FilmsReviews

The Killing of a Sacred Deer (2017) του Γιώργου Λάνθιμου

Οι λέξεις Λάνθιμος, αρχαίο δράμα, μαύρη κωμωδία και ψυχολογικό θρίλερ γίνεται να συνυπάρξουν σε μία πρόταση; Από ότι φαίνεται ναι, και με, μάλλον, επιτυχημένο τρόπο, όπως μας αποδεικνύει το βραβευμένο δίδυμο Λάνθιμου-Φιλλίπου. Η νέα ταινία των δύο Ελλήνων κινηματογραφιστών (The Killing of a Sacred Deer), αντλώντας έμπνευση από την αρχαία τραγωδία του Ευριπίδη, «Ιφιγένεια Εν Αυλίδι», συνεχίζει την πορεία που χάραξε ο «Κυνόδοντας» και «μεταλαμπάδευσαν» οι «Άλπεις» και ο «Αστακός», διαταράσσοντας τις κοινωνικές νόρμες υποκρισίας και κομφορμισμού, με μια εντυπωσιακή (και βελτιωμένη) κινηματογράφηση και ένα ελαφρώς πιο «προσγειωμένο» σενάριο. 

Ο τίτλος της ταινίας, ο οποίος εννοείται ότι δεν είναι κυριολεκτικός και κανένα ελάφι δεν θα θυσιαστεί, σε συνδυασμό με κάποιες σαφείς αναφορές κατά την διάρκεια της, φανερώνει το θέμα της, το οποίο δεν είναι άλλο από μια σύγχρονη παραβολική μεταφορά του μύθου της Ιφιγένειας. Να θυμίσω ότι στο κείμενο του Ευριπίδη, ο βασιλιάς Αγαμέμνονας αναγκάζεται, μετά από μια εν αγνοία του, θυσία ενός ιερού ελαφιού της θεάς Άρτεμις, να προβεί, ως αντίποινα από την θεά, στην θυσία της κόρης του, Ιφιγένειας.

Στην ταινία, οι ήρωες του αρχαίου δράματος αντικαθίστανται από τον πετυχημένο καρδιοχειρουργό, υπερσύγχρονου νοσοκομείου στο Cincinnati, Steven Murphy (Colin Farrell), την εντυπωσιακή, επίσης γιατρό, γυναίκα του Anna (Nicole Kidman) και τα χαρισματικά παιδιά τους. Η οικογένεια αποτελεί το πρότυπο της «ιδανικής» σύγχρονης οικογένειας, με όλα να φαντάζουν φυσιολογικά (ναι οκ εκτός ίσως από την «στάση αναισθησίας»).The Killing of a Sacred Deer 2 Όλα εκτός από τον 16χρονο Martin (Barry Keoghan), τον γιο ενός εκλιπόντα ασθενή του Steven, με τους δυο τους να έχουν όλο και συχνότερες και πιο περίεργες συναντήσεις.  Όσο προχωρά η ταινία, δεν αργούν να αποκαλυφθούν τα πραγματικά κίνητρα εκδίκησης του νεαρού, ο οποίος προκαλώντας, με ανεξήγητο μεταφυσικό τρόπο, παράλυση στα πόδια των δυο παιδιών, προειδοποιεί τον επιφανή χειρούργο, ότι για να επανορθώσει για τον θάνατο του πατέρα του (στον οποίο φαίνεται ότι έχει ευθύνη εξ αμελείας) πρέπει να επιλέξει και να σκοτώσει κάποιο από τα παιδιά του ή τη γυναίκα του, με την αδράνεια του να ισοδυναμεί τον θάνατο όλων εκτός του ίδιου. Πώς γίνεται, όμως, ένας χειρούργος, ο οποίος «ελέγχει» καθημερινά την ζωή και τον θάνατο, να αποδεχτεί την ήττα του από μια ανώτερη δύναμη και αν και όταν το κάνει, ποιον άραγε πρέπει να επιλέξει  να θυσιάσει;

