Essays on FilmFilmmaker's CornerHorrorSpecials

Sinister: Όταν μία ταινία τρόμου συναντά το δράμα

  Το λεξικό της Merriam-Webster ορίζει το δράμα ως «μία θεατρική, κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή με έναν σοβαρό τόνο ή θεματική» και τον τρόμο αυτόν καθ’ αυτόν ως «κάτι το οποίο προκαλεί συναισθήματα τρόμου και σοκ, κάτι το οποίο είναι σοκαριστικό και απαίσιο.» Αυτά είναι δύο από τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να αναιρέσουν από το Sinister (Derickson, 2012) την ιδιότητα απλώς της ταινίας τρόμου, αλλά και να χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά στοιχεία για να προσθέσουν στην εν λόγω ταινία την ιδιότητα του δράματος, ένα είδος το οποίο σε κανένα από τα επίσημα κείμενα που έχουν δημοσιευτεί για την ταινία, όπως στο IMDb, δεν υπάρχει.

  Το Sinister, χαρακτηρίζεται ως μία ταινία τρόμου και μυστηρίου στο επίσημο προφίλ της στο IMDb. Σίγουρα, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η προσθήκη σε κανένα από τα δύο είδη. Παρ’ όλα αυτά, η ταινία περιέχει πολλά από εκείνα τα στοιχεία που την κατατάσσουν και στο δραματικό είδος, κάτι που θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να την προβάλλει από μία άλλη οπτική και να συνειδητοποιήσει πως είναι ένα φιλμικό κείμενο πιο πολυεπίπεδο από όσο φαίνεται.sinister-5

  Η ταινία αφορά τον Ellison Oswalt, έναν συγγραφέα που γράφει ιστορίες βασισμένες σε αληθινά εγκλήματα, εμβαθύνοντας στα γεγονότα. Μετακομίζει με την οικογένεια του σε ένα σπίτι στο οποίο έγιναν φόνοι, το οποίο χρησιμοποιεί ως έμπνευση για να γράψει το επόμενο βιβλίο του. Στη σοφίτα βρίσκει ένα κουτί, το οποίο περιέχει διάφορα φιλμ 8mm στα οποία διαδραματίζονται αληθινές σφαγές ολόκληρων οικογενειών εκτός από ένα μέλος κάθε φορά το οποίο αγνοείται. Ο Oswalt  προσπαθεί να βρει τον δολοφόνο ή τους δολοφόνους που τραβούν τα βίντεο και ταυτόχρονα σκοτώνουν τις οικογένειες και που βρίσκονται τα μέλη των οικογενειών που δεν υπάρχουν στα φιλμ. Συνειδητοποιεί, όμως, ότι πίσω από όλο αυτό κρύβεται ένας δαίμονας, ο οποίος κυριεύει τα μικρά παιδιά κάθε οικογένειας ώστε να σκοτώνουν ως θυσία τα μέλη της οικογένειας τους και τα παίρνει στη διάσταση του, της οποίας πύλη είναι κάθε οπτικοακουστικό μέσο. Ανακαλύπτει ότι ο δαίμονας ακολουθεί ένα μοτίβο, όταν είναι πλέον πολύ αργά, καθώς η οικογένεια του έχει βρεθεί στο στόχαστρο του.

  Οι κλασσικές ταινίες τρόμου στηρίζονται στην έννοια της μεταμόρφωσης. Η έννοια (της μεταμόρφωσης) μπορεί […] να αναφέρεται σε κάτι άψυχο: ένα σπίτι που από ανθρώπινη κατοικία μετατρέπεται σε κατοικία για φαντάσματα […] Ένα σπίτι μπορεί ακόμη να αποκτήσει δαιμονική διάσταση, επηρεάζοντας τους ενοίκους του (Dick, 2004, σ. 252). Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο υπάρχει κατά κόρον μέσα στο κείμενο. Το σπίτι από μία απλή οικογενειακή κατοικία, καταλήγει να γίνεται το φόντο για να πραγματοποιηθούν οι επόμενοι φόνοι. Ή μήπως ήταν ήδη;

