FilmsHorrorReviews

Split (2017) του M. Night Shyamalan

Στις διάφορες μορφές τέχνης, όταν ακούω για comeback, έχω μάθει ένα πράγμα. Να κρατάω μικρό καλάθι. Διότι είναι πολύ εύκολο να χτιστεί ντόρος γύρω από κάτι, ως ότι είναι η μεγάλη επιστροφή και στο τέλος να είναι μια χλιαρή απογοήτευση. Μπαίνοντας στην αίθουσα για να δω το Split, την νέα ταινία του M. Night Shyamalan, προσευχόμουν να είναι όσο καλό ακουγόταν ότι είναι. Και ευτυχώς ήταν ακόμη καλύτερο.

Ο Kevin Wendell Crumb είναι ένας άνθρωπος που έχει πολλαπλές προσωπικότητες. Συγκεκριμένα 23 και τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν περισσότερο, όταν μια από αυτές απαγάγει τρεις αθώες κοπέλες. Έτσι η Claire, η Marcia και η Casey, θα βρεθούν κλειδωμένες σε ένα μυστήριο δωμάτιο, προσπαθώντας να καταλάβουν τι συμβαίνει με τον άνθρωπο αυτό, ψάχνοντας παράλληλα έναν τρόπο για να διαφύγουν.

Η ταινία ξεκινάει δημιουργώντας μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και χτίζοντας μια ένταση η οποία σε κάθε λεπτό που περνάει, αυξάνεται. Σε βάζει αμέσως στο ζουμί της ιστορίας και σου έρχεται όσο ξαφνικό έρχεται και στις πρωταγωνίστριες. Πλάνα μέσα από χαραμάδες και κλειδαρότρυπες, κοντινά στα τρομαγμένα πρόσωπα των κοριτσιών και οι έξυπνοι διάλογοι, τρυπώνουν την αγωνία κάτω από το δέρμα σου και νιώθεις και εσύ μαζί με τα θύματα, πως ασφυκτιείς. Σιγά, σιγά το μυστήριο αρχίζει να ξεδιπλώνεται και αρχίζεις να βλέπεις το τι παίζει με τον Kevin, καθώς εκδηλώνονται μια, μια οι προσωπικότητές του. Εκεί είναι που τρομάζεις πραγματικά. Ο James McAvoy δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, αλλάζοντας όχι μόνο εμφάνιση από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, αλλά το κυριότερο βλέμμα, ύφος, κινησιολογία και τρόπο ομιλίας, δημιουργώντας πραγματικά 23 διαφορετικούς ανθρώπους. Οι έξυπνοι και to the point διάλογοι του σεναρίου, βοηθάνε τους χαρακτήρες της ταινίας να ξεδιπλώσουν την πολυπλοκότητα τους, καθώς και η Anya Taylor – Joy υποδύεται έναν χαρακτήρα με βάθος και πολλά επίπεδα σε αυτά που λέει και κάνει.

Σε όλη την διάρκεια της ταινίας ο σκηνοθέτης αφήνει μικρά hints και πληροφορίες, δεξιά και αριστερά, τα οποία σε πρώτο επίπεδο απορείς που κολλάνε ή συνδέονται με τον κεντρικό άξονα, αλλά στο τέλος τα δένει όλα μαζί αριστοτεχνικά, ολοκληρώνοντας το puzzle της ιστορίας και προσφέροντας σου την ολοκληρωμένη εμπειρία. Σε αυτό βοηθάει πολύ και η χαρακτήρας της Betty Buckley, που υποδύεται την ψυχολόγο που παρακολουθεί τον Kevin. Εξαιτίας του επαγγέλματος της, έχει μια πιο καχύποπτη ματιά πάνω στις πράξεις του Kevin, προσφέροντας έναν χαρακτήρα που δίνει ελπίδα στον θεατή, πως θα ξεσκεπάσει την τρέλα που έχει στήσει.

Μετά τους τίτλους τέλους, βρήκα τον εαυτό μου να έχει βγει γεμάτος από την εμπειρία που πρόσφερε η ταινία. Γεμάτος γιατί παρακολούθησα μια ταινία με πολύ ένταση, αγωνία και ιδιαίτερα ενδιαφέροντες και αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, αλλά και γιατί όντως παρακολούθησα το comeback, ενός εξαίρετου σκηνοθέτη.

 

 

 

 

 

 

Previous post

The Autopsy of Jane Doe (2016) του André Øvredal

Next post

Αγαπημένες μάγισσες της μεγάλης οθόνης: Μέρος Α

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.