FilmsReviews

Last Cab to Darwin (2015) του Jeremy Sims #tiff56

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει η μέρα που θα σου πουν: Σε λιγότερο από τρεις μήνες θα πεθάνεις από θανατηφόρα ασθένεια. Είναι μία από εκείνες τις καταστάσεις που δεν ξέρεις πώς θα διαχειριστείς. Πώς θα περάσεις τις τελευταίες σου μέρες; Αυτό το ερώτημα θέτει ο Jeremy Sims για τον χαρακτήρα του Rex, ο οποίος πρόκειται να πεθάνει σε λίγες εβδομάδες. Αυτός, όμως, δεν θέλει να πεθάνει και προτιμάει την εύκολη λύση: την ευθανασία. Έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι μέχρι το Ντάργουιν για να επισκεφτεί μία γιατρό, η οποία υπόσχεται γρήγορο θάνατο μέσω μίας διαδικασίας που περιμένει να γίνει νόμιμη. Ακόμη, όμως, δεν ευνοούν οι καταστάσεις και ο Rex ξεκινάει ένα ταξίδι που θα του αλλάξει τη ζωή, αφήνοντας τον σκύλο και το σπίτι του στην γυναίκα που αγαπούσε εδώ και χρόνια και δεν το παραδέχτηκε ποτέ.

Το Last Cab to Darwin, είναι μία ταινία η οποία παρουσιάζει έναν απλό καθημερινό άνθρωπο, στον οποίον τυχαίνει μία κακοτυχία. Αφήνει πίσω τη γυναίκα της ζωής του που ποτέ δεν τόλμησε να της ζητήσει να παντρευτούν και ξεκινάει ένα μακρύ ταξίδι για μια μακρινή πόλη, ώστε να ξεγελάσει τον θάνατο. Η ταινία θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ένα road trip. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά: ένα αυτοκίνητο, άγνωστες περιοχές και νέα πρόσωπα με τα οποία δένεται ο πρωταγωνιστής, τουλάχιστον για όσο διαρκεί το ταξίδι του. Γενικότερα, η ταινία έχει πολλά καλά χαρακτηριστικά, αλλά κυλάει αργά και αδίκως καθώς δεν αφήνει καν αρκετό χώρο για να αναπτυχθεί ο ήρωας. Ναι, σίγουρα στην τελική στιγμή που βλέπουμε η αρρώστια του να τον καταβάλλει, έχουμε καταλάβει τι έχει περάσει και πόσο τον εξουθένωσαν οι καταστάσεις που έζησε. Όμως,  η ταινία είναι αρκετά κουραστική ώστε να επιτρέψει τον θεατή να νιώσει όλο αυτό το εύρος συναισθημάτων που με αλλαγές στην πλοκή θα του επιτρεπόταν πολύ περισσότερο. Ικανοποιητικό τέλος που μεταβάλλει το τόξο του ήρωα από το «θέλω» του στην πραγματική του ανάγκη, όμως μέσα από αχρείαστο υλικό που θα μπορούσε να αφήσει την ταινία με τη μισή διάρκεια και να έχει ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα. Πάντως, είναι ένα ικανοποιητικό road trip για να παρακολουθήσεις μία φορά. Αλλά μόνο μία φορά. Να ‘ναι καλά τα εντυπωσιακά πλάνα της Αυστραλιανής υπαίθρου. Ένα ωραίο μήνυμα, όμως, που προσφέρει η ταινία, είναι ότι για να ζήσεις τη ζωή σου, πρέπει πρώτα να μάθεις να τη μοιράζεσαι και δεν είναι ποτέ αργά για να αρχίσεις να ζεις.

 

★★★✩✩

 

 

Previous post

Citizen Kane (1941) του Orson Welles

Next post

Petting Zoo (2015) της Micah Magee #tiff56

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.