  Το συγκεκριμένο σπίτι είναι το μέρος όπου ήδη κρεμάστηκε η οικογένεια πριν πάει να μείνει ο Ellison και η οικογένεια του. Κάτι που κάνει το σπίτι ήδη να έχει την επήρεια μίας δαιμονικής παρουσίας. Παρ’ όλα αυτά, δεν το γνωρίζει ακόμη ο/η θεατής. Ή τουλάχιστον δε γνωρίζει ότι σύμφωνα με τη θεωρία του Dick, είναι κατοικία φαντασμάτων. Θα μπορούσε απλώς να είναι μία κατοικία στην οποία έγιναν φόνοι από έναν άλλον άνθρωπο, κάτι το οποίο και ο ανθρώπινος νους αντιλαμβάνεται ως πιο φυσιολογικό. Έτσι, σταδιακά μέχρι το τέλος της ταινίας, μετατρέπεται σε μία υπερφυσική κατοικία. Αυτό το σπίτι και το επόμενο στο οποίο μετακομίζει η οικογένεια στο τελευταίο τέταρτο της ταινίας, έχουν στιγματιστεί ως υπερφυσικά.

  Με βάση τον όρο από το λεξικό της Merriam-Webster, η ταινία καταφέρνει να τρομάξει το κοινό, ακολουθώντας όλες τις συμβάσεις ειδολογικές και εννοιολογικές με jump scares, σκοτεινή ατμόσφαιρα, χαμηλότονο φωτισμό, τρομακτικές φιγούρες, καθώς και αγχωτική κορύφωση. Παρ’ όλα αυτά, η ταινία τηρεί και τις προϋποθέσεις για ναsinister-3 χαρακτηριστεί ως δράμα είτε παίρνοντας ως δείγμα τον ορισμό του ίδιου λεξικού, ή τον τρόπο με τον οποίον έχουν ορίσει το είδος ακαδημαϊκοί που μελέτησαν τον κινηματογράφο.

  Τα θέματα που αναπαρίστανται στο μοντέρνο δράμα είναι τα εξής: άγχος, αποξένωση, αυτοαμφισβήτηση, θέματα φύλου και φυλής […] Στο σινεμά, η τραγωδία έχει πάρει τη μορφή του δράματος ή του μελοδράματος, έννοιες που περιγράφουν μία ιστορία η οποία έχει να κάνει με σκοτεινά θέματα, όπως: θάνατος, έγκλημα, καταστροφικές σχέσεις, συναισθηματική ή οικονομική αποτυχία (Santas, 2002, σ. 31). Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία που υπάρχουν στην ταινία και θα αναλυθούν με βάση τέσσερις σκηνές: τη σκηνή με το πρώτο δείπνο της οικογένειας στο καινούργιο σπίτι, τη σκηνή όπου ο Elliot βρίσκεται στο κρεβάτι με τη γυναίκα του και συζητούν, τη σκηνή που πίνει το ποτό του βλέποντας στην τηλεόραση τον εαυτό του σε μία παλιότερη συνέντευξη, και τη σκηνή όπου το ζευγάρι έρχεται στην κορυφωματική σύγκρουση.

  Καλό θα ήταν πριν ξεκινήσει η ανάλυση να δοθεί ένα backstory: O Elliot είναι ένας «ξεπλυμένος» συγγραφέας, του οποίου το τελευταίο βιβλίο πούλησε έναν τεράστιο αριθμό αντίτυπων και χάρισε στον ήρωα την ευκαιρία να εμφανιστεί στην τηλεόραση πριν από μία δεκαετία. Πλέον, ζει με τα παιδιά του και τη γυναίκα του, χωρίς να έχει έμπνευση για να γράψει κάποιο άλλο βιβλίο. Για αυτόν τον λόγο μετακομίζει στο σπίτι στο οποίο προηγουμένως ζούσε η οικογένεια που κρεμάστηκε ομαδικώς από το δέντρο που βρίσκεται στην αυλή. Η οικογένεια ζει με βάση το εισόδημα της γυναίκας του, Tracy, καθώς τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που γράφει ο Elliot δεν είναι το ίδιο αγαπητά στο κοινό. Εκείνη παρ’ όλα αυτά, τον στηρίζει. Αυτό που του ζητάει είναι να μην πάνε να ζήσουν σε κάποιο από τα μέρη όπου έγιναν οι δολοφονίες που ερευνά. Όταν εκείνη τον ρωτάει εάν ζουν κοντά στο μέρος όπου δολοφονήθηκε η οικογένεια για την οποία πρόκειται να γράψει, εκείνος της λέει πως όχι, χωρίς να της εξηγήσει πως ζουν στο ίδιο το σπίτι. Ο γιος του Elliot πάσχει από νυχτερινούς τρόμους και ξυπνάει στη μέση της νύχτας ουρλιάζοντας ή υπνοβατώντας. Η κόρη του είναι καλλιτεχνική φύση και μαζί με τη γυναίκα του, της δίνει την άδεια να ζωγραφίσει τους τοίχους του δωματίου της.sinister-1

