ListsSpecials

Οι πιο βαρετές (αλλά όχι απαραίτητα κακές) ταινίες: Μέρος Α

#5 Man of Steel (Zack Snyder, 2013)

Μπορεί η Wonder Woman να αγαπήθηκε από τους κριτικούς, όμως το Man of Steel, η πρώτη ταινία στο DCEU ήταν μία καθαρή απογοήτευση. Ο Snyder δουλεύει με τους καλύτερους διευθυντές φωτογραφίας, όμως το Man of Steel είναι μία ανούσια ταινία παρά τα οπτικά της επιτεύγματα.

 

#4 The Matrix Revolutions (Lana Wachowski, Lilly Wachowski, 2003)

Έπρεπε να υπάρξει ένας επίλογος στο Matrix, αλλά καλύτερα να μην τον βλέπαμε ποτέ. Έτσι, μία ταινία που θεωρήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στο sci-fi genre, μετατράπηκε σε ένα από τα χειρότερα franchise.

 

#3 The Great Gatsby (Buzz Luhrmann, 2013)

Το cast και τα ενδυματολογικά/σκηνογραφικά του στοιχεία ήταν ένα κι ένα. Όμως ο Luhrmann επικεντρώθηκε τόσο πολύ στο στυλ της ταινίας καθώς διασκεύαζε ένα πολύ σημαντικό κείμενο, και λιγότερο στην ουσία της. Πάντως η ταινία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και σε 3D.

 

#2 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick, 1968)

Και εδώ περιμένω κάθε είδους κράξιμο. Φυσικά και εκτιμώ την κλασσική Οδύσσεια του Διαστήματος, όμως ο Kubrick ως ένας πανέξυπνος (κυριολεκτικά) άνθρωπος, αποφάσισε να ξεφύγει τόσο πολύ από τη μέση αφήγηση και να δημιουργήσει μία ταινία στα δικά του μέτρα και σταθμά. Σίγουρα από την πρώτη κλασσική της σεκάνς καταφέρνει να προβληματίσει, όμως το κλασσικό έργο του Kubrick είναι μία πολύ δύσκολη ταινία φτιαγμένη από εκείνον για εκείνον.

 

#1 Transformers: Revenge of the Fallen (Michael Bay, 2009)

Είναι ίσως ο χειρότερος σκηνοθέτης που έχει βγει ποτέ. Ο Michael Bay όμως κατάφερε και δημιούργησε ένα πολυδάπανο αλλά και πολυέσοδο franchise. Όλες οι ταινίες των Transformers κρατάνε πάνω από δύο ώρες – δε γνωρίζω τον λόγο, μη με ρωτάς. Το πρώτο Transformers ήταν σχετικά αν όχι ευχάριστο, απλά μέτριο και μπορούσες να το έχεις για παρέα όσο καθαρίζεις το σπίτι. Όμως το δεύτερο ήταν η αρχή από μία σειρά αποτυχιών που ακόμη να καταλάβω τον λόγο ύπαρξης τους. Πρόκειται απλά για ένα συνονθύλευμα από καλοφτιαγμένα εφέ και τίποτε παραπάνω.

 

Previous post

John Wick: Chapter 2 (2017) του Chad Stahelski

Next post

Koe no Katachi (2016) της Naoko Yamada

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.