ComicsFilmsReviews

Suicide Squad (2016) του David Ayer

Σε έναν κινηματογραφικό κόσμο που συνεχώς γεμίζει με ολοένα και περισσότερους super ήρωες, τα studio ψάχνουν τρόπους για να κρατούν το ενδιαφέρον του κοινού. Δημιουργούν σύμπαντα, τις κάνουν R Rated και δίνουν την ευκαιρία σε ήρωες που δεν είναι και τόσο γνωστοί, να αποκτήσουν την δική τους ταινία. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, η τρίτη ταινία του DC Extended Universe, είναι το Suicide Squad. Μια ταινία αρκετά φιλόδοξη, που όμως χάθηκε μέσα στο όραμα της.

Ακολουθώντας τα γεγονότα του Batman v Superman, βλέπουμε πως η Amanda Waller, ένα πανούργο όργανο της κυβέρνησης, αποφασίζει πως ο κόσμος είναι εκτεθειμένος σε απίστευτους κίνδυνους και πιστεύει πως χρησιμοποιώντας κακοποιούς, μπορεί να φτιάξει μια ομάδα αναλώσιμων, προς όφελος της. Έτσι δημιουργείτε η ομάδα αυτοκτονίας, αποτελούμενη από κάθε εγκληματία του κόσμου. Όταν όμως έρχεται η ώρα να δράσουν, τα πράγματα στραβώνουν πολύ.

Η ταινία είχε μεγάλο βάρος στους ώμους της. Είχε φορτωθεί την αποτυχία του Batman v Superman και έπρεπε να ικανοποιήσει ένα εξαγριωμένο κοινό. Έτσι δεν ξεκίνησε και με τους ευνοϊκότερους οιωνούς. Μάλλον αυτό είχε δημιουργήσει άγχος στους δημιουργούς, καθώς προσπάθησαν να ικανοποιήσουν τους πάντες, με όχι και τόσο μεγάλη επιτυχία. Ήθελαν να είναι πιο αστεία και ανάλαφρη από τις άλλες ταινίες του σύμπαντος, ταυτόχρονα ήθελα να είναι και εξίσου σκοτεινή, συνδυάζοντας τα αυτά με το να μας συστήσει νέους και αρκετά άγνωστος χαρακτήρες. Αν τα κατάφερε; Μέτρια θα απαντήσω εγώ.

Η ταινία υποφέρει από κρίση ταυτότητας και κακή αφήγηση. Δεν ξέρει προς ποια κατεύθυνση θέλει να πάει και έτσι πηγαίνει παραπατώντας προς όλες. Χάνεται λίγο στο χιούμορ, λίγο στο δράμα, λίγο στο ότι κατά βάση είναι origin story ταινία και το αποτέλεσμα είναι χλιαρό. Οι χαρακτήρες έχουν τεράστιες προοπτικές να γινόντουσαν κάτι πολύ ενδιαφέρον, κυρίως η Harley Queen και ο Deadshot, αλλά λίγο μπουρδουκλώνονται. Το μοντάζ και η αφήγηση γίνεται πολύ άτσαλα και γρήγορα και συνδυάζεται πάντα από κάποιο γνωστό τραγούδι, χάνοντας την συνοχή που θα είχε μια ταινία και θυμίζοντας πιο πολύ video clip. Πετάγεσαι γρήγορα από το ένα σκέλος της ιστορίας στο άλλο και πριν προλάβεις να αφομοιώσεις εκατό τα εκατό το οτιδήποτε. Από εκεί που οι χαρακτήρες συστήνονται στον κόσμο, ξαφνικά στρατολογούνται και στο επόμενο πλάνο πολεμάνε τέρατα άνευ ουσίας ή ενδιαφέροντος. Η ιστορία είναι από τις πιο άνευρες και άγευστες που θα δεις σε super hero movie, καθώς δεν διαθέτει τίποτα ουσιαστικό ή πρωτότυπο.

Και μέσα σε όλο αυτό το χάος σκοπού και ενδιαφέροντος, πετάξανε και τον Joker. Ο Jared Leto είχε ήδη μεγάλο κενό να γεμίσει, καθώς θα ήταν ο πρώτος που θα υποδυόταν τον συγκεκριμένο ρόλο, από την εποχή του Heath Ledger, αλλά δεν του έφτανε μόνο αυτό. Το studio αποφάσισε να πετσοκόψει όσο πιο άγαρμπα και άχαρα θα μπορούσε τον ρόλο του, δίνοντας μας αυτό που θα θύμιζε ένα teaser του χαρακτήρα, πάρα μια ολοκληρωμένη ερμηνεία. Προσωπικά η εκδοχή του μου άρεσε πολύ και στο εικαστικό κομμάτι, αλλά και ερμηνευτικά. Ήταν μια εναλλακτική ματιά πάνω στο clown του εγκλήματος, που του έδωσε extra συναίσθημα και απρόβλεπτο χαρακτήρα. Όμως θα ήθελα να τον δω πιο εκτεταμένα, σε μετέπειτα ταινία.

Σαν συμπέρασμα, το Suicide Squad είναι διασκεδαστικό. Έχει δράση και αρκετό χιούμορ, προσφέροντάς στο κινηματογραφικό σύμπαν της DC, αρκετά ενδιαφέροντες κακούς. Όμως θα μπορέσεις να την απολαύσεις, μόνο αν προσπεράσεις τους επιφανειακούς χαρακτήρες, την άκρως αδιάφορη πλοκή και την προβληματική αφήγηση.

 

 

 

Previous post

Rings: Πρώτο trailer για την επιστροφή της Samara

Next post

Mr. Robot [S02E08]: Χαμένος Χρόνος

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.