 Στην πρώτη σκηνή προς ανάλυση, η οικογένεια δειπνεί. Ο Elliot, η Tracy και τα δύο παιδιά τους, Ashley και Trevor έχουν στρώσει το τραπέζι και η Tracy σερβίρει. Η οικογένεια συζητάει για το πως δυσκολεύεται οικονομικά καθώς έχει σπίτι σε υποθήκη και περιμένει να πουληθεί για να ξεχρεώσουν και να ζήσουν καλύτερα. Στη συνέχεια ο Elliot συζητά με τον Trevor για το καινούργιο του βιβλίο, μέχρι που ο δεύτερος ζητά να τον πάει ο πατέρας του εκεί που έγιναν οι φόνοι. Τότε, η Tracy παρεμβαίνει και του λέει πως απαγορεύεται να ασχοληθεί περισσότερο με το εν λόγω βιβλίο, τονίζοντας πως η θεματολογία των βιβλίων του είναι τόσο σκληρή που δεν ασχολείται ούτε εκείνη. Τότε όταν ο Elliot την ρωτάει τι άλλο θα έπρεπε να γράψει υπονοώντας πως νιώθει ότι η γυναίκα του δεν εκτιμά τα έργα του, εκείνη λέει πως άλλο εννοούσε, χωρίς εκείνος να δείχνει πίστη στα λόγια της. Εκείνη του ζητάει να κλειδώνει το γραφείο του είτε βρίσκεται μέσα είτε έξω, για να μην εκτεθούν τα παιδιά σε εικόνες που πιθανόν να τα τραυματίσουν. Φοβάται περισσότερο για τον γιο της που πάσχει από τους νυχτερινούς τρόμους. Τα παιδιά έχουν ως πρωταρχικό κανόνα όπως τους υπενθυμίζει ο πατέρας τους να μην πηγαίνουν στο γραφείο του. Δικός του κανόνας από την άλλη, είναι να το κλειδώνει, όπως του υπενθυμίζει η Tracy, συμπληρώνοντας πως δεν θέλει να ξανακούσει κάτι άλλο για αυτό. Η οικογένεια συνεχίζει ανέμελη το δείπνο.

  Το φόντο γεμάτο κούτες και το τραπέζι φαγητό από delivery. Κάτι που υποδηλώνει ότι είναι η πρώτη μέρα που η οικογένεια μετακομίζει στο νέο της σπίτι, κάτι το οποίο φαίνεται και από τους διαλόγους, καθώς υπενθυμίζονται στα παιδιά οι κανόνες από την αρχή. Και μόνο από το ότι πρώτος κανόνας είναι να μην μπαίνουν τα παιδιά στο γραφείο του Elliot, φαίνεται όχι μόνο ότι εκείνος αποτελεί την κυρίαρχη φιγούρα στην οικογένεια η οποία βασίζεται στη κλασσική πατριαρχική δομή, αλλά και ότι η δουλειά του αποτελεί συζήτηση-ταμπού μέσα στην οικογένεια. Η γυναίκα του λέγοντας πως γράφει «πολύ απαίσια πράγματα,» υποδηλώνοντας πως δεν εκτιμάει το είδος των βιβλίων που γράφει. Ξεκάθαρα εμφανίζεται η δυσαρέσκεια του πρωταγωνιστή όταν ακολουθεί ο διάλογος:

                    (-Αυτά που γράφει ο πατέρας σας είναι πολύ απαίσια πράγματα.)

                     -Δηλαδή δεν θα έπρεπε να γράφω για αυτά;

                     -Δεν εννοούσα αυτό.

                     -Έτσι φάνηκε να εννοείς, όμως.

  Η γυναίκα του συμβιβάζεται με το να απαγορεύσει απλά στα παιδιά να μπαίνουν στο γραφείο του. Έτσι, όμως, σηκώνει ένα τοίχος απέναντι στον άντρα της αποθαρρύνοντας τον για τη δουλειά του δίχως να δείχνει την υποστήριξη της προς εκείνον. Του δείχνει με τον τρόπο της ότι δεν έχει θέμα με τη δουλειά που κάνει,αρκεί να την κάνει πίσω από κλειστές πόρτες και να φέρει επιτέλους λεφτά στο σπίτι, κάτι το οποίο σε αυτήν την οικογένεια που φαίνεται να βασίζεται στην πατριαρχία, δεν αποκλείεται να τον κάνει να νιώθει ότι χάνει τον ανδρισμό του. Το σίγουρο πάντως είναι πως τον «ρίχνει» στα μάτια των παιδιών του.sinister-2

