FilmsReviews

The Beguiled (2017) της Sofia Coppola

Το 1971, ο Clint Eastwood πρωταγωνιστεί σε μία ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Thomas Cullinan, The Beguiled. Το 2017, η Sofia Coppola (The Bling Ring, Lost in Translation), διασκευάζει μία νέα εκδοχή του βιβλίου και προσλαμβάνει ένα πολυτάλαντο cast. Μεταξύ τους οι Kirsten Dunst (Spider-Man, Melancholia), Colin Farell (The Lobster, Fantastic Beasts and Where to Find Them) και Nicole Kidman (Dogville, Moulin Rouge!)

Κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Αμερική, ένας τραυματισμένος στρατιώτης βρίσκεται υπό την φροντίδα μερικών νεαρών γυναικών σε μία έπαυλη. Όλα τα κορίτσια αρχίζουν να έχουν μία έλξη προς αυτόν, οδηγώντας σε παιχνίδια προδοσίας μεταξύ τους. Αυτά τα παιχνίδια όμως θα αποβούν μοιραία για τις ίδιες αλλά και τον άτυχο στρατιώτη.

Το The Beguiled είναι ένα ακόμη επιτυχημένο εγχείρημα της Sofia Coppola, η οποία αυτή τη φορά θίγει τo πάθος και το πού αυτό μπορεί να οδηγήσει. Η δημιουργός στρατολόγησε ένα ταλαντούχο cast το οποίο έχει ήδη μία εμπειρία σε ταινίες με αντισυμβατική αφήγηση. Όντως, το The Beguiled είναι μία ταινία φτιαγμένη όχι τόσο για να the beguiled κριτικη ταινιασ the reviewerαφηγηθεί μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος παρά την ξεκάθαρη δομή της, αλλά την ψυχολογία των χαρακτήρων της. Η Coppola δίνει ένα κείμενο, το οποίο ενώ μπορεί να φαντάζει σε πιο απαίδευτο κοινό μία ανοησία, έχει πολλαπλές ερμηνείες. Μπλέκεται στα νερά του φεμινισμού/σεξισμού θεματικά και της avant-garde τεχνικά, χωρίς όμως να βάζει αυτήν την ταμπέλα και να προσπαθεί να αλλάξει την φόρμα για να ενταχθεί η ταινία σε κάποια από τα δύο. Συνεπώς η ταινία είναι μεν σχετικά δύσκολη για μία απλή παρακολούθηση και θέλει υπομονή, όμως μπορεί να την παρακολουθήσει ακόμη και ένα πιο mainstream κοινό.

Στο αισθητικό και εικαστικό του κομμάτι, το The Beguiled θυμίζει ολόκληρο έναν πίνακα ζωγραφικής. Τόσο τα κοστούμια, όσο και τα ξεθωριασμένα κάδρα με ελαφρείς καφετί τόνους, δίνουν μία vintage αίσθηση και σίγουρα καταφέρνουν να μεταφέρουν το κοινό στην εποχή όπου διαδραματίζεται η ταινία. Σε αυτό βοηθούν και οι διάλογοι οι οποίοι φαίνονται στυλιζαρισμένοι, όμως θυμίζουν σίγουρα μία παλιότερη εποχή. Το ίδιο και οι συμπεριφορές και η κινησιολογία των χαρακτήρων που κινούνται πιο ανέμελα, φέρνοντας στο μυαλό μία εποχή όπου παρά τα όσα συμβαίνουν στους χαρακτήρες, δεν έχουν το άγχος της σημερινής καθημερινότητας. 

Συνοψίζοντας, το The Beguiled είναι μία ταινία που ενδέχεται να μην αρέσει σε πολλούς/ες καθώς θα φανεί αργή ή ακόμη και ανούσια. Καταφέρνει όμως και εμβαθύνει στην ψυχολογία των χαρακτήρων του και δίνει μερικά εξαιρετικά κάδρα. Είναι μία ταινία υψηλής αισθητικής με την ιδιαίτερη ταυτότητα της Sofia Coppola με αφήγηση που μόνο εκείνη ξέρει να δημιουργεί και ένα τελικό κάδρο που ανατριχιάζει.

 

 

Previous post

Κωνσταντίνου και Ελένης (1998-2000) των Χάρη Ρώμα και Άννας Χατζησοφιά

Το Τελευταίο Σημείωμα 12_preview
Next post

Το Τελευταίο σημείωμα (2017) του Παντελή Βούλγαρη

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.