακαλώ.

 

Rogue One: A Star Wars Story (Gareth Edwards) | Κριτική

Στο σύμπαν του Star Wars βρίσκεται για άλλη μια φορά σε πόλεμο και η Jyn Erso μαζί με μια ομάδα από στρατιώτες των Συμμαχικών Δυνάμεων θα προσπαθήσει να βρει τον πατέρα της, επιστήμονα που έπαιζε ηγετικό ρόλο στην κατασκευή ενός υπερόπλου της αυτοκρατορίας για να βρει τρόπο να το καταστρέψει. Αυτό την οδηγεί να μπει βαθιά στην επανάσταση και να παλέψει ενάντια στη σκιά της αυτοκρατορίας που αρχίζει και σκεπάζει ολόκληρο το σύμπαν. Η ομάδα της Jyn θα προσπαθήσει να κλέψει τα σχέδια του πρώτου Death Star καθώς είναι η μόνη ελπίδα της Επανάστασης.

Αν και είχα αρκετά υψηλές προσδοκίες για το Rogue One τελικά διαψεύσθηκα. Ήταν ακόμη καλύτερη πέρα από κάθε φαντασία. Πραγματικά μετά από τόσα χρόνια δεν περίμενα ότι θα μπορούσε η Disney να βγάλει άλλη μια ταινία που να θυμίζει τόσο πολύ τα prequel. Δεν ήταν θέμα αντιγραφής αλλά αίσθησης, απλά ζήσαμε και πάλι την ίδια αγωνία, το ίδιο πάθος με τις ανησυχίες και τους φόβους του τότε. Δεν μπορώ να πω κάτι από αυτή την ταινία που δεν μου άρεσε. Επίσης έχει για μένα την καλύτερη αερομαχία που έχει γίνει ποτέ στην ιστορία του σινεμά αλλά και μια καταιγιστική τρίτη πράξη. Αγαπάμε τους χαρακτήρες, αγαπάμε τη σκηνοθεσία, θα την ξανάβλεπα στο σινεμά, πήγαινε απλά να τη δεις.

“The Force is with me, I’m one with the Force.”

 

 

Ερμιόνη Ευστρατιάδου (aka #Hermionegoes) | Προφίλ

 

The Neon Demon (Nicolas Winding Refn) | Κριτική

Προσπαθώντας να θυμηθώ τις αγαπημένες μου ταινίες του 2016, δεν θα μπορούσα να ξεχάσω τη νέα ταινία του Refn aka την πιο dark ταινία της σεζόν.

Ένα ιδιαίτερο θρίλερ, μια κρυφή ματιά στον σκοτεινό κόσμο της μόδας. Ο σκηνοθέτης στήνει την πλοκή γύρω από μια πανέμορφη νεαρή (Elle Fanning), η οποία  εισέρχεται στο χώρο της μόδας, ο οποίος δεν είναι τόσο λαμπερός όσο φαντάζεσαι. Καθώς η φήμη της εξαπλώνεται, ο χαρακτήρας της αλλάζει και οι απειλές πολλαπλασιάζονται. Μετά το Drive και το Only God Forgives, o Cliff Martinez έκλεψε για ακόμη μια φορά την παράσταση δημιουργώντας μουσική για τον Refn. Τα σκοτεινά κλαμπ, τα νέον φώτα, σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική μουσική σκιαγραφούν έναν επικίνδυνο κόσμο μιας ταινίας που είτε λατρεύεις, είτε μισείς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε στοιχειώνει για καιρό.

 

I Still Hide to Smoke (Rayhana)

Το 2016 έφερε πολλά άσχημα γεγονότα κατά τη διάρκειά του, υπήρχαν ωστόσο  αρκετές καλές ταινίες. Μια από αυτές είναι και το I still hide to smoke, την οποία αγάπησα και πρόσθεσα στη λίστα με τις ταινίες που βλέπω ξανά και ξανά.

Στην μακρινή Αλγερία, ένα χαμάμ γίνεται τόπος συνάντησης πολλών γυναικών διαφόρων ηλικιών. Εκεί, μακριά από τα αυστηρά βλέμματα των ανδρών, μιλούν για τις ζωές τους, τον φόβο, τον έρωτα, τον γάμο και τον Θεό. Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου που μας πέρασε. Ήταν σίγουρα μια από τις εκπλήξεις της διοργάνωσης χάρη στο θέμα της αλλά και στον τρόπο που την παρουσίασε η δημιουργός. Τα εξωτερικά πλάνα είναι ελάχιστα και η μουσική λιτή και περιορισμένη σε λίγες μόνο σκηνές. Ωστόσο, σεναριακά, η ταινία σε κερδίζει από τα πρώτα λεπτά. Οι διάλογοι σε κάνουν να γελάς, σε συγκινούν και σε εξοργίζουν. Φυσικά, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τις δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών. Είναι από τις ταινίες που άνετα ξαναβλέπεις. Το σινεμά εκτός από το να σε διασκεδάζει, έχει τη δύναμη να σε διδάξει. Και αυτή η ταινία είναι η απόδειξη.

