FilmsReviews

The Ox (2017) του Γιώργου Νικόπουλου | #tiff58

Λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις, το νόημα των λέξεων αυτών δεν είναι πάντα ευδιάκριτο. Κάπως έτσι ένιωσα με το ελληνικής παραγωγής χωρίς διαλόγους animation, «The Ox»,  το οποίο αν και παρουσιάζει ενδιαφέρον στην κινηματογράφησή του, σεναριακά μοιάζει πολύ αδύναμο.

Η ταινία αποτελεί μια παραβολική διασκευή του μύθου του Μίδα. Συγκεκριμένα, ένα χωριό το οποίο ζει φτωχικά και αποκλειστικά από την γεωργία και την κτηνοτροφία, καλείται από την άρχουσα τάξη, η οποία προσομοιάζει σε θεότητα, να μετατρέψει τη γη του σε «χρυσό βασίλειο» ρίχνοντας ένα μαγικό λίπασμα στα σπαρτά. Η πράξη αυτή, όμως, απαιτεί μια μεγάλη θυσία: αυτή του πολύτιμου και άρρηκτα συνδεδεμένου με το χωριό, βοδιού. Όταν το βόδι και «ψυχή» του χωριού χαθεί, δυστυχία θα κατακλύσει τους κατοίκους, με μόνη ελπίδα την παιδική αθωότητα ενός κοριτσιού.

The Ox 2Αυτή είναι η κεντρική ιδέα/ιστορία της ταινίας, στο βαθμό, τουλάχιστον, που μπόρεσα, προσωπικά, να κατανοήσω. Δυστυχώς, αν και το θέμα της ιστορίας, φαντάζει ενδιαφέρον και με δυνατότητες να διηγηθεί μια αξιόλογη παραβολή, εν τέλει, καταλήγει σε ένα συνονθύλευμα ιδεών και δυσνόητων συμβολισμών.

Τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται δεν είναι «δυσανάγνωστα» μόνο στο δεύτερο αλληγορικό τους επίπεδο, αλλά και σε πρώτη ανάγνωση. Οι δράσεις και τα συναισθήματα των χαρακτήρων δεν είναι πάντα ευδιάκριτα, ενώ πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ακόμα και τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά, όπως φύλο και ηλικία. Πολλοί χαρακτήρες δεν έχουν ευδιάκριτο ρόλο στην ιστορία, ενώ το φινάλε, ενώ μας αφήνει με ένα αδιόρατο συναίσθημα ελπίδας, δεν μπορούμε παρά να απορούμε γιατί. Όλα αυτά, σε μια ιστορία που σκοπό έχει να δουλέψει σαν παραβολή, μέσο που το χαρακτηρίζει η απλότητα, συνιστούν σεναριακή αδυναμία.

The Ox 3Όμως, ότι δεν κατάφερε το σενάριο, το κατάφερε η εξαιρετική κινηματογράφηση και εικονογράφηση, τα οποία είναι άξια συγχαρητηρίων. Με έντονο ελληνικό στοιχείο, αντλώντας έμπνευση από το θέατρο σκιών και τις αρχαιοελληνικές μελανόμορφες αγγειογραφίες, η ταινία καταφέρνει να παρουσιάσει ένα όμορφο αισθητικά και ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Ενδιαφέρον, προκαλεί και το γεγονός ότι επιλέχθηκε η τεχνική του live-action animation, όπου χρησιμοποιούνται ηθοποιοί για την ενσάρκωση των ρόλων, με τη κινησιολογία τους να αποτελεί το μέσο αφήγησης. Τέλος, η μουσική υπόκρουση και τα sound effects ήταν on spot, καλύπτοντας ιδανικά την απουσία διαλόγων.

Συμπερασματικά, μια αξιόλογη ελληνική παραγωγή σε τεχνικό επίπεδο, η οποία, όμως υστερεί  σημαντικά σε σεναρικό επίπεδο, καταφέρνοντας περισσότερο να κουράσει, παρά να προβληματίσει.

 

 

The Ox The Ox The Ox The Ox The Ox

Previous post

Επαφή (2016) του Τώνη Λυκουρέση | #tiff58

THE BABYSITTER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ THE REVIEWER
Next post

The Babysitter (2017) του McG

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.