FilmsReviews

Mother! (2017) του Darren Aronofsky

Το θαυμαστικό σε έναν τίτλο ταινίας είναι από σπάνιο έως εντελώς ανύπαρκτο.  Ο Darren Aronofsky (Black Swan, Requiem for a Dream) παρόλα αυτά ως ένας σύγχρονος εκκεντρικός auteur αποφάσισε να το προσθέσει. Το Mother! λοιπόν είναι η πιο πρόσφατη του ταινία με πρωταγωνιστές τους Jennifer Lawrence, Xavier Bardem, Michelle Pfeifer και Ed Harris.

Η ταινία εξιστορεί την καθοδική πορεία στη σχέση ενός αντρόγυνου μετά την έλευση ενός ζευγαριού ξένων στο σπίτι τους. Αυτή η επίσκεψη θα είναι μόνο η αρχή σε μία σειρά κλιμακούμενων εντάσεων.

Το θαυμαστικό στον τίτλο είναι μία απόλυτα δικαιολογημένη πράξη. Προδίδει όχι τόσο κομμάτια της πλοκής αλλά όλη την ένταση που περιέχει η ταινία. Αυτή είναι η λέξη-κλειδί: ένταση. Το Mother! είναι ίσως η πιο σουρεαλιστική ταινία του Aronofsky, πιο σουρεαλιστική και από το Pi και θα τολμήσω να πω το magnum opus του. Ο Aronofsky δημιούργησε μία ταινία η οποία στηρίζεται κατά αποκλειστικότητα στους ηθοποιούς της. Και ολόκληρο το cast δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας αποτυπώνοντας στα πρόσωπα του δεκάδες συναισθήματαmother! ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ THE REVIEWER και προθέσεις. Μέσα σε αυτό ξεχωρίζει η Lawrence στον ρόλο της γυναίκας. Δίνει ίσως τον καλύτερο ρόλο της καριέρας της, ξεπερνώντας σίγουρα ακόμη και εκείνον της Katniss στο The Hunger Games.

Το Mother! ξεκινάει αργά και έχει ένα χαοτικό τέλος. Ο Aronosfky δίνει μαθήματα κινηματογραφικού ρυθμού σε αυτήν την ταινία, καταφέρνοντας παράλληλα να ξεκαθαρίσει τα θέματα της. Θρησκεία και φύση είναι δύο αλληλοσυνδεόμενες έννοιες κατά πως μας εξηγεί ο δημιουργός και είναι οι κύριες θεματικές της ταινίας του. Κάθε (ανώνυμος) χαρακτήρας παίρνει από έναν ρόλο της παλαιάς διαθήκης και υιοθετεί τα χαρακτηριστικά του. Ο χαρακτήρας της Lawrence ειδικά η οποία ενσαρκώνει την ομώνυμη μητέρα (!) έχει διπλή ερμηνεία: τόσο της Παναγίας όσο και της μητέρας φύσης η οποία παραβιάζεται συνεχώς και χωρίς ντροπή. Πρόκειται κατά κόρον για μία αλληγορική ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος με πολλά σύγχρονα δυστυχώς νοήματα όπως η σφαγή στο όνομα της θρησκείας. Παρά όμως τα θέματα που θίγει, είναι μία ταινία που από μόνη της χωρίς καμία ερμηνεία, έχει τόση δυναμική στον πυρήνα και την εξέλιξη της που κρατάει το βλέμμα του κοινού κολλημένο στην οθόνη.

Και μία τέτοια ταινία σε έναν τόσο περιορισμένο χώρο καθώς είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε ένα σπίτι, δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς έναν σκηνοθέτη με όραμα και όρεξη για να κάνει ταινίες. Το Mother! προδίδει έναν Aronofsky στα καλύτερα του, ο οποίος στήνει άψογα τους/τις ηθοποιούς του και κατορθώνει να πραγματοποιήσει περίπλοκα πλάνα με αριστοτεχνική χρήση της κάμερας που άλλοι σκηνοθέτες ίσως δεν τολμούσαν καν να δοκιμάσουν. Η κλιμακούμενη ένταση στην οποία οδηγείται η ταινία οργανικά στο τέλος είναι ίσως η μεγαλύτερη που έχει παρακολουθήσει κανείς σε ταινία και σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία του Aronofsky απογειώνεται ξεπερνώντας τα κλασσικά κινηματογραφικά στάνταρ.

Το Mother! εν ολίγοις, είναι μία ταινία που δεν απευθύνεται στο mainstream κοινό και είτε θα την λατρέψει κανείς είτε θα τη μισήσει. Πρόκειται πάντως για ένα αριστούργημα χωρίς ελλείψεις και ψεγάδια κανόντας ξεκάθαρες τις προθέσεις του δημιουργού της και είναι ανοιχτή για πολλές ερμηνείες. Πάνω από όλα είναι μία ταινία που απαιτεί γερά νεύρα.

 

 

GEOSTORM ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ THE REVIEWER
Previous post

Geostorm (2017) του Dean Devlin

Next post

Okja (2017) του Joon-Ho Bong

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.