FilmsReviews

Molly’s Game (2017) του Aaron Sorkin

Ο σεναριογράφος του A Few Good Men και The Social Network κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε μία ταινία που διασκευάζει ο ίδιος από το βιβλίο Molly’s Game: From Hollywood’s Elite to Wall Street’s Billionaire Boys Club, My High-Stakes Adventure in the World of Underground Poker, μία αυτοβιογραφία της Molly Bloom.

Η Molly είναι μία Ολυμπιακών στάνταρ σκιέρ η οποία διοικεί μία κρυφή αυτοκρατορία πόκερ στην οποία παίζουν διάσημοι ηθοποιοί και αθλητές. Τα σχέδια της όμως κινδυνεύουν όταν σύντομα γίνεται στόχος του FBI.

To Molly’s Game είναι περισσότερο αξιωσημείωτο όχι τόσο για την πλοκή του, αλλά για το πώς χειρίζεται τον διάλογο. Η ταινία είναι γεμάτη από διάλογο και ενώ κανείς θα μπορούσε αυτόματα να πει ότι θα κουραστεί, η διαχείριση του γίνεται τόσο καλά που αντιθέτως δίνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η ιστορία μπορεί να μην έχει τόσο ενδιαφέρον όσον αφορά την εξέιξη της, όμως με τον διάλογο σε συνδυασμό με την ερμηνεία της Jessica Chastain διατηρεί το ενδιαφέρον του κοινού σε κάθε στιγμή. Μέσω του συνεχούς διαλόγου, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε τον χαρακτήρα της ηρωίδας η οποία σίγουρα δεν ακολουθεί τα στάνταρ του Hollywood. Το κοινό ταυτίζεται περισσότερο μαζί της σε αντίθεση με άλλους χαρακτήρες που κυκλοφορούν στον κινηματογράφο, γιατί δεν είναι άσπρο ή μαύρο, αλλά κυμαίνεται στο γκρίζο. Είναι νόμιμη, αλλά έχει μια παράνομη επιχείρηση. Βγάζει λεφτά παράνομα, αλλά έχει να πληρώσει λογαριασμούς. Δεν έχει καλές επαφές με τον κόσμο, αλλά ο πατέρας της ήταν σκληρός μαζί της. Πρόκειται λοιπόν για έναν χαρακτήρα όχι 

molly's-game 3

τόσο απόμακρο από την καθημερινότητα που αντιμετωπίζει το κοινό κι ας έχει να κάνει με κάτι το οποίο μόνο λίγοι έχουν τολμήσει: να διαχειριστούν ένα τεράστιο παιχνίδι πόκερ.

Η ταινία δεν έχει ενδιαφέροντα plot points ενδιάμεσα. Κυρίως ξετυλίγει την ιστορία της ζωής της Molly από τα παιδικά της χρόνια μέχρι και την επικείμενη καταδίκη της. Και ενώ βλέπουμε πως είναι ένα ταλαιπωρημένο άτομο, δεν σημαίνει ότι οι δημιουργοί θα την ανταμείψουν με ένα ευτυχισμένο τέλος. Μπορεί η Molly εν μέρει να δικαιώνεται, όμως δεν έχει το ιδανικό τέλος και ούτε θα έπρεπε. Σίγουρα όμως λυτρώνεται για όσα συνέβησαν μαζί με το κοινό που παρακολουθεί την ιστορία της.

Στην αφήγηση βοηθάνε πολύ και η σκηνοθεσία με το μοντάζ. Η ταινία έχει μία ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία όπου σε συνδυασμό με τα voice over της ηρωίδας, δίνουν μία ενδιαφέρουσα κατεύθυνση στην ταινία, η οποία άλλοτε ακολουθεί ένα στυλ ντοκιμαντέρ και άλλοτε καθαρή μυθοπλασία. Έτσι διατηρείται το ενδιαφέρον του κοινού, το οποίο έρχεται με διάφορα τεχνάσματα του Sorkin, πιο κοντά στην ηρωίδα και την ιστορία της.

Αν έπρεπε να χαρακτηριστεί με μία λέξη το Molly’s Game, θα ήταν «διαφορετικό». Μία ταινία που διαφέρει από τις άλλες, όχι τόσο για την ιστορία της, αλλά για το πώς οι δημιουργοί της επιλέγουν να την παρουσιάσουν με μία Jessica Chastain η οποία είναι, όπως πάντα, εκθαμβωτική.

 

 

Ψηφίστε την ταινία

4 Ψηφοφορία κριτικού
0 Ψήφοι χρηστών (0 ψήφοι)
Συνολική ψήφος

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

Lady Bird (2017) της Greta Gerwig

mudbound
Next post

Mudbound (2017) της Dee Rees