 

Στεφανία Τσιβελεκίδου (aka το κορίτσι λάστιχο) | Προφίλ

 

The Handmaiden (Park Chan Wook) | Κριτική

Ένα γρήγορο throwback στην Κορέα του 1930, όπου ένας χρυσοθήρας αποφασίζει να εξαπατήσει την Ιαπωνέζα κληρονόμο Hideko παριστάνοντας τον κόμη και χρησιμοποιώντας για τους σκοπούς την Nam Sook Hee, μια νεαρή επαγγελματία κλέφτρα. Στόχος του είναι να παντρευτεί την Hideko, να την κλείσει σε ψυχιατρικό άσυλο και να κάνει δική του την περιουσία της. Και όλα αυτά με την βοήθεια της Nam Sook Hee, η οποία θα εργαστεί ως υπηρέτρια της κληρονόμου και θα καταφέρει να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη της. Τα σχέδια του wanna-be κόμη Fujiwara, ωστόσο, θα έχουν εντελώς διαφορετική εξέλιξη από ό,τι υπολόγιζε ο ίδιος.

Ο σκηνοθέτης του Oldboy και του Thirst επέστρεψε με ένα μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ, plot twists και απίστευτη σκηνοθεσία. Είναι μια ταινία που δεν θα μπορέσεις να πάρεις λεπτό τα μάτια σου από την οθόνη και σίγουρα, καθώς μιλάμε για τον Park Chan Wook, τίποτα δεν θα είναι όπως φαίνεται και τίποτα δεν θα είναι προβλέψιμο.

 

The Sower (Takeuchi Yosuke) | Κριτική

Ένας θάνατος, ένα ψέμα και η καταστροφή των συναισθημάτων εξαιτίας των τύψεων. Η ιαπωνική ταινία The Sower εξομολογεί την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων, μέσα από την διαφορετικότητα που αναδεικνύεται ανάμεσα στα άτομα μιας οικογένειας μετά από ένα τραγικό συμβάν που θα τους τραυματίσει όλους, και αφήνοντας στον καθένα μια ξεχωριστή πληγή. Η μικρή Chie θα σκοτώσει – μάλλον εσκεμμένα – την μικρή της αδερφή Itsuki, που πάσχει από σύνδρομο Down, και θα κατηγορήσει τον θείο της Mitsuo για τον θάνατο της. Ο Mitsuo, ένας άνδρας που μόλις βγήκε από την ψυχιατρική κλινική και επισκέφτηκε την οικογένεια του αδερφού του, καλείται να έρθει αντιμέτωπος με τον θυμό μιας ολόκληρης οικογένειας, και θα φορτωθεί όλες τις πληγές της χωρίς να θελήσει να εξηγήσει ή να δικαιωθεί.

Η ταινία The Sower ήταν μία από τις συμμετοχές που ξεχώρισαν στο φετινό 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την ιδιαίτερη αισθητική της και να συγκινητική ερμηνεία της μικρής Suzuno Takenaka.

 

 

Παναγιώτης Σενούντας (aka ο nerd) | Προφίλ

 

Batman v Superman: Dawn of Justice (Zack Snyder) | Κριτική

Ο Batman αποφασίζει πως ο Superman είναι μια ανεξέλεγκτη απειλή για την ανθρωπότητα και πρέπει κάποιος να τον σταματήσει. Παράλληλα ο ζάπλουτος Lex Luthor έχει την δική του ατζέντα και χρησιμοποιεί το μίσος του Batman, προς όφελος του, για να βγάλει από την μέση τον άνθρωπο από ατσάλι. Οι δύο ήρωες συγκρούονται, πριν βρεθούν αντιμέτωποι με μια νέα θανατηφόρα απειλή.

Σίγουρα η πιο αμφιλεγόμενη ταινία της χρονιάς και ίσως της τελευταίας δεκαετίας. Την περιμέναν πως και πως εκατομμύρια κινηματογραφόφιλοι και οι περισσότεροι απογοητεύτηκαν και έπεσαν να την φάνε. Προσωπικά την θεωρώ ιστορική ταινία, ναι το είπα, καθώς ότι και να λέμε θα είναι για πάντα η πρώτη ταινία που εμφανίστηκαν μαζί ο Batman με τον Superman και συγκρούστηκαν κιόλας. Αναμφίβολα έχει τα ελαττώματα της, όμως μας δίνει τον καλύτερο Batman που έχουμε δει στην μεγάλη οθόνη, μια επική σύγκρουση ανάμεσα στους δυο ήρωες, έναν εξαιρετικό villain και μέσα σε όλα, καταφέρνει να στήσει και το DC Extended Universe. Well done Snyder.