Ο Γιώργος Λάνθιμος, σε συνεργασία πάντα με τον Ευθύμη Φιλίππου,  μας επαναφέρει για άλλη μια φόρα στο σκληρό δυστοπικό του κόσμο, γεμάτο συμβολισμούς και παραλληλισμούς, με το πίσω κείμενο να μην είναι πάντα ξεκάθαρο. Κεντρική ιδέα πίσω από την εν λόγω ταινία φαίνεται να είναι ο βαθμός της δύναμη και  εξουσίας που μπορεί να έχει ένα άτομο, και η αντίδραση του όταν τελικά την απολέσει . Ή αν θέλετε αλλιώς, ένα παιχνίδι μεταξύ θεών. Ο χαρακτήρας του Colin Farrell αντικατοπτρίζει την δύναμη και την εξουσία πάνω στην ανθρώπινη ζωή, την οποία ελέγχει έμμεσα ως χειρούργος.The Killing of a Sacred Deer 3 Αποτελεί έναν θεό, ο οποίος μοιάζει εντελώς αποκομμένος από την ανθρώπινη πραγματικότητα, όπως άλλωστε, φανερώνουν οι «ξύλινοι» διάλογοι του και η παντελής απουσία συναισθήματος. Τον ρόλο του αντίπαλου δέους έρχεται να παίξει ο 16χρονος Martin, ο οποίος αναιρώντας τις «θεϊκές δυνάμεις» του Steve επί του ελέγχου της ζωής, τον προσγειώνει ανώμαλα στο θνητό κόσμο. Τότε δίνεται η ευκαιρία στο σεναριακό δίδυμο, να εξερευνήσουν και να διερωτηθούν περί της ηθικής και πολιτικής σημασίας της δικαιοσύνης (όπως άλλωστε και ο Ευριπίδης στο δράμα του) και των προεκτάσεων της, όπως για παράδειγμα η αντικειμενικότητα της αξιοκρατίας, όπως πολύ χαρακτηριστικά βλέπουμε στην σκηνή στο σχολείο, στην οποία ο Steve ψάχνει ποιοτικά κριτήρια για το ποιο παιδί «αξίζει» περισσότερο να ζήσει. Βέβαια, αυτά αποτελούν απλά ένα μέρος των όσων μπορεί να κρύβει η εν λόγω ταινία, όπως συμβαίνει, άλλωστε, και σε κάθε «λανθιμική».

Ωστόσο, το «Ιερό Ελάφι» αποτελεί ίσως την λιγότερο «λανθιμική» ταινία μέχρι σήμερα, ή για να το θέσω διαφορετικά, μια πιο «εξελιγμένη» και διαφοροποιημένη από τις προηγούμενές του. Τι εννοώ. Από την μία, οι Λάνθιμος-Φιλίππου επιστρέφουν στις «ρίζες» τους, με τη κλειστοφοβική και κυνική ατμόσφαιρα της ταινίας να είναι πιο κοντά σε αυτή του «Κυνόδοντα», παρά στην πιο ρομαντική διάθεση που απέπνεε ο  «Αστακός». Οι  διάλογοι είναι πάλι εξαιρετικοί, ακροβατώντας όπως πάντα μεταξύ περίεργου και καθημερινού, δίνοντας που και που μαύρα κωμικά στοιχεία. Η διαφορά έγκειται στο στήσιμο της ιστορίας, η οποία σε αντίθεση με της προηγούμενες είναι  αρκετά πιο «προσγειωμένη» και γήινη, με πολύ λιγότερα σουρεαλιστικά στοιχεία.

