FilmsReviews

Let the corpses tan -Laissez bronzer les cadavres- (2017) των Hélène Cattet και Bruno Forzani | #tiff58

Φέτος το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχε αρκετές διαφορετικές κατηγορίες ταινιών όχι μόνο προς την προέλευσή τους και το αν διαγωνίζονταν ή όχι αλλά και από το πόσο τολμηρές ήταν. Οι περισσότερες τέτοιες λίγο διαφορετικές ταινίες βρίσκονταν στην κατηγορία των Μεταμεσονύκτιων προβολών και ήταν ίσως οι ταινίες που δεν μπορείτε να δείτε πουθενά αλλού πέρα από μια τέτοια διοργάνωση. Φυσικά μια τέτοια ταινία είναι και το Let the corpses tan, μια παραγωγή βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Jean-Pierre Bastid. Μια ταινία με πάρα πολύ δράση, συμβολισμούς και φυσικά πολύ μα πολύ θάνατο.

Η ταινία μιλάει για μια ετερόκλιτη παρέα που μένει σε ένα σπίτι για διακοπές στην εξοχή. Το σπίτι είναι της Luce, μιας εκκεντρικής καλλιτέχνη που έχει καλέσει έναν φίλο της συγγραφέα για να περάσουν τις διακοπές τους. Ξαφνικά εμφανίζεται στο σπίτι ο δικηγόρος της μαζί με μερικούς ακόμη άντρες που φαίνονται να είναι περαστικοί όμως φαίνεται κάτι να ετοιμάζουν. Οι άντρες αυτοί είναι μια συμμορία που θα προσπαθήσει να κλέψει μερικούς ράβδους χρυσού και να διαφύγει όμως τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο όταν στο σπίτι εμφανίζεται η γυναίκα του συγγραφέα με το παιδί της και την κουβερνάντα του. Η συμμορία πρέπει να τα καταφέρει να ξεμπλέξει από όλα αυτά και να εξαφανιστεί με το χρυσό αλλά τα πράγματα ποτέ δεν πάνε όπως τα περιμένουν. 

Αρχικά θα ήθελα να σχολιάσω πόσο απολαυστική ήταν η ταινία Let the corpses tan, γρήγορη, με πολύ βία, αίμα και γέλιο. Ο τρόπος που οι δύο σκηνοθέτες διαχειρίστηκαν το είδος του Western με έναν μοναδικό τρόπο κρατώντας τα καλά και πετώντας τα βαρετά κομμάτια. Η ιστορία είναι πολύ απλή, ένα κλασσικό κυνηγητό μεταξύ καλών και κακών. Όμως ο τρόπος που ειπώθηκε είχε το μεγάλο ενδιαφέρον.
Οι χαρακτήρες είναι σχεδόν στερεοτυπικοί, δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις, φαίνονται για καθάρματα καθώς δεν φαίνεται να συμπαθείς κανέναν αλλά από την άλλη η ταινία σε κρατάει ώστε να την δεις μέχρι το τέλος με έναν εκπληκτικό τρόπο.   
Η σκηνοθεσία έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική και ειδικά με τη χρήση των πολύ κοντινών της που εντείνουν την αγωνία ειδικά στις σκηνές της επίθεσης. Ακόμη καλύτερα βλέπουμε τους πολλούς συμβολισμούς που έχει η ταινία που την κάνει κάτι παραπάνω από ένα διασκεδαστικό western χωρίς κανένα άλλο νόημα. Ο χρυσός είναι αυτός που άρχισε τα πάντα και με έναν τρόπο ο χρυσός είναι που θα τα τελειώσει. 
Η ταινία πέρα από όλα έχει μια βίαια αλλά και σεξουαλική ενέργεια ώστε δεν μπορείς να την πάρεις και πολύ στα σοβαρά, είναι περισσότερο διασκεδαστική και αστεία σαν να βλέπεις ταινία του Tarantino ή του Rodriguez. Η βία που έχει είναι σχεδόν ψεύτικη και αστεία και ίσως είναι από τις ταινίες που βγαίνει εξαγνισμένος έξω από την αίθουσα, έχει δει αρκετή βια για όλη την υπόλοιπη εβδομάδα. 
Το Let the corpses tan είναι ακριβώς αυτό που φαντάζεστε από τον τίτλο μια ταινία με πολλά πτώματα, χρυσό και πιστολίδι αλλά με μια ενδιαφέρουσα διαφορετική οπτική, όπως άλλωστε είναι και το ομώνυμο μυθιστόρημα. Έτσι σίγουρα προτείνω να τη δείτε, ειδικά εάν αυτό το είδος ταινιών σας αρέσει ιδιαίτερα, δεν θα χάσετε το χρόνο σας και ίσως είναι καλύτερη με μεγάλη παρέα. 

 

 

 

Previous post

The Wound (2017) του John Trengove | #tiff58

golden dawn girls trailer
Next post

Οι γυναίκες της Χρυσής Αυγής στο ντοκιμαντέρ ενός νορβηγού σκηνοθέτη

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Anette Cheniell

Anette Cheniell

Φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου, ασχολείται με την σκηνοθεσία, το σενάριο και την παραγωγή. Έχει κάνει 3 ταινίες μικρού μήκους και οι 3 μυθοπλασίες. Κυρίως ασχολείται με τη μουσική και τη συγγραφή. Βρίσκεται στο τέταρτο έτος των σπουδών της στο σύγχρονο τραγούδι. (A.K.A. Netto Abnormal).