 

The Conjuring 2 (James Wan) | Κριτική

Η ταινία ξεκινάει σε παρόμοιο μοτίβο με την πρώτη, καθώς ο Ed και η Loraine Warren, αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν μια περίεργη υπόθεση, που έχει προκύψει στην οικογένεια Hodgson. Η μεσαία κόρη της οικογένειας, η Janet, έχει αρχίσει να βιώνει κάποια περίεργα φαινόμενα, όπως υπνοβασίες και παράξενα όνειρα, στα οποία πάντα συναντάει έναν παράξενο αγριεμένο ηλικιωμένο άνδρα, που ισχυρίζεται ότι το σπίτι του ανήκει. Το ζευγάρι των ερευνητών του μεταφυσικού, αποφασίζουν να μείνουν στο σπίτι μαζί με την οικογένεια για να λύσουν την υπόθεση, όμως σύντομα τα πράγματα παίρνουν δραματική τροπή. ‘

Ο James Wan, κάτι με το Insidious, κάτι με το πρώτο Conjuring, είχε αρχίσει να υιοθετεί τον τίτλο του horror master. Και εκεί που νομίζαμε ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει το μέχρι τώρα έργο του, μας έδωσε το The Conjuring 2. Πιο πολύς τρόμος, πιο μακάβρια ατμόσφαιρα που σε στοιχειώνει και μια υπόθεση που έχει συνεχείς ανατροπές. Η Vera Farmiga δίνει για μια ακόμη φορά τον καλύτερο της εαυτό, σε μια ταινία τρόμου που θα σε κάνει να στριφογυρνάς άβολα στην καρέκλα σου, καθ’ όλη την διάρκεια. Οφείλω να προειδοποιήσω, πως αν έχεις ένα θέμα τις αγριεμένες, σκοτεινές και σατανικές καλόγριες, καλύτερα να την αποφύγεις, γιατί θα σου χαρίσει πολλές ξάγρυπνες νύχτες.

 

 

Δημήτρης Φλωρής (aka το υπερλατρεμένο boss που έχει καλούς τρόπους) | Προφίλ

 

Ευτυχία (Χρήστος Πυθαράς) | Κριτική

Μία υψηλής αισθητικής ταινία που γυρίστηκε μόλις με 10.000 ευρώ. Η Ευτυχία είναι ένα διαμάντι του ανεξάρτητου κινηματογράφου που αφηγείται την ιστορία μίας νεαρής κοπέλας η οποία καταδιώκεται από μία μυστηριώδη φιγούρα και αρχίζει να οδηγείται στην παράνοια.

Μία εξαιρετική αλληγορική ιστορία με έξυπνα τεχνάσματα η οποία καταφέρνει και ελίσσεται από το κοινωνικό δράμα στο είδος των ταινιών τρόμου. Και μία πρωταγωνίστρια που προσφέρει μία εξαιρετική ερμηνεία. Μία ταινία που της αξίζει πολύ μεγαλύτερη φήμη από αυτή που της έχει δοθεί. Και αναφέρομαι στο Ελληνικό αλλά και το διεθνές κοινό.

 

Captain America: Civil War (Anthony Russo, Joe Russo) | Κριτική

Αν και σε καμία περίπτωση δεν άγγιξε τα κόμικ, η Marvel μετά από σχεδόν μία δεκαετία κατά την οποία χτίζει το κινηματογραφικό της σύμπαν, πέτυχε αυτό που πολλοί φαν περιμένουν χρόνια. Μετέφερε ένα από τα μεγαλύτερα crossover events της στη μεγάλη οθόνη. Και το αποτέλεσμα για άλλη μια φορά ήταν εκπληκτικό παρουσιάζοντας μερικές από τις καλύτερες σκηνές δράσης που έχουμε δει ποτέ. Hilight της ταινίας η πρώτη εμφάνιση του Spider-Man και η πρώτη εμφάνιση του Giant-Man.

Στην ταινία, μετά από μία νομοθεσία επί ψήφιση για την επίσημη αναγνώριση των υπερηρώων, η ομάδα των Εκδικητών χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα. Ο Iron Man είναι υπέρ καθώς νιώθει τύψεις για τις καταστροφές που προκάλεσε και ο Captain America είναι κατά. Μέσα σε αυτόν τον εμφύλιο, εμπλέκεται και ο Bucky Barnes παλιός φίλος του Captain America σε μία υπόθεση που αφορά το παρελθόν του Iron Man.

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

Flashback◄◄: Οι 10 χειρότερες ταινίες του 2016

Next post

Flashback◄◄: Οι 10 καλύτερες ταινίες του 2016