FilmsReviews

Kill Bill: Vol. 2 (2004) του Quentin Tarantino

Ο Quentin Tarantino είναι πραγματικά μοναδικός στο είδος του. Όχι μόνο διαθέτει το όραμα και το ταλέντο που απαιτεί η τέχνη (και όχι η βιομηχανία) του κινηματογράφου, αλλά είναι και πρωτοπόρος ως προς την εκμετάλλευσή τους. Όλες του οι ταινίες, μηδενός εξαιρουμένης, περιέχουν άπειρες αναφορές σε αμέτρητες άλλες, ταινίες οι οποίες κατάφεραν να μαγέψουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τον δημοφιλή σκηνοθέτη. Η αγάπη του αυτή για το σινεμά γίνεται εναργής και στο «Kill Bill: Vol. 2», το οποίο είναι περισσότερο συνέχεια του «Vol. 1» παρά sequel. Ο λόγος που αξίζει θαυμασμό αυτή η ταινία είναι η ξεχωριστή της ικανότητα να oλοκληρώσει τη πρώτη, ενώ την ίδια στιγμή να δέχεται και τις δικές της επιρροές, δημιουργώντας μία σχέση αλληλοσυμπλήρωσης (κάτι που σπανίζει στα sequels εν γένει).

Στο «Vol. 2» παρακολουθούμε τη συνέχεια του ταξιδιού της Νύφης (Uma Thurman), η οποία έχει ορκιστεί εκδίκηση σε βάρος μίας ομάδας επαγγελματιών δολοφόνων. Όταν κατέστρεψαν τη ζωή της, παίρνοντας μακριά της τους φίλους της, τον σύντροφό της αλλά και το αγέννητο παιδί της, έκαναν ένα μεγάλο λάθος: αυτή, την αφήσαν ζωντανή. Τέσσερα χρόνια μετά ξυπνά από το κώμα της και θέτει μόνο σκοπό στη ζωή της να σκοτώσει, έναν προς έναν, όλους εκείνους τους φονιάδες, των οποίων κάποτε ήταν κι αυτή μέρος.

Πολλοί κατηγορούν τον Tarantino πως αντιγράφει από άλλες ταινίες, ότι κλέβει δηλαδή πλάνα, σκηνές και χαρακτήρες που αγαπά και τα ανακυκλώνει. Είναι γεγονός πως αυτό πράγματι συμβαίνει, όμως αντί να κατηγορείται, θα έπρεπε να θαυμάζεται για την επιτηδειότητά του: πολλοί είναι αυτοί που δανείζονται στοιχεία από άλλες ταινίες, ελάχιστοι όμως όσοι πετυχαίνουν να τα χρησιμοποιήσουν σωστά. Ο Tarantino όχι μόνο αναγνωρίζει τις πηγές του, τιμώντας τες μέσα από το έργο του, αλλά και ενώνει τα διάφορα στοιχεία τους με νέους τρόπους, παράγωντας εν τέλει ένα καινούργιο και πρωτότυπο αποτέλεσμα. Οι ταινίες του συμπεριφέρονται διαδραστικά με το υλικό στο οποίο βασίζονται, το παρωδούν, το αγαπούν, το σέβονται. Το «Kill Bill: Vol. 2» δεν αποτελεί εξαίρεση. Όποιος/α είναι οικείος/α με Ασιάτικες ταινίες πολεμικών τεχνών και Ιταλικά westerns, θα γοητευτεί ακόμα περισσότερο μέσα από τη διακειμενικότητα του «Vol. 2». Ωστόσο, ακόμη κι αν ο/η θεατής αγνοεί αυτές τις αναφορές, θα βρει τον εαυτό του/της καθηλωμένο μπροστά σε αυτή την ανεπανάληπτη εμπειρία. Η σκηνοθετική προσέγγιση της εικόνας, η χορογραφία της δράσης, οι απορροφητικοί διάλογοι και η μουσική υπόκρουση δύσκολα θα αφήσουν ασυγκίνητο το κοινό.

Κανείς θα μπορούσε να πει πως το «Vol. 1» μοίαζει γεμάτο στυλ και χωρίς ουσία, κάτι που αντιστρέφεται στο «Vol. 2», το οποίο αναπτύσσει τους χαρακτήρες μας και χαρίζει βάθος στον μύθο τους. Στο «Vol. 2» η ιστορία έρχεται πια σε πρώτη μοίρα. Για αυτό ακριβώς και είναι ορθότερο να εξετάσουμε τις δύο αυτές ταινίες σαν μία, η οποία περιέχει τόσο δράμα όσο και δράση, σε σαγηνεύει με την αισθητική της ενώ παράλληλα σε συγκινεί με το βάθος της. Το «Kill Bill: The Whole Bloody Affair» είναι αναντίρρητα, μέχρι και σήμερα, μία από τις πιο ολοκληρωμένες και καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα.

 

 

Previous post

Έρχεται νέα σειρά με τις Jennifer Aniston και Reese Witherspoon

Next post

The Lady from Shanghai (1947) του Orson Welles

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.