  Δεύτερη σκηνή προς ανάλυση. Είναι αργά το βράδυ. Τα παιδιά έχουν πέσει για ύπνο και η Tracy βρίσκεται ξαπλωμένη στο κρεβάτι σκεπασμένη και έτοιμη να κοιμηθεί. Ο σύζυγος της μπαίνει μέσα και ξαπλώνει πρόχειρα στο κρεβάτι, χωρίς να έχει την πρόθεση να πέσει κι αυτός μαζί της για ύπνο. Της λέει πως θέλει να στήσει το γραφείο του και να πιάσει δουλειά. Εκείνη τον ρωτάει για πόσο θα χρειαστεί να μείνουν σε αυτό το σπίτι μιας και έχει τύχει να μετακομίσουν κι άλλες φορές, κάτι το οποίο φαίνεται και από τη χαλαρότητα του λόγου της. Εκείνος της απαντά πως ίσως να χρειαστεί να κάτσουν λίγο περισσότερο και όταν της λέει πως δεν μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς εκείνη, η ίδια του απαντά πως τον υποστηρίζει και του ζητάει συγγνώμη. Συνεχίζει λέγοντας πως θέλει να τον δει να ευχαριστιέται πάλι τη δουλειά του γιατί όταν εκείνος είναι χαρούμενος, είναι και η οικογένεια του και να δίνει περισσότερη σημασία στα παιδιά του γιατί δεν θα έχει άλλη ευκαιρία στο μέλλον που θα είναι μεγαλύτερα να δεθεί μαζί τους. Συμπληρώνοντας, λέει πως το βιβλίο του που έγινε επιτυχία ήταν πριν από δέκα χρόνια και αναρωτιέται μήπως αυτά ήταν τα 15’ δημοσιότητας του. Εκείνος της λέει πως ακόμη και να ήταν χρειάζεται μία ακόμη ευκαιρία και η γυναίκα του, του τη δίνει. Λέει, όμως, πως αν κι αυτήν τη φορά ο άντρας της αποτύχει θα πάρει τα παιδιά και θα πάει να μείνει στην αδερφή της. Εκείνος λέει πως δεν θα αποτύχει και η Tracy του χαρίζει ένα χαμόγελο. Εκείνος φεύγει από το δωμάτιο ανακουφισμένος που η συζήτηση είχε αίσιο τέλος. Μόλις απομακρύνεται, όμως, η γυναίκα του σοβαρεύει σαν να μην τον εμπιστεύεται ότι θα καταφέρει να γράψει την επόμενη μεγάλη επιτυχία και μένει στο κρεβάτι κοιτώντας το άπειρο, σκεπτόμενη, βέβαιη πως πρέπει να αρχίζει να ετοιμάζεται για διαζύγιο.

  Το δραματικό στοιχείο είναι ακόμη πιο έντονο σε αυτήν την περίπτωση. Το ζευγάρι έρχεται σε μία μικρή ρήξη χωρίς να χάνει καμία πλευρά τη ψυχραιμία της. Ίσως, όμως, και αυτή να είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Το ζευγάρι συζητά για ένα πιθανό διαζύγιο και η γυναίκα του ενώ για άλλη μια φορά λέει ότι τον υποστηρίζει, τον αποθαρρύνει λέγοντας του πως μπορεί η δημοσιότητα που του αναλογεί να έφτασε στο τέλος της πριν από καιρό και να παλεύει άδικα να ξαναγράψει την επόμενη μεγάλη του επιτυχία, με αποτέλεσμα να την πληρώνει άδικα η οικογένεια του.Όσο ήρεμα γίνεται η συζήτηση, άλλο τόσο μεγάλη ένταση έχει μέσα από τα θέματα που το ζευγάρι συζητά και αφήνει τη σκηνή με ακόμη ένα μεγαλύτερο διακύβευμα για τον ήρωα: τι θα συμβεί στην οικογένεια του. Μπορεί ακόμη να μην έχει στηθεί το υπόβαθρο μίας ταινίας τρόμου πέρα από τα τεχνικά μοτίβα (όπως ο χαμηλότονος φωτισμός), αλλά ακόμη και να είχε στηθεί, αυτό που ενδιαφέρει τον/την θεατή την συγκεκριμένη στιγμή, είναι τι θα συμβεί στον Elliot και την οικογένεια του.

