FilmsHorrorReviewsSpecials

Jigsaw (2017) των The Spierig Brothers

Σε έναν κινηματογραφικό κόσμο που όλα τα studio στραγγίζουν κάθε πετυχημένο franchise, μέχρι να μην μπορεί να δώσει άλλο, το Saw αποφάσισε να επιστρέψει με την όγδοη ταινία της σειράς, παρότι μας είχε υποσχεθεί πως το εφτά θα ήταν το τελευταίο. Η ταινία μετονομάστηκε από Saw: Legacy σε Jigsaw και υποσχέθηκε να είναι κάτι διαφορετικό.

Το Jigsaw τοποθετείται 10 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του Jigsaw, την στιγμή που κάποιοι μυστήριοι φόνοι γίνονται στην πόλη. Φόνοι που θυμίζουν υπερβολικά αυτούς που έκανε ο διαβόητος Jigsaw. Οι έρευνες της αστυνομίας ξεκινούν και όσο εμβαθύνουν στην υπόθεση, τόσο διαπιστώνουν πως όλα τα στοιχεία οδηγούν στον Jigsaw. Αυτό φυσικά είναι αδύνατο, καθώς εκείνος είναι νεκρός και αυτό απλά πυκνώνει και άλλο το μυστήριο.

Στο ερώτημα αν χρειαζόμασταν μια ακόμη ταινία της σειράς Saw, η απάντηση είναι φυσικά και όχι. Στο αν όμως ήταν μια απολαυστική ταινία, η απάντηση που θα δώσω είναι ναι. Φυσικά και δεν πρέπει να πας περιμένοντας να δεις κάτι ριζοσπαστικά πρωτοπόρο ή ανατριχιαστικά ατμοσφαιρικό. Η ταινία είναι αυτό ακριβώς που ήταν και οι υπόλοιπες της σειράς. Ίσως και λίγο βελτιωμένη. Έχει σταθερά πλάνα, σε αντίθεση με τα επιληπτικά πλάνα των προηγούμενων, καλύτερες ερμηνείες και πιο ενδιαφέρουσες – λιγότερο gore παγίδες. Το σενάριο, έπειτα από εφτά πανομοιότυπες ταινίες, καταφέρνει να κρατηθεί όσο φρέσκο γίνεται και να δώσει μερικές ευχάριστες ανατροπές και αποκαλύψεις. Μάλιστα, σε αφηγηματικό επίπεδο, η ταινία χρησιμοποιεί ένα πολύ έξυπνο τρικ για να μπερδέψει τον θεατή και να θολώσει τα νερά για το ποιος κάνει τι.

Πέρα από όλες αυτές τις βελτιώσεις βέβαια, η ταινία απευθύνεται καθαρά στους fans του franchise. Δεν φιλοδοξεί ούτε λεπτό να κερδίσει νέους θαυμαστές, καθώς όλη η ταινία φαίνεται πως έχει χτιστεί για να ικανοποιήσει το παλιό κοινό της σειράς. Αυτό βέβαια δείχνει και μια ωριμότητα από πλευράς του studio, γιατί αν πίστευαν, πως εν έτη 2017 θα μπορούσε η νέα ταινία Saw να κερδίσει νέο κοινό και να κάνει επιτυχία, τότε θα ήταν μακριά νυχτωμένοι. Η ταινία ξέρει τι είναι και τι μπορεί να χρησιμοποιήσει ως πλεονέκτημα και είναι η αλήθεια πως το κάνει καλά. Προσωπικά ήμουν ανέκαθεν fan του Saw, πιο πολύ σαν guilty pleasure φυσικά και το Jigsaw μου έδωσε αυτό ακριβώς που ήθελα. Επομένως αν δεν συμπάθησες ποτέ σου το εν λόγο franchise, μην προσπαθήσεις. Αν όμως πάντα είχες ένα soft spot, δες την και σίγουρα θα σου ξυπνήσει μνήμες. Ειδικά όταν το κλασικό πλέον soundtrack, ακουστεί στο φινάλε της ταινίας.

 

 

Previous post

Το 'The Square' είναι ο μεγάλος νικητής των φετινών European Film Awards

Next post

Brad's Status (2017) του Mike White

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.