FilmsReviews

Lady Bird (2017) της Greta Gerwig

Η μετάβαση από την παιδική ηλικία, στην εφηβεία ή από την εφηβεία στην ενηλικίωση αποτελούν περιόδους-σταθμούς στην ζωή κάθε ανθρώπου, με σημαντικές αλλαγές, πρόσκαιρες ή μόνιμες, και νέα ερεθίσματα να «σφυρηλατούν» την ψυχοσύνθεση του νεαρού ατόμου.  Στον κινηματογράφο, η εν λόγω θεματική αντιπροσωπεύεται από το λεγόμενο “Coming of Age” είδος, και όπως είναι αναμενόμενο, αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο και  ανεπτυγμένο είδος, ειδικά τα τελευταία χρόνια,  μετρώντας μια γκάμα από διαφορετικές προσεγγίσεις, πολλών εκ των σημαντικότερων, από την indie σκηνή. Έτσι, λογικό ήταν να τραβήξει την προσοχή, το σκηνοθετικό και σεναριακό σόλο ντεμπούτο (Lady Bird) της star του ανεξάρτητου κινηματογράφου,  Greta Gerwig, με την ημι-αυτοβιογραφική της ματιά πάνω στην ενηλικίωση.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας η 17χρονη Christine “Lady Bird” MacPherson (Saoirse Ronan), ένα λυκειοκόριτσο από το Sacramento, εν έτος 2002, το οποίο μεγαλώνει σε ένα δυσχερές οικονομικό περιβάλλον, ενώ παράλληλα φοιτεί σε ένα συντηρητικό καθολικό σχολείο. Η Lady Bird (όνομα με το οποίο αυτοπροσδιορίζεται και απαιτεί να την προσφωνούν)  αποτελεί μια επαναστατική ψυχή, με καλλιτεχνικές τάσεις και ανησυχίες, η οποία ονειρεύεται να φύγει μακριά από το Sacramento και να σπουδάσει στην Νέα Υόρκη, «..where culture is..» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Όμως, αντίθετη σε αυτό το ενδεχόμενο παρουσιάζεται η μητέρα της, Marion MacPherson (Laurie Metcalf) η οποία αποτελεί την ορθολογιστική και μετριοπαθή φωνή της οικογένειας, αλλά και στυλοβάτη της. Αυτή η κόντρα είναι μία από τις πολλές που έχουν οι δύο αντίθετες ισχυρογνώμονες γυναικείες παρουσίες, με το εν λόγω δίπολο να αποτελεί και μία από τις κεντρικές σχέσεις, που αναπτύσσει η ταινία. Ωστόσο, δεν είναι η μοναδική, αφού καθώς ξεδιπλώνεται η αφήγηση, εξερευνούνται και οι υπόλοιπες οικογενειακές σχέσεις της Lady Bird, οι φιλικές και οι ερωτικές της, σκιαγραφώντας τις αλλαγές και την εξέλιξη του χαρακτήρα από την εφηβεία, που τον «παραλαμβάνουμε» στην αρχή,  ως τα πρώτα βήματα προς την ενηλικίωση, με το κλείσιμο της ταινίας.

Έχοντας ακούσει και διαβάσει πολλά για την εν λόγω ταινία όταν πρωτοκυκλοφόρησε στην Αμερική, και δεδομένης της συμπάθειας μου προς την Greta Gerwig, από την συνεργασία της με τον Noah Baumbach, ένιωσα λίγο μπερδεμένος κατά την διάρκεια και το πέρας της προβολή της. Δεν μπορούσα να εντοπίσω τον λόγο, που να πιστοποιεί τον «ντόρο» και τον ενθουσιασμό που προκάλεσε. Είναι μια ευχάριστη ταινία, αλλά δεν φαίνεται να παρουσιάζει κάτι το εξαιρετικά  ρηξικέλευθο, που να την διαφοροποιεί από την πλειοψηφία του είδους. Μόνο την επόμενη μέρα της προβολής, αφού είχε αρχίσει να «χωνεύεται» μέσα μου, συνειδητοποίησα τι ήταν αυτό που την κάνει σημαντική για το είδος.

