FilmsReviews

Life of Brian (1979) του Terry Jones

Έφτασε για άλλη μια χρονιά (βαδίζοντας ήδη προς το τέλος της) η βδομάδα που οι βιβλικές περιπέτειες και οι διάφορες προσεγγίσεις της ζωής και των παθών του Χριστού, έχουν την τιμητική τους. Μολονότι, πάντα απολάμβανα τα σχετικά επικά δράματα, όπως το «Ben-Hur» ή το «Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ» και πάει λέγοντας, προσωπικό αγαπημένο και προτιμώμενο αυτές τις μέρες (και όχι μόνο), αποτελεί, χωρίς σκέψη, η πανέξυπνη σατιρική, αλλά και αμφιλεγόμενη, κωμωδία των Monty Python, «Life of Brian».

Η ταινία αποτελεί μια διαχρονική θρησκευτική και πολιτική σάτιρα, η οποία, όμως, φροντίζει (ορθά) να παρουσιάσει με όσο το δυνατόν περισσότερο σεβασμό τον Χριστό, χωρίς ίχνος διακωμώδησης του, εστιάζοντας στο δογματισμό και την παράνοια που επικρατεί στην πλειοψηφία των οργανωμένων θρησκειών. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Brian, έναν Ιουδαίο, ο οποίος έτυχε και γεννήθηκε την ίδια μέρα και στην διπλανή καλύβα με τον Χριστό, γεγονός που φαίνεται να τον συντροφεύει συνεχώς στη ζωή του. Μεγάλος πια, θα οδηγηθεί από το επαναστατικό του πνεύμα, αλλά και για τα μάτια μιας γυναίκας, στην ένταξη του σε μια επαναστατική οργάνωση εναντίων των κατακτητών Ρωμαίων, δίνοντας έναυσμα για τα βάσανα που θα επακολουθήσουν. Μετά από μια σειρά φυλακίσεων, κυνηγητού με τους Ρωμαίους, ακόμα και διαστημικού ταξιδιού, ο άτυχος πρωταγωνιστής μας θα καταλήξει, κατά λάθος και προς δυσφορία του, να θεωρηθεί ο πολυπόθητος Μεσσίας!

Οι θρύλοι στο χώρο της βρετανικής κωμωδίας, Monty Python, χρησιμοποιώντας την επιτυχημένη συνταγή που τους έκανε διάσημους, τόσο στην τηλεοπτική τους σειρά «Monty Python’s Flying Circus» , όσο και στο «Monty Python and the Holy Grail» που είχε προηγηθεί, με τα σουρεαλιστικά επεισοδιακά σκετσάκια, ακολουθώντας, παράλληλα, την αφήγηση, καταφέρνουν να καταδείξουν και να σατιρίσουν την υποκρισία και τυφλή και άκριτη πίστη που επικρατεί στον χριστιανισμό και γενικότερα στις περισσότερες θρησκευτικές ομάδες. Έτσι, χρησιμοποιώντας ιστορικές αναφορές, «παντρεύοντας» τες με αναχρονιστικά στοιχεία του σήμερα, εναλλάσσονται ξεκαρδιστικές σκηνές, όπως ο λιθοβολισμός ενός ανθρώπου που απλά χρησιμοποίησε το όνομα του Θεού, από γυναίκες μεταμφιεσμένες σε άνδρες (με συμμετοχή σχεδόν αποκλειστικά αντρών-ηθοποιών!), ή η γελοία «καταδίωξη» του νεοφώτιστου «μεσσία», Brian, ή τραγικοκωμική του σταύρωση.

Παράλληλα, η ταινία αφήνει σαφές και αιχμηρό σχόλιο πάνω στην παρακμάζουσα πολιτική του σήμερα (και όχι μόνο σαφώς), θίγοντας και διακωμωδώντας την πολιτική ορθότητα της γλώσσας, το βαθύ χάσμα ιδεολογίας και πολιτικής πρακτικής, τον τρόπο αποτύπωσης της ιστορίας, τον πολιτικό οπορτουνισμό, ως και τον ολοκληρωτισμό και την δύναμη της εξουσίας. Χαρακτηριστικές οι σκηνές του κινήματος «The People’s Front of Judea» και του πολιτικού παραλογισμού που πρεσβεύει , αλλά και οι αντιδράσεις των Ρωμαίων κατακτητών. Τέλος, η σάτιρα αγγίζει και την γενική αισθητική που επικρατούσε στις επικές περιπέτειες του Hollywood, όπως το Spartacus ή οι βιβλικές υπερπαραγωγές.

Στα τεχνικά χαρακτηριστικά, σαφώς, η ταινία ξεχωρίζει για το δυνατό της σενάριο και τους έξυπνους διαλόγους, αλλά και την, όπως πάντα, εξαιρετική υποκριτική παρουσία των Monty Python, με τα 6 μέλη να παίζουν 40 διαφορετικούς ρόλους! Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας έχουμε αλλαγή από το The Holy Grail, με τον Terry Jones να αντικαθιστά τον Terry Gilliam, δίνοντας μια πιο απλή, ελαφρώς «κιτς» και, μάλλον, ταιριαστή σκηνοθεσία, με τον δεύτερο να αναλαμβάνει (εκτός της συγγραφής που ήταν συλλογική, από όλη την ομάδα των Monty Python) τα σκηνικά και τα μικρά animation. Αναπόσπαστο κομμάτι, και σήμα κατατεθέν, και το εμπνευσμένο «Always look on the bright side of life». Ενδιαφέρον, προκαλεί το γεγονός ότι η ταινία, γυρίστηκε στην Τυνησία, χρησιμοποιώντας σκηνικά και κομπάρσους από τα γυρίσματα του «Ιησού από την Ναζαρέτ» του Zeffireli. Επίσης, λόγω του αμφιλεγόμενου θέματός της, η χρηματοδότηση ήταν δύσκολη και εν τέλη έγινε χάρης στον θρυλικό κιθαρίστα των Beatles, και μεγάλου φαν των Monty Python, George Harrisson. Άλλωστε, το επίμαχο θέμα της θρησκείας αποτέλεσε και τον, μάλλον υπερβολικό, λόγο απαγόρευσης σε πολλές πόλεις και κινηματογράφους παγκοσμίως, αλλά και σε ολόκληρη την Νορβηγία και την Ιρλανδία.

Grammar Nazi υπήρχαν πάντα!

Φήμες θέλουν τους Monty Python, κατά τα γυρίσματα της παραπάνω σκηνής να ενημερώνουν (χωρίς να το εννοούν) τους υπόλοιπους ηθοποιούς, οι οποίοι δεν είχαν ιδέα τι έγραφαν οι διάλογοι ότι δεν θα πληρωθούν εαν γελάσουν. Ιδού το αποτέλεσμα. 

Βέβαια, η ταινία δύσκολα μπορεί να «δικαιώσει» τις εν λόγω απαγορεύσεις και τα αρνητικά σχόλια που τις ακολουθούσαν, καθώς, ο στόχος της είναι σαφής και βλαστημία ΔΕΝ υπάρχει. Όπως και να χει, θα την απολαύσεις, ανεξαρτήτου των πιστεύω σου, αρκεί λίγη καλή διάθεση  και ανοιχτό μυαλό για, ίσως, μία από τις καλύτερες κωμωδίες διαχρονικά.

 

Previous post

Fantastic Beasts 2: Ο Jude Law είναι ο νέος Dumbledore

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.