 Από την άλλη, έχουμε σαφή αλλαγή πλεύσης, όσον αφορά την σκηνοθεσία. Ο Λάνθιμος σε συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας, Θύμιο Μπακατάκη και τον Γιώργο Μαυροψαρίδη στο μποντάζ , μας παρουσιάζει μια σκηνοθετική πανδαισία, μέσω ευρυγώνιων λήψεων (wide angle), πλάνων υπό διάφορες γωνίες, αγωνιώδη κοντινά, παιχνίδια με το φως και τις σκιάσεις και αρκετά long tracking shots, δίνοντας σαφή φόρο τιμής στον Kubrick, και δει στην «Λάμψη», η οποία μπορεί να θεωρηθεί μια προφανής επιρροή αυτής της ταινίας. Άλλωστε, για πρώτη φορά σε ταινία του Λάνθιμου, έχει τόσο ζωτικό ρόλο η μουσική υπόκρουση, με μπαρόκ κλασικές μελωδίες, να θέτουν ανά τακτά διαστήματα τον σκοτεινό και απειλητικό τόνο της ταινίας, ενισχύοντας το horror στοιχείο. Επίσης, για πρώτη φορά παρατηρούμε ξεκάθαρο τελείωμα της ταινίας, με τον κύκλο εκδίκησης να κλείνει, αφήνοντάς μας με το όμορφο συμβολικό πλάνο με τις τηγανιτές πατάτες, και αγαπημένο φαγητό του Martin, πασαλειμμένες με κόκκινη σαν αίμα κέτσαπ, και την οικογένεια να εγκαταλείπει το εστιατόριο.

Βέβαια, πέρα από την κινηματογράφηση, σημαντική συνδρομή στο σκοτεινό τόνο της ταινίας, παίζουν και οι ίδιοι οι ηθοποιοί, οι οποίοι, ανεξαιρέτως, ήταν εκπληκτικοί. Τόσο ο Colin Farrell, σε έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο από αυτόν στον «Αστακό», και την εκπληκτική απόδοση του διαλόγου του, όσο και η Nicole Kidman, θυμίζοντας μας ανά διαστήματα την ηρωίδα της από το «Μάτια ερμητικά κλειστά», αποτέλεσαν τη κινητήρια δύναμη του cast. Εννοείται, συγχαρητήρια αξίζουν και στον νεαρό  Barry Keoghan, ο οποίος ερμήνευσε άψογα τον «creepy» αντιήρωά του.

The Killing of a Sacred Deer 4Κλείνοντας, θεωρώ ότι το «The Killing of a Sacred Deer»  αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην καριέρα του Λάνθιμου. Σκηνοθετικά φαντάζει πιο ώριμος, όμως, μέλει να δούμε αν τα νέα στοιχεία που εισήγαγε, θα ενσωματωθούν και σε επόμενες δουλειές του, ή αν λειτούργησαν μόνο ως φόρος τιμής στον μεγάλο Kubrick. Επίσης, πλέον, καλείται να αποφασίσει αν θα επιμείνει στο περίφημο δικό του «weird greek» στοιχείο, ή αν σταδιακά θα απαγκιστρωθεί από αυτό, ή θα το επεκτείνει σε νέους ορίζοντες όπως έκανε στο horror genre με το «Ιερό Ελάφι».

Όπως και να χει, ο «Θάνατος του Ιερού Ελαφιού» αποτελεί μια πολύ καλή ταινία, διαφορετική από τις προηγούμενες, αλλά όχι υποδεέστερη, η οποία θα σου αφήσει μια ιδιαίτερη αίσθηση βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα, κάτι παρόμοιο ας πούμε με τουφεκιά στο κεφάλι.

 

 

THE KILLING OF A SACRED DEER

The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. The Killing of a Sacred Deer. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ONLINE THE REVIEWER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ ΝΕΑ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ONLINE THE REVIEWER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ ΝΕΑ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ONLINE THE REVIEWER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ ΝΕΑ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ONLINE THE REVIEWER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ ΝΕΑ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ONLINE THE REVIEWER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ ΝΕΑ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ONLINE THE REVIEWER ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ ΝΕΑ.

Previous post

Οι 5 καλύτερες ταινίες του Οκτωβρίου

kevin_spacey_171030_1920x1080.nbcnews-ux-1080-600
Next post

Το Netflix διακόπτει την συνεργασία του με τον Kevin Spacey

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.