FilmsHorrorReviews

The Open House (2018) των Matt Angel & Suzanne Coote

Το Netflix έχει γίνει σαν έναν γονιό, που έχει καλομάθει το παιδί του και όταν του χαλάσει ένα χατίρι, του κακοφαίνεται. Αυτό τον εκτεταμένο πρόλογο, τον έκανα γιατί ήθελα να πω πως το Netflix μας έχει δώσει τόσα πολλά καλά project, που όταν ένα δεν τα πάει τόσο καλά, απογοητευόμαστε. Το The Open House, με πρωταγωνιστή των ανερχόμενο Dylan Minnette, είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ -–τρόμου, που υποσχέθηκε πολλά. Δυστυχώς δεν μας έδωσε όσα θα μπορούσε.

Ο νεαρός Logan (Dylan Minnette), χάνει απρόσμενα τον πατέρα του (Aaron Abrams) σε αυτοκινητιστικό και αναγκάζεται, λόγο οικονομικών δυσκολίων, να μετακομίσει με την μητέρα του (Piercey Dalton), στο σπίτι της θείας του. Σύντομα όμως θα αρχίσουν να παρενοχλούνται από κάποια άγνωστη παρουσία, ενώ οι κάτοικοι της πόλης, φαίνονται όλοι ύποπτοι.

Ο Minnette έχει σίγουρα μια πολύ καλή συνεργασία με το Netflix και γενικά μας έχει αποδείξει πως ξέρει να επιλέγει τα project που συμμετέχει. Και η ταινία από την αρχή της, μας δείχνει πως είναι μια πολύ καλά κουρδισμένη μηχανή μυστηρίου, που ξέρει να χτίζει ατμόσφαιρα και σασπένς. Εν τέλη όμως, αυτό είναι κατά το ήμισυ αληθές. Οι σκηνοθέτες όντως ξέρουν να χτίζουν αγωνία και σασπένς, καθώς η ταινία τους είναι ένα slow burn horror flick, που σε ανατριχιάζει σιγά, σιγά, με θορύβους, σκιές και παράξενους γείτονες. Η ένταση μέσα στο σπίτι κλιμακώνεται πολύ έντεχνα και σε επίπεδο οικογενειακό, καθώς βιώνουν οι πρωταγωνιστές το πένθος, αλλά και σε επίπεδο μυστηρίου. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι ή ποιος είναι αυτός που τους παρενοχλεί, για ποιο λόγο το κάνει και τι κατάληξη θα έχουν οι πρωταγωνιστές μας. Οι ηθοποιοί βάζουν τα δυνατά τους και σου μεταφέρουν το απομονωμένο και αφιλόξενο περιβάλλον που τους περιβάλει.

Όμως πάνω που η κλιμάκωση έχει φτάσει και η δράση έχει πάρει επιτέλους τον πρώτο ρόλο, η ταινία τελειώνει. Το αργό χτίσιμο αγωνίας και μυστηρίου, μας οδηγεί σε μια κορύφωση που θυμίζει slasher φιλμ, με την καλή έννοια και εκεί αρχίζεις να λες, πως το φινάλε θα σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Και το κάνει, αλλά με την κακή έννοια. Η ταινία τελειώνει απότομα, σαν να ξεχάσαν να βάλουν κάποιες σκηνές στο μοντάζ. Το σενάριο δεν σου δίνει καμία μορφή κάθαρσης, καθώς δεν αποκαλύπτει απολύτως τίποτα. Όυτε το ποιος, ούτε το γιατί, ούτε το πως. Μένεις στα κρύα του λουτρού, με ερωτηματικά να περιτριγυρίζουν το κεφάλι σου.

Έτσι, ενώ το The Open House θα μπορούσε να είναι ένα ακόμη διαμάντι στην συλλογή του Netflix, καταλήγει να είναι ένα δυνατό θρίλερ, που όμως σε απογοητεύει υπερβολικά με το τέλος του.

 

Ψηφίστε την ταινία

2 Ψηφοφορία κριτικού
0 Ψήφοι χρηστών (1 ψήφος)
Συνολική ψήφος

 

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

tomb raider
Previous post

Tomb Raider: Μόλις κυκλοφόρησε το νέο trailer

Next post

CASTING: Αναζήτηση ηθοποιών για 2 ταινίες μικρού μήκους