FilmsReviews

The Dancer -La Danseuse- (2016) της Stéphanie Di Giusto

Μπορεί να έχω καταντήσει γραφική μέχρι τώρα αλλά ο Γαλλικός κινηματογράφος συνεχίζει να με εκπλήσσει ακόμη και να με ευχαριστεί με τις ταινίες του. Η αισθητική των Γάλων και η φυσική τους έλξη προς τις όμορφες ιστορίες έχουν δημιουργήσει αρκετά αριστουργήματα στο παρελθόν. Το La Danseuse όχι μόνο είναι μια κλασσική Γαλλική ταινία αλλά συνδυάζει τη βιογραφία μιας από τις πιο σημαντικές φιγούρες της ιστορίας του σύγχρονου χορού αλλά και ένα άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα. Το La Danseuse έκανε πρεμιέρα στο φετινό φεστιβάλ Κανών και ήταν μια μεγάλη στιγμή στη καριέρα της σκηνοθέτη, Stephanie Di Giusto.

Η ταινία μιλάει για τη ζωή της Loie Fuller όπου σχεδόν από λάθος δημιούργησε το Serpentine Dance, έναν ξεχωριστό χορό όπου επηρέασε τον κόσμο του χορού στον 20ο αιώνα. Η Loie μετά το θάνατο του πατέρα της αποφασίζει να φύγει από την Αμερική  για τη Γαλλία όπου θα κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα. Η ταινία μιλάει επίσης για την ταραχώδη προσωπική της ζωή και την σχέση της τόσο με τον Κόμη Louis d’Orsay αλλά και την μαθήτρια και στη συνέχεια ανταγωνιστή της, Isadora Dankan. 

Το La Danseuse είναι για αρχή μια άρτια ταινία. Μιλάει για τη ζωή της Loie με ένα τεράστιο σεβασμό και η ματιά της ταινίας δεν είναι σκληρή απέναντί της όπως σε άλλες βιογραφίες. Η ταινία έχει αρκετά πειραματικά στοιχεία ώστε θα μπορούσε να μοιάζει περισσότερο με ημερολόγιο παρά με κλασσική ταινία, είναι λες και η ίδια η Loie μιλάει για την ιστορία της αν και δεν έχει πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Το La Danseuse αναλύει πολύ όμορφα το όραμα ενός καλλιτέχνη αλλά και το πως είναι να έχεις κρίσεις άγχους την εποχή εκείνη. Το πιο βασικό πράγμα στην ταινία όπως και στο χορό της Loie είναι το θέαμα. Το θέαμα είναι πάρα πολύ σημαντικό καθώς οι πιο όμορφες σκηνές κρατούν λίγο περισσότερο από ότι θα έπρεπε και η σκηνοθέτης δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε σκηνικό και στοιχείο θέλει για το καλύτερο αποτέλεσμα. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι μια από τις πιο καλοσκηνοθετιμένες ταινίες που έχω δει ποτέ, ειδικά στις σεξουαλικές σκηνές αλλά και το χορό. Η Di Gusto έφτιαξε μια πανδαισία χρωμάτων και εικόνων με μια ευαισθητοποιημένη οπτική που δεν βλέπεις συχνά σε ταινίες. Επίσης εάν πρέπει να το αναλύσουμε και θεωρητικά έχει μεγάλη απόσταση από τις κλασσικές ταινίες που κυριαρχούνται από το αρσενικό βλέμμα (male gaze theory) και είναι κάτι αρκετά διαφορετικό από ότι έχουμε συνηθίσει. Σε αυτό τον τόνο σκηνοθετείται και ο θάνατος στην ταινία καθώς φαίνεται σχεδόν να γίνεται για το θέαμα παρά να σου δείξει κάτι που θα πρέπει να αποστρέψεις το κεφάλι σου από την οθόνη. Η φωτογραφία επίσης αξίζει πολλά βραβεία καθώς το παιχνίδι των χρωμάτων και των φωτισμών είναι αυτό που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει. Δεν πιστεύω ότι όλο το 2016 και μέχρι στιγμής είδα ταινία με καλύτερη φωτογραφία από το La Danseuse. Είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν χορταίνει να τις βλέπεις. Θα μπορούσα να κάνω screenshot σχεδόν όλες τις σκηνές και να τις κρεμάσω σε ένα μουσείο καθώς είναι μικρά έργα τέχνης. Το μόνο πρόβλημα στην ταινία ήταν το σενάριο καθώς άρχισε να χτίζει υπερβολικά την ζωή της Loie πριν το Παρίσι οπότε δε είχε αρκετό χρόνο για ένα τέλος που του άξιζε. Η ταινία τελειώνει λίγο απότομα μετά από ένα εξαιρετικό crescento εικόνων και συμβάντων και σε αφήνει με την αίσθηση ότι θέλεις κι άλλο. Βέβαια δεν μπορώ να καταδικάσω την ταινία από αυτό το γεγονός αλλά σίγουρα θα ήθελα κάτι πιο προσεγμένο. Τέλος θα ήθελα να τονίσω ότι είναι μια ταινία, σπουδή στην τέχνη του κινηματογράφου και ο καθένας θα έπρεπε να τη δει και να απολαύσει αυτό το εξαιρετικό θέαμα.

 

 

Anette Cheniell

Anette Cheniell

Φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου, ασχολείται με την σκηνοθεσία, το σενάριο και την παραγωγή. Έχει κάνει 3 ταινίες μικρού μήκους και οι 3 μυθοπλασίες. Κυρίως ασχολείται με τη μουσική και τη συγγραφή. Βρίσκεται στο τέταρτο έτος των σπουδών της στο σύγχρονο τραγούδι. (A.K.A. Netto Abnormal).

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

Hacksaw Ridge (2016) του Mel Gibson

Next post

Ποιος χαρακτήρας του How to Get Away with Murder είσαι;