ComicsFilmsReviews

Justice League (2017) του Zack Snyder

Και να που πέρασε ο καιρός και η στιγμή που οι απανταχού λάτρεις των comic περίμεναν, έφτασε. Η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά της Justice League είναι εδώ και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, καθώς έμπαινα στην αίθουσα. Από την μια από ενθουσιασμό και από την άλλη από αγωνία. Θα ανταποκριθεί στις τεράστιες προσδοκίες που έχουμε όλοι ή θα είναι μια επική αποτυχία;

Ο Batman έχει επανακτήσει την πίστη του στην ανθρωπότητα και σε έναν κόσμο χωρίς τον Superman, αποφασίσει να οργανώσει μια ομάδα, για να αντιμετωπίσει μια επερχόμενη απειλή. Με την βοήθεια της Diana Prince aka Wonder Woman, θα ζητήσουν βοήθεια από τον Flash, τον Aquaman και τον Cyborg, ώστε να μπορέσουν να σώσουν την γη από την επίθεση του Steppenwolf.

Αν πρέπει να απαντήσω σύντομα στο πιο πάνω ερώτημα, θα πω πως το Justice League είναι ένα στοίχημα που κερδήθηκε. Η ταινία εκτός του ότι από μόνη της κουβαλάει ένα τεράστιο βάρος ευθύνης, όντας η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά της αγαπημένης Λεγεώνας, πέρασε από σαράντα κύματα πριν ολοκληρωθεί. Ο σκηνοθέτης Zack Snyder αποχώρησε από την ταινία πριν ολοκληρωθεί και στην θέση του μπήκε ο Joss Whedon, ο οποίος άλλαξε πράγματα στο σενάριο και έκανε κάποια reshoots. Φυσικά αυτό προκάλεσε αναστάτωση, καθώς όλοι σκεφτήκαμε πως αυτό θα οδηγήσει σε ανομοιομορφίες στο ύφος της ταινίας. Παρόλα αυτά όμως η ταινία καταφέρνει να διατηρήσει μια ενιαία αισθητική σε όλη της την διάρκεια. Είναι σίγουρα πιο ανάλαφρη από το Batman V Superman: Dawn of Justice, καθώς έχει αρκετό χιούμορ και πολύ πιο φωτεινή χρωματική παλέτα στα πλάνα του. Η ένταξη 

JUSTICE LEAGUE 2017 ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ONLINE THE REVIEWER

του χιούμορ σε μια ταινία της DC, φαντάζει ως κάτι πρωτόγνωρο όταν το ακούς, όμως η εκτέλεση είναι που το καθιστά επιτυχία. Οι ατάκες προέρχονται ως επι το πλείστων από τον χαρακτήρα του Flash, ο οποίος πραγματικά κλέβει την παράσταση με κάθε σκηνή του, αλλά και το υπόλοιπο cast δείχνει πως δεν είναι βυθισμένο σε μια κατήφεια. Είναι παράξενο το να ξεκαρδίζεσαι με ατάκες σε ταινία της DC, αλλά ιδιαίτερα ευχάριστο ταυτόχρονα.

Το μυστικό στην επιτυχία του Justice League είναι το ότι κυλάει αβίαστα και χωρίς να κάνει κοιλιά. Σαν μια καλοκορδισμένη μηχανή, που δεν έχει υπερβολικά μεγάλη διάρκεια για να σε κουράζει και συνεχώς βρίσκει νέους τρόπους για να σε εντυπωσιάσει και να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Γίνεται μια πολύ έντεχνη εναλλαγή χιούμορ, δράσης και πιο δραματικών στιγμών, που δίνει μια πολύ συμπαγή αίσθηση στην ταινία. Υπάρχει απίστευτη χημεία μεταξύ των χαρακτήρων και αυτό βοηθάει την ταινία να ανέβει περισσότερο. Διότι είναι μια ταινία που μιλάει για μια ομάδα, επομένως η χημεία της ομάδας είναι ίσως το πιο σημαντικό συστατικό και αυτό το πετυχαίνει στο έπακρο. Καταλαβαίνεις το πόσο καλά δένουν μεταξύ τους και το πόσο ενδιαφέροντες είναι όλοι οι χαρακτήρες, από το γεγονός πως στο τέλος της ταινίας δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον. Όλοι έχουν τις στιγμές τους που έχουν λάμψει και στην υπόλοιπη διάρκεια απλά λειτουργούν τέλεια μαζί.

Σε αυτά προστίθενται και τα αρκετά easter eggs, που θα δώσουν ανατριχίλες στους φανατικούς των comic, καθώς επίσης και οι δυο που post credits σκηνές, που κυρίως η δεύτερη, είναι ίσως από τις καλύτερες σε super hero ταινία.

Φυσικά και η ταινία δεν είναι χωρίς ψεγάδια. Αν θέλει κάποιος μπορεί να εντοπίσει αρκετά, όπως το ότι ο Steppenwolf θα μπορούσε να έχει αναπτυχθεί περισσότερο ή ότι θα χρειαζόντουσαν παραπάνω back story οι νέοι ήρωες της ομάδας. Όμως θα κλείσω με το εξής ερώτημα. Σε μια ταινία που σε διασκεδάζει αδιάκοπα για δυο ώρες και σου προσφέρει πολλές εντυπωσιακές και αξιομνημόνευτες σκηνές, γιατί να θέλεις να σταθείς στα ψεγάδια της;

 

 

The Strangers: Prey at Night
Previous post

The Strangers: Prey at Night | Πρώτο trailer για την επιστροφή των μασκοφόρων δολοφόνων

justice league post credits scene
Next post

Έχει σκηνές μετά τους τίτλους τέλους το 'Justice League';

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.