  Στην τρίτη σκηνή, ο Elliot παρακολουθεί τον εαυτό του σε μία συνέντευξη που έδωσε μία δεκαετία πριν για το βιβλίο του «Kentucky Blood.» Εκεί, συζητάει με τον παρουσιαστή περί του λόγου για τον οποίον έγραψε το βιβλίο και εκείνος απαντά πως ήταν καθαρά θέμα δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, λέει πως θα προτιμούσε να κόψει τα χέρια του στο όνομα της δικαιοσύνης ή της αξιοπρέπειας, παρά να γράψει ένα βιβλίο για τη δόξα και το χρήμα. Ο Elliot φανερά απογοητευμένος κλείνει την τηλεόραση κρατώντας το ποτό στο χέρι. Τοποθετεί λίγο αργότερα την κασέτα μέσα στο συρτάρι με τις υπόλοιπες και παρατηρεί πως έχει μία ολόκληρη συλλογή από συνεντεύξεις του. Η λύπη είναι ευδιάκριτη στο βλέμμα του καθώς κλείνει το συρτάρι.

  Εδώ, είναι μία από τις πολλές φορές που αποκτούν προς το τέλος όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, όπου ο πρωταγωνιστής πίνει αλκοόλ, κάτι που εγώ θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει και μοτίβο, καθώς πίνει στις δύσκολες στιγμής του ουίσκι. Οι δύσκολες στιγμές, όμως, γίνονται ολοένα και περισσότερες και ο ήρωας αποκτά τάσεις αλκοολισμού. Αυτό από μόνο του, δείχνει την απομάκρυνση από την οικογένεια του και την απομώνοση του. Το παρελθόν, όπως φαίνεται και στη συγκεκριμένη σκηνή τον κυνηγά ακόμη και δεν λέει να τον αφήσει. Πρακολουθεί (πάντα με το ποτό στο χέρι) την συνέντευξη του όπου χαμογελάει, το παρουσιαστικό του είναι χαρούμενο, και έχει μία εκτίμηση από όλο το κοινό και τον παρουσιαστή. Η ατάκα «θα προτιμούσα να κόψω τα χέρια μου παρά να γράψω ένα βιβλίο για δόξα και φήμη» την ώρα που ο/η θεατής βλέπει τον τωρινό Elliot να σκύβει το κεφάλι από ντροπή, δείχνει την εξαθλίωση του ήρωα σε προσωπικό αλλά και οικονομικό επίπεδο. Η τωρινή κατάσταση όπου απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη γυναίκα και τα παιδιά του και τα λεφτά του τελειώνουν, έρχεται σε αντίθεση με μία καλύτερη εποχή, όπου τα ιδανικά του ήρωα ήταν εντελώς διαφορετικά. Ή ίσως και τότε τον ένοιαζε η δόξα και το χρήμα και απλώς υποκρινόταν και να νιώθει ντροπή για αυτά που είπε τότε. Από όποια από τις δύο οπτικές και να αναλυθεί η συγκεκριμένη σκηνή, όμως, το νόημα είναι ίδιο: ο ήρωας έχει ξεπέσει και έρχεται σε αντίθεση με το έστω και ελάχιστα χαρούμενο παρελθόν του.sinister-6

  Τέλος, ο Elliot έρχεται σε σύγκρουση με την Tracy, όταν εκείνη ανακαλύπτει πως τόσο καιρό μένει αυτή και η οικογένεια της στο σπίτι του οποίου το δέντρο κρεμάστηκε η προηγούμενη οικογένεια και ο άντρας της της είπε ψέματα. Ακολουθεί ένας διάλογος γεμάτος ένταση και φωνές, ο οποίος οδηγεί το ζευγάρι σε μία τεράστια ρήξη. Η γυναίκα του, του λέει πως έχει επενδύσει τα πάντα στο βιβλίο του και έχει αφήσει την αυτήν και τα παιδιά του να υποφέρουν από τις συνέπειες. Όταν εκείνος λέει πως τα βιβλία του είναι το μόνο που του δίνει νόημα και είναι η κληρονομιά του, η ένταση πέφτει και εκείνη του λέει πως ο γάμος είναι αυτό που του δίνει νόημα και τα παιδιά είναι η κληρονομιά του. Έτσι, φεύγει από το δωμάτιο και ο ήρωας μένει καθισμένος στο κρεβάτι, να αφουγκράζεται την κατάσταση.

