FilmsHorrorReviews

The Blackcoat’s Daughter (2015) του Oz Perkins

Ευτυχώς μετά από πολλά χρόνια όπου οι ταινίες thriller και horror έχουν γίνει μικρά καλλιτεχνικά αριστουργήματα. Φυσικά δεν μιλάω για ταινίες όπως το Rings και παρόμοιες κλασσικές εμπορικές χαμηλής νοημοσύνης ταινίες αλλά νέα ατμοσφαιρικά κείμενα που αναδημιουργούν το είδος. Πρόσφατα είδαμε ένα τέτοιο horror, το The Witch, το οποίο είχε μια εξαιρετική εκτέλεση και πάνω από όλα μια φοβερή αισθητική. Αυτού του είδους τα horror αποτελούνται από ανατριχιαστικά σκηνικά, μουντά χρώματα, έξυπνη σκηνοθεσία αλλά και μια πολύ μπερδεμένη ή σχεδόν ανύπαρκτη ιστορία. Το The Blackcoat’s Daughter είναι μια μίξη από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που το κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που όμως δεν της λείπουν τα προβλήματα στην αφήγηση. 

Η ταινία αρχίζει με δύο κορίτσια, τη Kat και τη Rose, σε ένα σχολείο όπου λόγω κάποιων γεγονότων πρέπει να μείνουν στο σχολείο για την βδομάδα που έχουν διακοπές καθώς οι γονείς τους δεν έχουν έρθει να τις πάρουν. Βέβαια μέσα από την παραμονή τους στο σχολείο φαίνεται ένα μεγάλο κακό να της καταδιώκει καθώς μπλέκουν την πραγματικότητα με την φαντασία.

Το Blackcoat’s Daughter (ή αλλιώς February) είναι αρχικά μια αρκετά καλοφτιαγμένη low budget ταινία και η πρώτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Oz Perkins. Σκηνοθετικά και φωτογραφικά είναι ένα αριστούργημα που σε κάνει να ανατριχιάσεις με τα πλάνα αλλά και με την φωτογραφία της ταινίας. Τα χρώματά της, το σχολείο, το δάσος και ο ρυθμός της ταινίας σε προετοιμάζουν για το κακό που έρχεται και υπάρχει η συναισθηματική ταύτιση με τους χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες ειδικά οι πρωταγωνιστικές φιγούρες Kat αλλά και Rose έχουν μερικούς ενδιαφέροντες διαλόγους που ακούγονται σχεδόν βγαλμένοι από ποιήματα. Είναι μερικοί αρκετά καλογραμμένοι χαρακτήρες που σίγουρα σε ενδιαφέρει η κατάληξή τους. Άλλος ένας πολύ ενδιαφέρον χαρακτήρας είναι η Joan, μια μυστηριώδης κοπέλα όπου βλέπουμε παράλληλα την ιστορία της με αυτή των κοριτσιών στην ακαδημία και σχεδόν μέχρι το τέλος δεν ξέρουμε πολλά γι αυτήν. 
Δυστυχώς όμως η ταινία έχει αρκετά προβλήματα καταρχήν ρυθμού αλλά και σεναρίου. Αν και βγάζει πολύ όμορφη ατμόσφαιρα πλατιάζει υπερβολικά στη μισή ταινία και δεν φαίνεται να ακολουθεί ιδιαίτερα μια καλή τρίπρακτη δομή. Μέχρι δηλαδή να πάρει η πλοκή μπρος η ταινία έχει ξαφνικά τελειώσει και δεν σου έχει εξηγήσει σχεδόν τίποτε από αυτά που έπρεπε πέραν της μιας πολύ καλής ανατροπής στο τέλος. Ίσως χρειαζόταν περισσότερο χρόνο που δεν το είχε, ίσως έπρεπε να κοπούν αρκετά πράγματα ακόμη στο μοντάζ, η ταινία είχε έναν πολύ περίεργο ρυθμό που την έριχνε ολόκληρη. 
Το February δεν είναι μια ταινία που θα δεις κάθε μέρα ούτε είναι κάτι που θα περιμένεις να δεις, είναι μια πειραματική ταινία, λίγο διαφορετική, λίγο avant garde και σίγουρα όχι τέλεια. Την προτείνω ανεπιφύλακτα αλλά πρέπει να είναι προετοιμασμένος ότι δεν θα τρομάξεις ιδιαίτερα αλλά σίγουρα θα ανατριχιάσεις.

 

 

 

Anette Cheniell

Anette Cheniell

Φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου, ασχολείται με την σκηνοθεσία, το σενάριο και την παραγωγή. Έχει κάνει 3 ταινίες μικρού μήκους και οι 3 μυθοπλασίες. Κυρίως ασχολείται με τη μουσική και τη συγγραφή. Βρίσκεται στο τέταρτο έτος των σπουδών της στο σύγχρονο τραγούδι. (A.K.A. Netto Abnormal).

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

Ο Tim Curry μιλάει για πρώτη φορά στο ντοκιμαντέρ για το It

Next post

15 κινηματογραφικοί αυτοσχεδιασμοί που έγραψαν ιστορία