FilmsReviews

John Wick: Chapter 2 (2017) του Chad Stahelski

Το «John Wick: Chapter 2» πρέπει να το δεις για να πιστέψεις ότι υπάρχει. Σίγουρα, ήξερα τι να περιμένω μετά το πρώτο κιόλας λεπτό, όμως αυτό που είδα στη συνέχεια, πραγματικά δεν το περίμενα. Η ταινία είναι μία από εκείνες τις λίγες που παραδίδει αυτά που υπόσχεται και με το παραπάνω, αλλά ξεχωρίζει έτι περισσότερο για έναν ακόμα λόγο: ό,τι έχει να προσφέρει, το δίνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο Chad Stahelski, ο Derek Kolstad και ο Keanu Reeves επιστρέφουν ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής αντίστοιχα, για να δημιουργήσουν ένα sequel αντάξιο, αν όχι καλύτερο, του «John Wick» του 2014.

O John Wick (ερμηνεύει ο Reeves), επαγγελματίας δολοφόνος και κορυφαίος στο επάγγελμά του, αναγκάστηκε να αναβάλλει την απόσυρσή του κατά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Στο «Chapter 2», για άλλη μια φορά, βρίσκει τον εαυτό του υπό τις ίδιες συνθήκες. Ο Santino D’ Antonio (Riccardo Scamarcio) είναι ένας Ιταλός μαφιόζος, ο οποίος ζητά από τον Wick να φέρει σε πέρας μια τελευταία αποστολή. Όταν ο Wick αρνείται, ο D’ Antonio καίει το σπίτι του, υπενθυμίζοντάς του τον απαράβατο όρκο του, κι ο Wick εκβιάζεται να αναλάβει την δουλειά.

Καθώς ξεδιπλώνεται η ταινία, γίνεται γρήγορα προφανές πως δεν πρόκεται για τίποτε παραπάνω από έναν ασταμάτητο βομβαρδισμό βίαιων σκηνών δράσης. Ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις τέτοιου είδους ταινίες αδυνατούν να διατηρήσουν ακέραια τη προσοχή του/της θεατή, το 2ο «John Wick» πετυχαίνει, όχι απλώς να τη κρατήσει, αλλά και να παράγει συνέχως αυξανόμενο ενδιαφέρον. Κατ’ αυτή την άποψη, μου θύμισε το «Mad Max: Fury Road (2015)» του George Miller. Αν και αρκετά διαφορετικά, και τα δύο στηρίζονται εξ ολοκλήρου στη δράση για τη προώθηση της αφήγησης, χαρίζοντάς μας μια εμπειρία γεμάτη αδρεναλίνη. Το «John Wick: Chapter 2» διακρίνεται τόσο από στοιχεία neo-noir όσο και από στοιχεία ταινιών δράσης. Δίχως αντίρρηση, το μεγαλύτερο μέρος της αξίας του παράγεται από τις σκηνές μάχης μεταξύ των διαφόρων χαρακτήρων. Η φωτογραφική και σκηνοθετική προσέγγιση της δράσης ενδυναμώνει το αντίκτυπό της, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν θα ‘ταν αρκετό, αν η χορογραφία της δεν ήταν αψεγάδιαστη. Η ταινία λειτουργεί άπταιστα σε όλα της τα επιπέδα, σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν συγχρόνως και το μοντάζ, η επεξεργασία του ήχου αλλά και η υποκριτική. Ανακυκλώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έκαναν καλή την πρώτη ταινία της σειράς και τα εκμεταλλεύεται στο έπακρο. 

Αν και κάποιες από τις σκηνές μοιάζουν περισσότερο μεγάλες από όσο χρειάζεται, η ταινία σε καμία περίπτωση δεν θα κουράσει το κοινό· αντιθέτως θα το απογειώσει. To «Chapter 2» είναι πιο φιλόδοξο, πιο επιθετικό και πολύ πιο βίαιο από το 1ο. Την ίδια στιγμή, διαθέτει ακόμη πιο πολύ χιούμορ και καταλήγει υπέρτερο, τουλάχιστον όσον αφορά τη διασκέδαση του/της θεατή. ‘Ηδη από την πρώτη σεκάνς εγκαθίσταται η γεμάτη στυλ και δυναμική του ατμόσφαιρα. 

Από την αρχή μέχρι το τέλος, το «John Wick: Chapter 2» σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και σηκωμένες τις τρίχες. Είμαι πηγαία ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να το απολαύσω. Ένα από τα καλύτερα «υπερθεάματα» της χρονιάς, είναι πράγματι κρίμα να το χάσετε.

 

 

 

 

Previous post

Norm of the North του Trevor Wall

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.