FilmsHorrorReviews

Rings (2017) του F. Javier Gutiérrez

Μια ταινία μπορεί να κερδίσει τον σεβασμό του θεατή για πολλούς λόγους. Γιατί ας πούμε κατάφερε να τον συγκινήσει ή να τον τρομάξει ή να τον ταξιδέψει και πάει λέγοντας. Όμως οι λόγοι δεν είναι πάντα καλοί. Βγαίνοντας από την αίθουσα που μόλις είχα παρακολουθήσει το Rings, συνειδητοποίησα πως η ταινία είχε κερδίσει τον σεβασμό μου. Ήταν η πρώτη ταινία εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια, που με έκανε να νυστάξω στην διάρκεια της προβολής της.

Σε αυτή την νέα προσπάθεια από τα studio για να τραβήξουν από τα μαλλιά ένα κουρασμένο franchise, βλέπουμε την Julia με τον Holt που είναι ένα τέλειο και πολύ ερωτευμένο ζευγάρι. Ο Holt αναγκάζεται να φύγει από την πόλη, καθώς πρέπει να ξεκινήσει τις σπουδές του. Έτσι η σχέση τους περνάει μια μικρή κρίση, καθώς βρίσκονται μακριά. Τα πράματα όμως γίνονται πολύ περίεργα, όταν ο Holt χάνεται από προσώπου γης και η Julia αναγκάζεται να πάει να τον βρει. Αυτό που θα ανακαλύψει, είναι πως το αγόρι της έχει παρακολουθήσει κάποιο καταραμένο βίντεο και πως τώρα το διαβολικό πνεύμα της Samara τον καταδιώκει.

Είναι η αλήθεια πως δεν μπήκα και στην αίθουσα με τρελές προσδοκίες. Ήξερα πως θα είναι γεμάτο jump scares, ήξερα πως η πλοκή θα είναι μια από τα ίδια και ήμουν σίγουρος πως δεν υπήρχε περίπτωση να κλείσουν το franchise σε αυτή την ταινία. Όμως το τελικό αποτέλεσμα ξεπέρασε τις αρνητικές προσδοκίες μου κατά πολύ. Στην ταινία υπάρχει μια εισαγωγή που τοποθετείτε σε ένα αεροπλάνο και δεν έχει καμία σχέση με την υπόλοιπη ιστορία. Είναι μια σκηνή random θανάτων, χαρακτήρων που βλέπεις πρώτη φορά και ύστερα από ένα δυο λεπτά πεθαίνουν. Αν κάποιος την διέγραφε από την συνολική ταινία, δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα, απλά θα είχες κερδίσει πέντε λεπτά από την ζωή σου.

Ύστερα η ταινία αποφασίζει επιτέλους να μας συστήσει το κεντρικό ζευγάρι και από εκείνη την ώρα αρχίζεις να βυθίζεσαι στην βαρεμάρα. Σκηνές αδιάφορου και καλά ερωτικού διαλόγου που κρατάνε για μια αιωνιότητα, ένα μυστήριο που ξεδιπλώνεται πιο άνευρα και από επεισόδιο στις οικογενειακές ιστορίες και σκηνές τρόμου, που το πολύ, πολύ να σου προκαλέσουν χασμουρητό. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, άλλοι εξαφανίζονται, άλλοι πανικοβάλλονται και μερικοί αρχίζουν να πεθαίνουν. Όλο αυτό όμως δεν σου προκαλεί απολύτως τίποτα. Πέρα από το συμπληρωματικό cast, που είναι εντελώς αδιάφορο και expendable, ούτε το κεντρικό ζευγάρι σου προκαλεί κάποια συμπάθεια ή συμπόνια. Οι χαρακτήρες ήταν τόσο επιφανειακά γραμμένοι και διεκπεραιωτικά ερμηνευμένοι, που και την πρωταγωνίστρια να τεμάχιζε η Samara στο πρώτο πεντάλεπτο, δεν θα σε ένοιαζε. Ίσως πιο συμπαθής από όλους, να είναι ο Holt, που έχει μια συνεχή διάθεση αυτοθυσίας και βοήθειας προς την κοπέλα του, προκαλώντας σου κάπως το αίσθημα της συμπάθειας.

Έχει περάσει σχεδόν μια ώρα από την ταινία και ήμουν πραγματικά ένα βήμα πριν κοιμηθώ. Τα μάτια μου τα ένιωθα βαριά και συνεχώς άλλαζα σταυροπόδι, μπας και ξυπνήσω. Η Samara θέριζε κόσμο και οι πρωταγωνιστές μας προσπαθούσαν και καλά να διαλευκάνουν το μυστήριο, με τόσο βαρετό τρόπο όμως, που άρχισα να σκέφτομαι τι δουλειές έχω να κάνω στο σπίτι. Μηδέν αγωνία και ενδιαφέρον που θα κέρδιζε μόνο ένα δεκάχρονο παιδί. Παραδόξως και εντελώς απρόσμενα, η ταινία έκανε την ανατροπή. Κυριολεκτικά στο 90’, καθώς είχαμε φτάσει στο τελευταίο μισάωρο, η ταινία κάνει μια ανατροπή στην ιστορία και μαζί αλλάζει και αρκετά ύφος και κατεύθυνση. Ανεβάζει λίγο τον ρυθμό και φεύγοντας από την μανιέρα των jump scares, σου τραβάει το ενδιαφέρον και σε κάνει να την προσέξεις, ξεχνώντας την βαρεμάρα σου. Σώζει αρκετά το όλο πόνημα, καθώς αφήνει μια θετική επίγευση, αλλά δεν λυτρώνεται ολοκληρωτικά.

 

 

 

Previous post

Moonlight (2016) του Barry Jenkins

Next post

Νέο trailer για το Guardians of the Galaxy vol. 2 κατευθείαν από το Super Bowl LI

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.