Ας τα πάρουμε, όμως, με την σειρά. Η ταινία παρουσιάζει  μεν σχετικά ρεαλιστικούς και προσγειωμένους χαρακτήρες, ωστόσο, δεν αποφεύγει την παγίδα κάποιων υπερβολών και κλισέ κατά σημεία. Η δομή της αφήγησης δεν εμφανίζει κάποιο εξαιρετικά ενδιαφέρον και πρωτότυπο στοιχείο (όπως για παράδειγμα η περσινή νικήτρια των Όσκαρ και “Coming of Age”, Moonlight), επιφυλάσσοντας μας ελάχιστες εκπλήξεις.  Ωστόσο, το Lady Bird  έχει 3 λόγους, που να δικαιολογούν την ευρεία αποδοχή του και την οσκαρική του υποψηφιότητα. Πρώτον, εξαιτίας της καλογραμμένης σχέσης μητέρας-κόρης, η οποία αποτελεί και το κεντρικό μοτίβο και υποκινητή εξέλιξης του χαρακτήρα της ηρωίδας μας. Η ταινία ανοίγει με τις δύο γυναίκες να ακούνε ένα audiobook  των Σταφυλιών της Οργής, βιβλίο όπου συναντάμε χαρακτηριστική καταλυτική επίδραση μιας μάνας στην ωρίμανση των παιδιών της, δίνοντας μας μια γεύση προοικονομίας . Καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας, παρά τις πολλαπλές σχέσεις και αλληλεπιδράσεις της Lady Bird, η συνεχής ρήξη με την μητέρα της αποτελεί τον κεντρικό κινητήριο μοχλό της ανάπτυξής του χαρακτήρα της. Το ενδιαφέρον, όμως, έγκειται στο γεγονός ότι δέσμια της εν λόγω σχέσης, αποτελεί και η μητέρα, δίνοντας διττή φύση στην ταινία, εξερευνώντας έτσι, παράλληλα με την εφηβική, και  την οπτική του γονιού στην ανατροφή των παιδιών. Η ταινία κλείνει με τις δυο γυναίκες να φτάνουν στην αλληλοκατανόηση και αλληλοεκτίμηση, που τόσο απέφευγαν, οδηγώντας στην ενσυνείδητη συμφιλίωσής τους. Αυτό ήταν, ο κύκλος έχει κλείσει.

Δεύτερος λόγος, που δικαιολογεί την αξία της εν λόγω ταινίας, αποτελεί η εκτέλεση κάποιων τεχνικών στοιχείων και δει  η διεύθυνση φωτογραφίας, αλλά και η δυναμική ερμηνεία της Saoirse Ronan. Μολονότι, η σκηνοθεσία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κακή, δίνοντας, μάλιστα, έναν ευχάριστο και καλό ρυθμό στην ταινία, αυτό που δίνει τον πραγματικό χαρακτήρα σε αυτήν, είναι η προσεγμένη της φωτογραφία. Όμορφα και χαρακτηριστικά κάδρα, με έναν πλούσιο χρωματικό πλουραλισμό, συνθέτουν ιδιαίτερες εικόνες, που μένουν σήμα κατατεθέν. Όπως σήμα κατατεθέν, θα μείνει και η εκφραστικότατη Saoirse Ronan, με το χαρακτηριστικό κοκκινωπό μαλλί, η οποία παραδίδει μια  άψογη ερμηνεία, γεμάτη ενέργεια και φρεσκάδα. Ο τρόπος που αποτύπωνε τις διαφορετικές ψυχολογικές εκφάνσεις και αλλαγές του χαρακτήρα της, είναι εντυπωσιακός και άκρως πειστικός. Σίγουρα αναμένουμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη της. Τέλος, τρίτος λόγος και σημαντικότερος, το Lady Bird αποτελεί μια ιδανική ταινία για να σε εισάγει στο είδος του συνεχώς αναπτυσσόμενου «Coming of Age» κινηματογράφου. Αποτελεί μια ειλικρινή προσέγγιση, παρουσιάζοντας μας μια έφηβη που καταφέρνει να προκαλέσει, ταυτόχρονα, τόσο την συμπάθεια και την κατανόηση μας, όσο και την αντιπάθεια μας με τις ενέργειες και τον εγωκεντρισμό της, χωρίς, όμως, να απαιτεί να ταυτιστούμε μαζί της. Με άλλα λόγια, στον χαρακτήρα της Lady Bird εμψυχώνεται η ίδια η διπολική οπτική του εφήβου προς τον εαυτό του: μια αντικρουόμενη συνύπαρξη ευαρέσκειας και αυτοαπόρριψης, πυρήνες «ζύμωσης» της ενήλικης προσωπικότητάς του.

Ανακεφαλαιώνοντας, μια «Coming of Age» ταινία, χαρακτηριστικό δείγμα του είδους, η οποία αν και κινείται σε «γνώριμα νερά», έχει τον δικό της ιδιαίτερο χαρακτήρα και αποτελεί , σίγουρα, μια ευχάριστη προβολή.

 

 

Ψηφίστε την ταινία

4 Ψηφοφορία κριτικού
0 Ψήφοι χρηστών (0 ψήφοι)
Συνολική ψήφος

Lady Bird Lady Bird Lady Bird Lady Bird Lady Bird

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

Πρόγραμμα κινηματογράφου: Τι παίζει στις αίθουσες από 01/03 μέχρι 07/03 (Θεσσαλονίκη – Αθήνα) #WeLoveThursdays

molly's-game
Next post

Molly's Game (2017) του Aaron Sorkin