FilmsReviews

Loving Vincent (2017) των Dorota Kobiela και Hugh Welchman

Vincent van Gogh. Μία από τις δεσπόζουσες μορφές της τέχνης, έχοντας μείνει ως ο «πατέρας» της μοντέρνας ζωγραφικής και των τεχνών γενικότερα, αποτελεί μια από εκείνες τις προσωπικότητες, που είτε ασχολείσαι με την ζωγραφική, είτε όχι, έχεις μια ιδέα για  το ποιόν του. Άλλωστε, μετά τον θάνατο του και την αναγνώριση της καλλιτεχνικής του ιδιοφυΐας, έχει τιμηθεί όσο λίγοι, με αντίγραφα των πινάκων του να αποτελούν από τα πιο διάσημα, βρίσκοντας τα κυριολεκτικά, σχεδόν, παντού, και καλλιτέχνες από όλες τις εκφάνσεις των τεχνών να τον έχουν τιμήσει είτε άμεσα, είτε έμμεσα, με τα έργα τους. Εννοείται, σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και οι δημιουργοί του κινηματογράφου, με πολλές ταινίες να είναι εμπνευσμένες από το έργο και την ζωή του διάσημου ζωγράφου, όπως το Lust for Life (1956), το Vincent (1987), Vincent and Theo (1990) και Van Gogh (1991). Σε αυτές έρχεται να προστεθεί και το Loving Vincent, με την ιδιαιτερότητα της πρώτης ταινίας animation εξ ολοκλήρου ζωγραφισμένη στο χέρι!

loving vincent 2Η εν λόγω ταινία αποτελεί άλλη μια εξιστόρηση της ζωής του, επικεντρωμένη κυρίως στις τελευταίες μέρες πριν τον μυστηριώδη και τραγικό του θάνατο. Πρωταγωνιστές της αφήγησης αποτελούν τα ίδια τα έργα του, ή μάλλον, ακριβέστερα, οι άνθρωποι πίσω από αυτά, οι οποίοι πόζαραν για τον περίφημο καλλιτέχνη, έχοντας περάσει, έτσι, στην «αθανασία».

Το κουβάρι της ιστορίας ξεκινά να ξετυλίγεται έναν χρόνο μετά τον θάνατο του ζωγράφου, όταν ο γιος ενός ταχυδρόμου-φίλου του van Gogh, Armand Roulin, καλείται μετά από αίτημα του πατέρα του, να παραδώσει το τελευταίο γράμμα του Vincent van Gogh στον αγαπημένο του αδερφό Theo. Όμως, όταν πληροφορείται τον θάνατο του δεύτερου, αλλά και τις περίεργες συνθήκες αυτοκτονίας του πρώτου, αποφασίζει να μεταβεί στην πόλη που έζησε τις τελευταίες του βδομάδες ο Ολλανδός καλλιτέχνης, προσπαθώντας να  διαλευκάνει την υπόθεση. Εκεί, θα επισκεφτεί όλα τα μέρη που έζησε ο van Gogh και θαυμάζουμε από τους πίνακες του, αλλά και τους ανθρώπους που συναναστράφηκε και ζωγράφισε, δίνοντας μας ο καθένας την δικιά του μαρτυρία και εμπειρία για τον αγαπητό Vincent.

Η κεντρική ιδέα πίσω από το Loving Vincent είναι η παρουσίαση της ζωής, του έργου , αλλά και της ιδιοσυγκρασίας του διάσημου ζωγράφου, χρησιμοποιώντας το ίδιο του το στυλ ζωγραφικής ως μέσο εξιστόρησης, συνδυαζόμενο με ένα «μπασταρδεμένο» σενάριο πραγματικών γεγονότων και μιας μυθοπλαστικής αστυνομικής ιστορίας μυστηρίου. Τα ερωτήματα είναι: Πετυχαίνει τον στόχο του; Ναι. Είναι αρτιότατη σε κάθε τομέα; Δυστυχώς, όχι, αλλά, νομίζω, τα πλεονεκτήματα της υπερτερούν των αδυναμιών της. Ας τα δούμε πιο συγκεκριμένα.