  Το δράμα εντείνεται σε αυτήν τη σκηνή. Η πλοκή του κομματιού της ταινίας το οποίο αφορά τον τρόμο, μπαίνει μέσα στο κομμάτι εκείνο του δράματος και τα δύο αυτά στοιχεία φέρνουν την ταινία σταδιακά στην τελική κορύφωση, μέχρι το φινάλε. Ο ήρωας κάθεται σε μία γωνία, ενώ η γυναίκα του, του επιβάλλεται, τριγυρίζοντας όρθια μέσα σε όλο το δωμάτιο. Μόνο όταν εκείνος θεωρεί πως σε κάποια σημεία έχει δίκιο σηκώνεται και έρχεται στο ίδιο επίπεδο με εκείνη, μέχρι που στο τέλος του καυγά όταν μιλάνε για την κληρονομιά του Elliot, κάθονται και οι δύο ο ένας απέναντι από τον άλλον, εξουθενωμένοι από τον καυγά. Η γυναίκα του φεύγει, συνειδητοποιώντας πως η σχέση των δύο φτάνει σε ένα τέλμα. Το μέλλον της σχέσης τους είναι αβέβαιο. Σε αυτό βοηθάει σκηνοθετικά και η προσέγγιση του Derickson, όπου η κάμερα μέχρι να επέλθει η ηρεμία είναι στο χέρι και με γρήγορα cut κινείται ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες για να εντείνει την ένταση. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα τυπικά σκηνοθετικά χαρακτηριστικά μίας ταινίας τρόμου, όπου η κάμερα είναι περισσότερο στατική ώστε να εντείνει το σασπένς.

  Χαρακτηροκεντρικά και μόνο από τη μεριά του Oswalt, έχουμε έναν χαρακτήρα ο οποίος ολοένα και περισσότερο κατρακυλά στην άβυσσο της φαντασίωσης και της εμμονής που είναι η δουλειά του. Οδηγείται σταδιακά στον αλκοολισμό και η σχέση του με όλα τα μέλη της οικογένειας γίνεται ολοένα και πιο απόμακρη. Ο ήρωας στο τέλος της ταινίας δολοφονείται από την κόρη του, η οποία έχει κυριευτεί από τον δαίμονα και είναι ασφαλές να υποθέσει ο/η θεατής πως την ίδια μοίρα είχαν η Tracy με τον Trevor. Ναι, μεν, η οικογένεια μετακομίζει σε ένα νέο σπίτι μέχρι να δολοφονηθεί και φαινομενικά παραμένει μαζί. Δεν είναι βέβαιο, όμως, για πόσο θα κρατούσε αυτή η σχέση.

  Συμπερασματικά, το Sinister ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό και σε σκηνές που έχουν δραματουργικά και αφηγηματικά μεγάλη σημασία για την ταινία, τις ειδολογικές συμβάσεις του δράματος. Ο ήρωας έχει μία καταστροφική σχέση με την οικογένεια του, νιώθει αποτυχημένος και αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό, στο οποίο τον οδηγεί η γυναίκα του με τα λόγια της. Το έγκλημα και ο θάνατος όπως ορίστηκαν από τον Santas, υπάρχουν επίσης στην ταινία, όμως κατατάσσονται ως ειδολογικές συμβάσεις του είδους των ταινιών τρόμου τεχνικά και αφηγηματικά. Θα μπορούσε σαν υποκατηγορία να ανήκει στο οικογενειακό δράμα, καθώς όλα αυτά τα θέματα αφορούν τα μέλη της οικογένειας Oswalt και ως ένα βαθμό την καθημερινότητα τους. Το Sinister, επομένως, μπορεί να αναγνωσθεί και από μία δραματική οπτική. Αυτό υποδεικνύει πως είναι μία ταινία τρόμου με πολλά επίπεδα και έχει να προσφέρει στο κοινό περισσότερα από μερικά jump scares.sinister-11

Βιβλιογραφία/Φιλμογραφία

Derickson, S. (Σκηνοθέτης). (2012). Sinister [Ταινία].

Dick, B. F. (2004). Anatomy of film (5 εκδ.). (Ι. Νταβαρίνου, Μεταφρ.) Boston – New York: Πατάκη.

Santas, C. (2002). Responding to Film: A Text Guide for Students of Cinema Art. Chicago: Bernham Inc., Publishers.

 

 

Previous post

Hush (2016) του Mike Flanagan

Next post

Έκτος κύκλος για το New Girl

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.