FilmsReviews

Pride (2014) του Matthew Warchus

Σπάνια βγαίνουν ταινίες τόσο αστείες αλλά συγχρόνως και τόσο συγκινητικές. Υπάρχει μία συγκεκριμένη σκηνή στην οποία ένας από τους χαρακτήρες χορεύει, παρασύροντας όλο τον κόσμο γύρω του. Μαζί μ’ αυτούς παρασύρει και μένα, κι ενώ θέλω να χορέψω και να χαρώ μαζί τους, υπάρχουν κάποια απειλητικά βλέμματα που μ’ εμποδίζουν. Εδώ οφείλεται μία μεγάλη επιτυχία της ταινίας, καθώς παράγει στον/την θεατή ακριβώς τα ίδια συγκρουόμενα συναισθήματα που ζουν μέσα στις ψυχές των ηρώων και των ηρωίδων της. Σήμερα στο 2017, δεν είναι δίολου εύκολο να είσαι ομοφυλόφιλος – πως λοιπόν μπορεί κανείς να νιώθει 30 χρόνια πριν;

Το 1984 έφτασε στην κορύφωσή της η απεργία των μεταλλωρύχων της Βρετανίας. Χιλιάδες εργάτες βρέθηκαν ανίκανοι να υποστηρίξουν τις οικογένειές τους. Κατά συνέπεια, δημιουργήθηκαν μερικοί λίγοι φορείς προς υποστήριξή τους, με σημαντικότερη πιθανότατα οργάνωση την LGSM: Lesbians and Gays Support the Miners (Λεσβίες και Γκέι Υποστηρίζουν τους Μεταλλωρύχους). Μία ομάδα ομοφυλόφιλων αποφασίζει να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες της χώρας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να συγκεντρώσει χρήματα για να τους βοηθήσει, κάτι για το οποίο οι έκπληκτοι μεταλλωρύχοι δεν γνωρίζουν πως θα έπρεπε να αισθάνονται.

Η ομορφιά της ταινίας οφείλεται στη προσέγγιση του σκηνοθέτη Matthew Warchus και του σεναριογράφου Stephen Beresford. Βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, τα οποία κάλλιστα (και με μεγαλύτερη ευκολία) θα μπορούσε κανείς να αφηγηθεί σε μορφή δράματος. Οι δημιουργοί όμως επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο, χαρίζοντάς μας μία περισσότερο ανάλαφρη, χαρούμενη ταινία, η οποία σε αγγίζει τόσο μέσα από τις δραματικές όσο και τις κωμικές της σκηνές. Μάλιστα, αυτές ακριβώς οι εναλλαγές διάθεσης ενισχύουν το αντίκτυπο της ταινίας στον/την θεατή. Η όλη εμπειρία καταλήγει πιο ρεαλιστική, γιατί θυμίζει την ίδια τη ζωή, η οποία διακρίνεται την ίδια στιγμή από πικρές αλλά και γλυκές στιγμές.

Ανάμεσα στα προτερήματα της ταινίας βρίσκονται οι διάλογοι, οι χαρακτήρες και η υποκριτική, με το τελευταίο στοιχείο να αποτελεί αδιαμφισβήτητα και το κορυφαίο. Οι ηθοποιοί (ειδικά o Dominic West, η Imelda Staunton και ο Bill Nighy) δίνουν στ’ αλήθεια ρεσιτάλ ερμηνείας, σε σαγηνεύουν και σε τραβούν στον κόσμο που με τόση χάρη φέρνουν στη ζωή. Αν έχω ένα παράπονο, αυτό έχει μονάχα να κάνει με το τέλος, το οποίο ένιωσα πως ήρθε λίγο απότομα. Ίσως αυτό να οφείλεται  στην ιδιαίτερη γοητεία της ταινίας, καθώς πραγματικά δεν ήθελα να τελειώσει· Από την άλλη πιστεύω πως υπήρχε χώρος για μερικά λεπτά ακόμα, τα οποία θα επέτρεπαν μία περισσότερο ομαλή μετάβαση προς τη κλιμάκωση.

Σε κάθε περίπτωση, το «Pride» είναι μία ταινία που αξίζει θαυμασμό. Μας θυμίζει τελικά πως δεν είμαστε διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο, αντιθέτως τα κοινά μας υπερτερούν και κατέχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία. Όλοι μαζί, μπορούμε να γράψουμε ιστορία.

 

 

 

Previous post

Koe no Katachi (2016) της Naoko Yamada

Next post

Oι 10 καλύτερες LGBTQ+ ταινίες μέχρι σήμερα

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.