Θα ξεκινήσω με το σενάριο, όπου και εντοπίζονται τα όποια «προβληματάκια» της. Η ιδέα της συμμετοχής των ίδιων των πινάκων, τόσο των ανθρώπινων πορτρέτων, όσο και τον τοπίων, θεωρώ ότι αποτελεί μια πολύ έξυπνη προσέγγιση και αρκετά πρωτότυπη. Μας δίνεται η ευκαιρία ναloving vincent 5 βιώσουμε τον κόσμο του van Gogh μέσα από τα δικά του μάτια, όπως αυτός ένιωσε και αποτύπωσε μέσω των έργων του. Ωστόσο, η επιλογή του αστυνομικού θρίλερ ως μέσο αφήγησης μας αποπροσανατολίζει λίγο από τον στόχο της ταινίας. Ενώ ξεδιπλώνεται όμορφα, μέσω των flashback των ηρώων, η ζωή του καλλιτέχνη και οι σχέσεις του με τους ανθρώπους γύρω του, η εμμονή, σε πολλά σημεία, στην λύση του γρίφου του θανάτου του, περισσότερο μας κουράζει παρά προσθέτει κάτι στον μύθο του διάσημου ζωγράφου.  Άλλωστε, η ίδια η ταινία, σαν να καταλαβαίνει την λάθος «διαδρομή» της, αυτοαναιρείται στο φινάλε, υπενθυμίζοντας ότι το νόημα της ιστορίας της, δεν έγκειται στο ποιος τράβηξε, εν τέλει, την σκανδάλη, αλλά στο ότι ο Vincent van Gogh ήταν ένας σπουδαίος, αλλά βασανισμένος άνθρωπος, ο οποίος, απλά αναζητούσε την αγάπη και την κατανόηση των γύρω του. Επίσης, οι διάλογοι χαρακτηρίζονται αρκετά μέτριοι και κλισέ σε πολλά σημεία, φαντάζοντας, μάλιστα, περιττοί ορισμένες φορές που η υπέροχη εικόνα αρκούσε να μιλήσει μόνη της. Ίσως μια πιο «βουβή» προσέγγιση (όπως το πρόσφατο The Red Turtle) να ταίριαζε περισσότερο.

Ευτυχώς, όμως, τα όποια προβλήματα του σεναρίου έρχεται να διορθώσει η υπέροχη εικόνα και κινηματογράφισή της, η οποία, όπως προείπα, λειτουργεί από μόνη της ως δυνατό μέσο αφήγησης.loving vincent 8 Το γεγονός ότι για την δημιουργία της χρειάστηκαν περισσότεροι από 100 καλλιτέχνες από την Πολωνία την Ελλάδα(!), οι οποίοι χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνική ζωγραφικής με τον van Gogh, παρήγαγαν 853 διαφορετικούς πίνακες και 65.000 διαφορετικά καρέ, αποτελεί από μόνο του κορυφαίο καλλιτεχνικό επίτευγμα για τον κινηματογράφο και αξιομνημόνευτο για το μέλλον. Το αποτέλεσμα είναι πραγματικά μεγαλειώδες, με κάθε καρέ ικανό να σε  ταξιδέψει στον κόσμο του ζωγράφου, «διδάσκοντας», παράλληλα, το έργο του στους «μη-μυημένους», ενώ στους υπόλοιπους βοηθά να το εκτιμήσουν ακόμα περισσότερο. Βέβαια, εύσημα δικαιούται και η μουσική επένδυση από τον Clint Mansell, αλλά και η εξαιρετική ερμηνεία των ηθοποιών, με ιδιαίτερα χαρακτηριστική αυτή του Robert Gulaczyk (Vincent van Gogh), αλλά και του Jerome Flynn (Doctor Gachet).

Συμπερασματικά, μια πολύ καλή μεταφορά της ζωής, του έργου και του χαρακτήρα του van Gogh, η οποία παρά του προβληματικού, κατά σημεία, σεναρίου της, καταφέρνει να λάμψει δια της οπτικής της αρτιότητας και να αποτελέσει ένα όμορφο και επιμορφωτικό ταξίδι στον κόσμο του θρυλικού ζωγράφου. 

 

 

Loving Vincent Loving Vincent Loving Vincent Loving Vincent Loving Vincent

Previous post

Έρχεται η ταινία της Ντόρας της Εξερευνήτριας από τον Michael Bay

δημήτρης παπαμιχαήλ
Next post

Δημήτρης Παπαμιχαήλ: Οι 10 πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες του

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.