FilmsReviews

Mademoiselle Paradis (2017) της Barbara Albert | #tiff58

Μέσα στις πολλές ταινίες που φιλοξενεί κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δεν λείπουν εκείνες που είσαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν θα σε απογοητεύσουν. Φαίνονται καλοφτιαγμένες, καλογραμμένες και χωρίς να θέλουν πολλές εξηγήσεις πέρα από το κείμενό τους. Μια τέτοια ταινία είναι και το Mademoiselle Paradis, μια βιογραφική ταινία για μια από τις σημαντικότερες μουσικούς και συνθέτες του 18ου αιώνα. Η ταινία αντιμετωπίζει με πολύ σεβασμό και αγάπη την ιστορία της Paradis η οποία προσπαθούσε για χρόνια να γίνει αρεστή καθώς είχε χάσει το φως της αλλά όχι το ταλέντο της.

Στην ταινία βλέπουμε τη νεαρή Paradis που ζει στη Βιέννη και είναι γόνος πλούσιας οικογένειας να έχει τεράστιο ταλέντο στο πιάνο, όμως ο κοινωνικός περίγυρος δεν μπορεί να την αποδεχτεί καθώς έχει χάσει την όραση της σχεδόν τελείως. Η ίδια δεν νιώθει άσχημα με αυτό αλλά η οικογένεια της και η κοινωνία της έχουν σπρώξει προς διάφορες θεραπείες. Ένας γιατρός που διαφημίζει μια νέα πρωτοποριακή θεραπεία θα αναλάβει την Paradis ώστε να μπορέσει να ξαναδεί αλλά αυτό θα έχει ένα μεγάλο τίμημα για την ίδια και θα πρέπει να πάρει μερικές σκληρές αποφάσεις.

Το Madomoiselle Paradis είναι μια πραγματικά εξαιρετική δουλειά σε τεχνικά επίπεδα Hollywood και μιλάει για μια μοναδική ιστορία. Αρχικά η ταινία είναι υψηλών προδιαγραφών με ένα καλογραμμένο σενάριο, εξαιρετική φωτογραφία και σκηνοθεσία, πραγματικά μια ταινία που δεν θα σας απογοητεύσει. Είναι πράγματα που πρέπει να τα τονίζουμε καθώς πολλές φορές ακόμη και ταινίες με εξαιρετικό premise δεν καταφέρνουν να μας καταπλήξουν στο άλλο της κομμάτι. 
Από την άλλη πιστεύω ότι μια τέτοια ιστορία είναι τόσο θεμιτή αλλά και πολύτιμη καθώς σπάνια βλέπουμε ιστορίες γυναικών στη μουσική. Η τέχνη είναι και θα είναι ανδροκρατούμενη και ειδικά την εποχή των μεγάλων συνθέσεων, της άνθησης της κλασσικής μουσικής και των βιρτουόζων η γυναικεία παρουσία ήταν έντονη. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι είχαν την ίδια ανάδειξη ή αξία ακόμη και με ένα μεγάλο ταλέντο καθώς κοινωνικά η τέχνη δεν ήταν κάτι που μπορούσαν να ακολουθήσουν επαγγελματικά. Εκατομμύρια ιστορίες πρωτοπόρων γυναικών έχουν μείνει στα χρονοντούλαπα της ιστορίας και οι λιγοστές ταινίες που παράγονται γι αυτές έχουν ιδιαίτερη σημασία. Φυσικά η ματιά της Albert είναι εξαιρετική και αναδεικνύει τόσο το ταλέντο όσο και τον ψυχισμό μιας διχασμένης ψυχής της Paradis που κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό της ακόμη κι αν όλος ο κόσμος βρισκόταν εναντίων της. Μια ταινία που πρέπει δείτε στο Φεστιβάλ ή ακόμη καλύτερα όταν βγει στις αίθουσες, θα σας συγκινήσει και σίγουρα δεν θα σας αφήσει κακή αίσθηση. 

 

 

 

THE BABYSITTER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ THE REVIEWER
Previous post

The Babysitter (2017) του McG

Next post

Ιερόσυλοι (2017) της Μάρσας Μακρή | #tiff58

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Anette Cheniell

Anette Cheniell

Φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου, ασχολείται με την σκηνοθεσία, το σενάριο και την παραγωγή. Έχει κάνει 3 ταινίες μικρού μήκους και οι 3 μυθοπλασίες. Κυρίως ασχολείται με τη μουσική και τη συγγραφή. Βρίσκεται στο τέταρτο έτος των σπουδών της στο σύγχρονο τραγούδι. (A.K.A. Netto Abnormal).