FilmsHorrorReviews

Little Evil (2017) του Eli Craig

Η ανάμειξη του είδους των ταινιών τρόμου με εκείνο της κωμωδίας είναι ένα ριψοκίνδυνο πείραμα. Οπότε οι πιθανότητες να αποτύχει η νέα ταινία του Netflix με τίτλο Little Evil ήταν αρκετά πολλές. Την ταινία σκηνοθετεί και γράφει ο Eli Craig.

Ο Adam Scott και η Evangeline Lilly υποδύονται ένα νιόπαντρο και πολύ ερωτευμένο ζευγάρι. Ο Gary (Scott) μετακομίζει στο σπίτι της γυναίκας του, Samantha (Lilly), η οποία μένει μαζί με το μικρό της γιο Lucas (Owen Atlas). Ο Gary αρχίζει και υποπτεύεται σοβαρά πως ο Lucas είναι η ενσάρκωση του Αντίχριστου.little evil

Το σενάριο της ταινίας αντλεί πολύ υλικό από κλασσικές ταινίες τρόμου όπως The Omen (Ο Οιωνός), The Shining (Η Λάμψη) και άλλες που έγραψαν ιστορία για την πρωτοτυπία τους. Αυτή η ταινία όμως μόνο πρωτότυπη δεν είναι. Λίγη διακειμενικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ο Tarantino για παράδειγμα παραδίδει μαθήματα για τη χρήση διακειμενικότητας με τις ταινίες του. Όμως, στο Little Evil δεν έγινε σωστή χρήση. Για την ακρίβεια πρόκειται για μία ταινία που προσβάλλει το The Omen, την κύρια πηγή από την οποία αντλεί υλικό και καταντάει να γίνεται μία φτηνή κόπια αυτού.γδ

Ας δούμε όμως τα καλά της ταινίας. Το cast είναι αρκετά καλό. Αλλά δεν δίνεται η ευκαιρία στους ηθοποιούς να εκμεταλλευτούν το ταλέντο τους. Και το μοντάζ της ταινίας έχει έναν καλό ρυθμό, διευκολύνοντας τη μετάβαση από σκηνή σε σκηνή και κάνοντας ξεκάθαρο το χώρο και το χρόνο της δράσης. Αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη βαρετή αφήγηση που έχει να μας εξιστορήσει.

Δύο καλά πράγματα μπόρεσα να παρατηρήσω μέσα στην ταινία, τα οποία περιείχαν και ένα «αλλά». Το project από την αρχή μέχρι το τέλος του είναι γεμάτο αδυναμίες. Δίνει ρηχούς χαρακτήρες και καμία ανάπτυξη για αυτούς. Μηδαμινές αδυναμίες και ανύπαρκτους στόχους. Μοναδικός στόχος είναι ο ήρωας μας να βγάλει μέσα από το παιδί τον Αντίχριστο χωρίς να τον σκοτώσει. Αλλά μετά από μιάμιση ώρα ατελείωτης βαρεμάρας και κακόγουστου χιούμορ ποσώς μας ενδιαφέρει.

Το Little Evil, συνοπτικά, είναι μία ταινία που προσπαθεί να τιμήσει κλασσικές ταινίες του είδους χωρίς να τα καταφέρει, προσφέροντας δύο-τρεις αστείες ατάκες από δω κι από ‘κει, ένα ταλαντούχο cast και κυρίως αδιάφορη αφήγηση.

 

 

fsdfs

valerian and the city of a thousand planets
Previous post

Valerian and the City of a Thousand Planets (2017) του Luc Besson

hitman's bodyguard
Next post

The Hitman's Bodyguard (2017) του Patrick Hughes

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.