FilmsReviews

The Red Turtle – La tortue rouge – (2016) του Michael Dudok de Wit

Ένας άνδρας μετά από μια μεγάλη θαλάσσια καταιγίδα ξυπνά σε ένα απομονωμένο μικρό νησί, κατοικούμενο μόνο από μερικά ακίνδυνα ζώα. Αυτό είναι το θέμα της εν λόγω animation ταινίας, χωρίς διαλόγους, που, εκ πρώτης όψεως,  μπορεί να φαντάζει ότι ακολουθεί  τη γνωστή ιστορία επιβίωσης του ναυαγού σε κάποιο ερημικό νησί, αλλά γρήγορα γίνεται σαφές στον θεατή ότι πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό.

Η ιστορία ακολουθεί τον ναυαγό, ο οποίος γρήγορα εξερευνεί το νησί, βρίσκοντας τροφή και νερό, ενώ δεν αργεί να φτιάξει μια σχεδία, έτοιμος να εγκαταλείψει το νησί. Όμως, μια μυστηριώδης θαλάσσια δύναμη, καταστρέφει την σχεδία, εμποδίζοντας την διαφυγή του. Μετά από μερικές διαδοχικές αποτυχημένες προσπάθειες, ο άνδρας καταλαβαίνει ότι η αιτία του κακού είναι μια μεγάλη κόκκινη χελώνα. Έξαλλος , επιτίθεται στην χελώνα, όταν αυτή βγαίνει στη στεριά, και την αφήνει αναποδογυρισμένη. Ωστόσο, η πράξη αυτή δεν αργεί να του γεμίσει τύψεις, και μετανιωμένος επιστρέφει για να ταΐσει και να βοηθήσει την χελώνα, η οποία, όμως, είναι πλέον νεκρή.  Σε μια σουρεαλιστική/ παραμυθένια τροπή της ιστορίας, η χελώνα μετατρέπεται σε μια κοκκινομάλλα κοπέλα, η οποία θα αποτελέσει τον κύριο λόγο παραμονής του ναυαγού στο νησί, απαντώντας και στα κεντρικά ερωτήματα της ιστορίας:  Τι θα έκανε έναν ναυαγό να παραμείνει στο νησί και να το νιώσει σαν σπίτι του; Τι θα τον έκανε ευτυχισμένο εκεί;

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σε μεγάλου μήκους animation σκηνοθέτης, Michael Dudok de Wit, σε συνδυασμό με  την κορυφαία ιαπωνική εταιρία  animation του θρυλικού Hayao Miyazaki και Isao Takahata, Studio Ghibli, η οποία ανέλαβε την παραγωγή (σε συνεργασία με μικρότερες ευρωπαϊκές εταιρίες), καταφέρνει μέσα σε λιγότερο από μιάμιση ώρα, να μας ταξιδέψει σε έναν υπέροχο φυσικό κόσμο. Η απουσία διαλόγων λειτουργεί χωρίς πρόβλημα, σχεδόν ανεπαίσθητα, δίνοντας την εντύπωση ότι παρακολουθούμε ένα μεγαλύτερης διάρκειας μικρούς μήκους animation, δένοντας ιδανικά με το αρτιότατο οπτικό αποτέλεσμα, που αποτελεί το κάθε πλάνο, δίνοντας την εικόνα ενός «κινούμενου πίνακα ζωγραφικής». Το σενάριο είναι δυνατό και κινείται με καλό ρυθμό, ενώ διαλέγει μια πιο ποιητική προσέγγιση. Οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες είναι αρκετές, θίγοντας φιλοσοφικά ζητήματα, όπως το τι κάνει έναν τόπο σπίτι, για έναν άνθρωπο ή πως μπορούμε, ακόμα και κάτω από δυσάρεστες συνθήκες, να βρούμε την ευτυχία. Ο ναυαγός αρχικά είναι απελπισμένος και ψάχνει αγωνιωδώς διαφυγή από το νησί, όπως μαρτυρούν οι σκηνές των ονείρων. Όμως, όταν γνωρίζει την χελώνα/ κοπέλα τα όνειρα σταματάνε και ο άνδρας φαίνεται να είναι ευτυχισμένος με τις φαντασιώσεις που του προσφέρει το νησί. Ενδεικτικά είναι και τα αρχικά μακρινά πλάνα, που αντικαθίστανται από χαρούμενες οικογενειακές σκηνές και  τα οποία φανερώνουν την μοναξιά του, αλλά παράλληλα και την απεραντοσύνη και το μεγαλείο της φύσης. Αυτό αποτελεί και το άλλο κεντρικό θέμα της ταινίας : η σχέση του ανθρώπου με την φύση. Εδώ φαίνεται και η μικρή μεν, διακριτή δε, επιρροή και της Ghibli, κυρίως στην φυσική και ελαφρώς ανθρωπόμορφη απεικόνιση των ζώων. Ωστόσο, το συνολικό αποτέλεσμα διαφέρει πολύ από ιαπωνικές παραγωγές, έχοντας τον δικό του σχετικά πρωτότυπο χαρακτήρα, ειδικά στην εικονογράφηση.

Το «The Red Turtle» αποτελεί μια ιδιαίτερη ταινία, άξια προτεινόμενη για τα φετινά Oscars Καλύτερου Animation, η οποία θα σε συνεπάρει με την υπέροχη εικόνα της, και θα σου δώσει τροφή για σκέψη με την γλυκιά ποιητική της ιστορία.

Previous post

Logan (2017) του James ManGold

Next post

Masterminds (2016) του Jared Hess

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.