ListsSpecials

6 ταινίες όπου εχθρός είναι η ίδια η φύση

Κύριο συστατικό ενός σεναρίου είναι η σύγκρουση. Του πρωταγωνιστή με τον εαυτό του, του πρωταγωνιστή με τον ανταγωνιστή (aka κακό), του πρωταγωνιστή με την κοινωνία. Στην πλειοψηφία κερδίζει ένας από τους δύο. Αν, όμως, ανταγωνιστής είναι η ίδια η φύση, ποιος κερδίζει πραγματικά;

Δεν υπάρχει απάντηση. Ο πρωταγωνιστής που κατά παράδοση θα σωθεί μαζί με την οικογένειά του, θα επιβιώσει και θα αρχίσει την προσαρμογή του σε ένα μέρος κατεστραμμένο από κάποιο σεισμό, πλημμύρα ή οποιαδήποτε άλλη φυσική καταστροφή. Μέχρι τότε θα περάσει τα μύρια όσα για να καταφέρει να σωθεί και να σώσει τους συνανθρώπους του. Γενικότερα, οι ταινίες καταστροφής (που είναι αρκετά πολλές και πλέον αποτελούν subgenre), έχουν ως θέμα την ανθρωπιά και πώς αντιδρά ο κόσμος σε περιπτώσεις καταστροφής. Εμένα προσωπικά αυτό το είδος με έλκει αρκετά ακόμη κι αν μιλάμε για φτηνές παραγωγές και ανακυκλώσεις (βλ. San Andreas).

Συνέλεξα, λοιπόν, σε μία λίστα 6 ταινίες αντιπροσωπευτικές για εκείνη την κατηγορία ταινιών καταστροφής  όπου οι πρωταγωνιστές δεν έχουν να αντιμετωπίσουν εξωγήινους  ή επιδημίες, αλλά πλημμύρες, τσουνάμι, σεισμούς, ηφαίστεια. Πράγματα, δηλαδή, αγαπημένοι μου καταστροφολόγοι, που θα μπορούσαν να μας τύχουν ανά πάσα στιγμή.

 

Dante’s Peak (Roger Donaldson, 1997)

Θα συμφωνήσω, δεν είναι καμιά ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια. Έχει, όμως, ενδιαφέρον premise την προσπάθεια μίας μικρής πόλης να τρέξει να σωθεί από την έκρηξη ενός ηφαιστείου. Σίγουρα, πάντως, δεν θα βαρεθείτε με την ασταμάτητη δράση και τον Pierce Brosnan να μην διαφέρει και πολύ από τον ρόλο του ως Bond.

 

Armageddon (Michael Bay, 1998)

Η καταστροφή δεν έχει συμβεί, όμως πρόκειται. Και είναι μία ταινία-στανταράκι στην πλειοψηφία των λιστών με ταινίες φυσικής καταστροφής. Μιλάμε για έναν κομήτη ο οποίος πρόκειται να χτυπήσει τη γη σε λιγότερο από έναν μήνα. Έτσι, η NASA προσλαμβάνει μία ομάδα για να σώσει τον κόσμο. Δράμα σε μεγάλο βαθμό και χαρακτήρες που δένεσαι μαζί τους με μία κλιμάκωση που θα συγκινήσει και το κλασσικό Don’t Wanna Miss A Thing των Aerosmith που θα σας κάνει σίγουρα να κλάψετε. Τι, μόνο εγώ είμαι;

 

Twister (Jan de Bont, 1996)

Έγραψε ιστορία ως η πρώτη ταινία που το Hollywood προώθησε σε DVD. Πέρα από αυτό, όμως, δεν μιλάμε για κάποια υπερπαραγωγή ή κάποια ταινιάρα. Γίνεται, όμως, μία καλή προσπάθεια με τη χρήση των πολύ καλών οπτικών εφέ.

Mία μετεωρολόγος και ένας ρεπόρτερ καιρού, καιρό μετά το διαζύγιο τους, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να κυνηγήσουν ανεμοστρόβιλους και να δοκιμάσουν ένα νέο μηχάνημα. Τότε, θα έρθουν αντιμέτωποι με μία άλλη ομάδα με καλύτερη χρηματοδότηση που έχει τον ίδιο στόχο.

 

2012 (Roland Emmerich, 2009)

Όταν το Hollywood άρχισε να πουλάει μέσω της επικαιρότητας. Μιλάμε για μία ταινία που βασίστηκε στον φόβο πολλών ανθρώπων ότι τον Δεκέμβριο του 2012 θα ερχόταν η καταστροφή του κόσμου και μπορώ να πω ότι και γω έπεσα θύμα του μάρκετινγκ, αν και η ταινία μου άρεσε σε αρκετά μεγάλο βαθμό.

Έχει να κάνει με την προφητεία των Μάγια που στις 21 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται. Σεισμοί, πλημμύρες, ηφαίστεια, ότι γουστάρει το μάτι σου αγαπητέ θεατή, θα το δει στο 2012, μαζί με ένα ενδιαφέρον backstory, λίγες χιουμοριστικές στιγμές που ξεχωρίζουν και έντονο ανθρωπιστικό και πολιτικό σχόλιο.

 

The Day After Tomorrow (Roland Emmerich, 2004)

Για μένα μακράν ίσως η καλύτερη ταινία του subgenre με τόσες ενδιαφέρουσες σεκάνς και χαρακτήρες αλλά και ένα premise που σε κρατά: το φαινόμενο του θερμοκηπίου που οδηγεί τον κόσμο στην νέα εποχή των παγετώνων. Και ο Jake Gylenhaal που απογειώνει το φιλμ σε συνδυασμό με ένα μήνυμα για την οικογένεια.

 

The Impossible (J.A. Bayona,2013)

Δεν ξέρω αν πολλοί θα την είχατε εντάξει στο είδος μετά από τις ταινίες που ανέφερα, όμως με τόσο κλάμα που έχω ρίξει με την συγκεκριμένη ταινία, δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα. Αναφέρομαι στο The Impossible με τους McGregor και Watts οι οποίοι υποδύονται ένα ζευγάρι που πηγαίνει με τους δύο γιους για διακοπές στην Ταϊλάνδη. Ένα τσουνάμι, όμως, θα χωρίσει την οικογένεια και θα αλλάξει τα πάντα. Μία συγκλονιστική ιστορία που βασίζεται στα γεγονότα του 2004 που θα σας προσφέρουν πικρές αλλά και γλυκές στιγμές και έχουμε πέρα από τον σεναριογράφο να ευχαριστούμε και τον σκηνοθέτη J.A. Bayona.

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

Οι 5 καλύτερες Χριστουγεννιάτικες ταινίες τρόμου

Next post

22 Χριστουγεννιάτικα special επεισόδια από 22 διαφορετικές αγαπημένες σειρές