ReviewsTV

Prison Break- 5ος κύκλος (2017)

Ο κόσμος του θεάματος, και δη οι επικρατέστεροι σύγχρονοι εκφραστές του, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος, έχουν το συνήθειο, όταν στερεύουν από δημιουργικότητα και πρωτοτυπία, να «ανασύρουν  από το ντουλάπι» ξεχασμένες επιτυχίες του παρελθόντος, επαναφέροντας τες στο προσκήνιο. Κάτι τέτοιο μπορεί να περιλαμβάνει διασκευές (remake) κλασικών ταινιών και σειρών ή sequel, prequel και spin off τους. Ανάλογη περίπτωση το Prison Break, μια σειρά που μεσουρανούσε σε μία εποχή, στην οποία η αμερικανική τηλεόραση δεν είχε την δυναμική του σήμερα, ειδικά στον χώρο του δράματος, με σειρές όπως η εν λόγω, το Lost ή το The Wire, να αποτελούν, μάλιστα, προάγγελο της σημερινής «χρυσής» τηλεοπτικής εποχής. Η σειρά έχοντας ολοκληρωθεί μετά από 4 κύκλους το 2009, και μάλιστα με ένα αρκετά ικανοποιητικό και ξεκάθαρο φινάλε, αποφασίστηκε να επιστρέψει φέτος με έναν καινούργιο κύκλο, αναιρώντας το φινάλε του 4ου, συνεχίζοντας εκ νέου την ιστορία του Michael Scofield και της γνωστής παρέας, με μια καινούργια απόδραση στα σκαριά. Όμως, αξίζει κάτι τέτοιο την προσοχή μας;

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με την σειρά. Το Prison Break, μετά από έναν, μάλλον, προβληματικό 4ο κύκλο, είχε κλείσει την ιστορία του με την συγκινητική θυσία του ετοιμοθάνατου Michael, με σκοπό την ελευθερία της οικογένειάς του, με την Sara, τον Lincoln και τον μικρό Michael Jr να ζούνε, πλέον, ήσυχα και ευτυχισμένα τιμώντας την μνήμη του. 

Flashforward, 7 χρόνια μπροστά, και πολλά φαίνεται να έχουν αλλάξει. Ο Lincoln (Dominic Purcell) έχει ξαναγυρίσει στην παρανομία, η Sara (Sarah Wayne Callies) έχει ξαναπαντρευτεί, o C-Note (Rockmond Dunbar) και ο Sucre (Amaury Nolasco) έχουν τραβήξει τον δικό τους ξεχωριστό δρόμο και ο T-Bag (Robert Knepper) αποφυλακίζεται. Από τον τελευταίο ξεκινάει να ξετυλίγεται το νήμα της καινούργιας ιστορίας, όταν λαμβάνει μια αινιγματική φωτογραφία, με τον Michael (Wentworth Miller) ζωντανό, την οποία σπεύδει να δείξει στον Lincoln. Εκείνος θα ανακαλύψει στην συνέχεια ότι δεν πρόκειται περί φάρσας και ο αδερφός του όντως ζει και είναι κρατούμενος σε φυλακή της Υεμένης. Αφού ενημερώσει την Sara, ξεκινάει μαζί με τον C-Note το ταξίδι για την Υεμένη και την ελευθέρωση του αδερφού του. Ωστόσο, εκεί οι συνθήκες δεν είναι οι καλύτερες, αφού η πόλη δέχεται επίθεση από την Isil, μια θρησκευτική τρομοκρατική ομάδα, η οποία από στιγμή σε στιγμή φαντάζει έτοιμη να καταλάβει την πόλη και να επιβάλλει τον δικό της νόμο. Εν τω μεταξύ ο Michael καταστρώνει για άλλη μια φορά μια οδό φυγής από την αλά-Sona φυλακή της Υεμένης, στρατολογώντας μια νέα ομάδα απόδρασης. Καθώς η απόδραση από την εν λόγω φυλακή, αλλά και από την εν βρασμώ Μέση Ανατολή, τίθεται σε εφαρμογή, αποκαλύπτεται παράλληλα η νέα σκευωρία ενάντια στον πρωταγωνιστή μας, η οποία για άλλη μια φορά έχει τις ρίζες της στα ενδότερα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και δη σε κάποιον «μυστηριώδη» πρώην πράκτορα, «Poseidon». Αυτός αποτελεί και τον μεγάλο ανταγωνιστή του Michael, με την αντιπαράθεση των δύο να κορυφώνεται σε μια σκληρή «σκακιστική παρτίδα», με έπαθλο την Sara και τον Michael Jr.

Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοάκουσα για την επιστροφή της δημοφιλούς σειράς, την αντιμετώπισα με δυσπιστία και σχετική αδιαφορία, εξάλλου η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες κινήσεις είναι τις περισσότερες φορές απογοητευτικές. Όμως, σαν παλιός καλός φαν ήταν αδύνατο να την αγνοήσω, παρά τους ενδοιασμούς μου. Άλλωστε, αποτελούσε από τις πρώτες μου τηλεοπτικές αγάπες, έχοντας όλους τους κύκλους σε συλλεκτικά DVD και φτάνοντας σε σημείο να βάλω συνδρομητική τηλεόραση, ώστε να παρακολουθώ σε πρώτη μετάδοση τον 4ο κύκλο (ο οποίος ήταν και αρκετά κακός).

Δυστυχώς οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν, με την νέα σεζόν να φαντάζει βεβιασμένη και, μάλλον, αχρείαστη, αφήνοντας μικτά συναισθήματα. Από την μία, η επιστροφή παλιών αγαπημένων χαρακτήρων αποτελεί πάντα κάτι το ευχάριστο, με το «μετά» τους να έχει τις προοπτικές να διηγηθεί κάτι το ενδιαφέρον. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σε αυτή την περίπτωση. Οι παλιοί χαρακτήρες μοιάζουν, πλέον, με καρικατούρες των εαυτών τους, ενώ οι καινούργιοι αδιάφοροι και τετριμμένοι, με τα κίνητρα και την ιδιοσυγκρασία τους να φαντάζουν ασύνδετα και χωρίς υπόβαθρο, ενώ η ευφυΐα τους (ακόμα και του Scofield) να μοιάζει πλέον μειωμένη, όπως και το επίπεδο των διαλόγων. Παράλληλα, η κεντρική ιστορία φαίνεται μάλλον υποτυπώδης και ανέμπνευστη, κινούμενη σε έναν παράλογο και «βολικό» ρυθμό, αφήνοντας χώρο για αμέτρητα κλισέ ταινιών δράσης. Μάλιστα, έχει ελάχιστη πρωτοτυπία όχι μόνο ως προς άλλες σειρές, αλλά και ως προς τον ίδιο τον εαυτό της, ανακυκλώνοντας στοιχεία από τις 4 προηγούμενες σεζόν. Επιπλέον, δεν έχει να επιδείξει τίποτα ιδιαίτερο και σε τεχνικό επίπεδο, με την παραγωγή να φαντάζει πρόχειρη για το επίπεδο της σειράς, χωρίς να καταφέρνει να στήσει την ατμόσφαιρα (ενδεικτικό η απουσία μουσικής) και οι ερμηνείες των ηθοποιών (με λαμπρή εξαίρεση τον Robert Knepper) να είναι επιεικώς μέτριες

Εν τέλη, ο πέμπτος κύκλος αποτέλεσε απλά μια νοσταλγική επίκληση στο συναίσθημα του κοινού που αγάπησε τους παλιότερους κύκλους, αποδεικνύοντας ότι το στυλ της είναι, πλέον, μάλλον, ξεπερασμένο. Επίσης, απέδειξε αυτό που αγνοούν (ή τους συμφέρει να αγνοούν) πολλοί δημιουργοί: μία ιστορία για να είναι καλή πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος. Η ατελείωτη εξιστόρηση μπορεί να οδηγήσει μονάχα στην αυτοαπαξίωσή της. Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι την είδα δυσανασχετώντας. Αντιθέτως, ξεχωρίζω κάποιες όμορφες στιγμές, όπως η επανασύνδεση του Michael με τον αδερφό του και την γυναίκα του ή την συνάντηση του T-Bag με τον γιο του, ενώ ο γρήγορος ρυθμός της, η απλοϊκή της πλοκή και η μικρή της διάρκεια, μπορεί να αποτελέσει αναμφίβολα ένα ευχάριστο και ανάλαφρο διάλειμμα από την καθημερινότητά σου. 

Previous post

Murder on the Orient Express (2017): Το Πρώτο Trailer

Next post

Green Room (2016) του Jeremy Saulnier

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.