ReviewsTV

It (1990) του Tommy Lee Wallace

Το Ιt του 1990 δεν κυκλοφόρησε ως ταινία, αλλά ως μίνι σειρά, αποτελούμενη από μόλις δύο επεισόδια διάρκειας συνολικά 3 ωρών. Παρ’ όλα αυτά, έκτοτε παίζουν σε επανάληψη στην τηλεόραση το ένα πίσω απ’ το άλλο. Όταν ήμουν λοιπόν πρώτη δημοτικού, έτυχε να το δω, και ήταν η πρώτη ταινία τρόμου που είδα ποτέ στη ζωή μου, ή τουλάχιστον η πρώτη που θυμάμαι να έχω δει. Ακριβώς για αυτό τον λόγο είναι και μία εμπειρία που με σημάδεψε όσο λίγες άλλες, σχετικές με την τηλεόραση και το σινεμά. Έχω δει (όπως οι περισσότεροι/ες) ταινίες και ταινίες, ωστόσο τις πιο πολλές τις ξεχνώ· κι όμως, ο περιβόητος κλόουν, παρότι είδα το It μία και μοναδική φορά πριν από περίπου 15 χρόνια, παρέμεινε στη μνήμη μου. Σε λίγες ημέρες θα παιχτεί και στην Ελλάδα το νέο Ιt, οπότε αποφάσισα πριν το δω, να επιστρέψω για πρώτη φορά στο έργο εκείνο που στοίχειωσε τα πρώτα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας.

Πρωταγωνιστές είναι επτά παιδιά, γνωστά και ως ‘The Losers Club (το κλαμπ των χαμένων)’, τα οποία ανακαλύπτουν πως μία περίεργη οντότητα ζει στην πόλη τους και επιχειρούν να την εξοντώσουν. Το ‘Αυτό’ φαίνεται πως δεν έχει μία σταθερή μορφή, εμφανίζεται σε όποιον άνθρωπο θέλει ως η ενσάρκωση του χειρότερού του φόβου. Ο πιο συνήθης τρόπος όμως με τον οποίο γίνεται αισθητός είναι ως ο Pennywise, ο κλόουν χορευτής: ένα ίσως από τα πιο τρομαχτικά πλάσματα στην ιστορία του είδους ταινιών και βιβλίων τρόμου. Ο δαίμονας αυτός επιστρέφει στην πόλη του Derry κάθε 30 χρόνια, κι όταν μαθαίνουν τα μέλη του Losers Club (πλέον ενήλικες) για την επανεμφάνισή του, ορκίζονται να τον καταστρέψουν μια και καλή.

Είναι εκπληκτικό πως κατάφεραν δύο μέτρια (στην καλύτερη περίπτωση) επεισόδια να χαρακτούν τόσο βαθιά στη μνήμη μας. Πράγματι, την σειρά χαρακτηρίζει μία ποικιλία από αδύναμα στοιχεία. Το σενάριο του Lawrence D. Cohen κουράζει και καθιστά το 2ο επεισόδιο ιδαίτερα πληκτικό, με το τέλος του να αδυνατεί να σώσει την κατάσταση και να απογοητεύει. Την ίδια στιγμή συμβάλλουν σε αυτή την απογοήτευση και τα ειδικά εφέ. Ακόμα και για την εποχή τους, είναι κάτω του μετρίου, καθώς αποτυχαίνουν να προσδώσουν έστω και τον ελάχιστο ρεαλισμό, ειδικά στη σκηνή της αποκορύφωσης. Τέλος, η πλειοψηφία των ηθοποιών δυστυχώς δεν πείθουν και μας κρατούν σε μία απόσταση από τους χαρακτήρες τους, με αποτέλεσμα να μειώνεται το ενδιαφέρον μας για αυτούς.

Γιατί λοιπόν αξίζει η μίνι-σειρά του ’90; Για τον Tim Curry, ο οποίος υποδύεται τον Pennywise. Και αξίζει να τη δεις μόνο για την ερμηνεία του; Σαφέστατα. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως oι θαυμαστές/τριες του It είναι λιγότερο fans της σειράς και περισσότερο του βασικού της ανταγωνιστή. Ο θρυλικός πια Tim Curry δίνει στο It μία από τις καλύτερες ερμηνείες της πολύχρωμης σταδιοδρομίας του. Αρχικά, ο Pennywise του δε θυμίζει τίποτα το τρομαχτικό: σαν ένας 40ρης, κάπως ατσούμπαλος κλόουν με ιδιαίτερα κακόγουστο χιούμορ, πιο πολύ μας φέρνει στο μυαλό μας την εικόνα ενός μεσήλικα που προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην, παρά ενός δαίμονα-δολοφόνου. Αν εξαιρέσει κανείς τα μέρη όπου τον συναντάμε συνήθως (υπόνομοι, υπόγεια κλπ.), δεν εντοπίζουμε αμέσως κάτι το ασυνήθιστο στη συμπεριφορά του. Εδώ οφείλεται και η αιτία που μας προκαλεί τόσο τρόμο: αυτό που κρύβεται κάτω απ’ το make-up του, εύκολα θα περάσει απαρατήρητο από μικρά παιδιά. Η ανησυχία και μόνο που μας δημιουργεί αυτή η σκέψη, όπως και το γεγονός πως δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές οι αληθινές του προθέσεις, είναι αρκετά για να μας παγώσουν το αίμα. Ο Curry είναι πρώτα κλόουν και μετά φονιάς παιδιών, εμφανώς δεχόμενος επιρροές από τον πραγματικό ‘κλόουν δολοφόνο’, γνωστό και ως John Wayne Gacy. Η ικανότητά του να δώσει πνοή στον σκοτεινό χαρακτήρα του Pennywise ξεχωρίζει μακράν ως το κορυφαίο στοιχείο της σειράς.

Είναι κρίμα που η σειρά δεν αποδείχθηκε τόσο καλή όσο τη θυμόμουν, μολαταύτα η πρώτη διασκευή του ομώνυμου βιβλίου του Stephen King στη μεγάλη οθόνη φαίνεται διατεθειμένη να επανορθώσει. Ο Bill Skarsgård παίζει τον ρόλο του κλόουν χορευτή στο καινούργιο Ιt (σε σκηνοθεσία Andy Muschietti), προφανώς ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία. Βέβαια, αυτό δε σημαίνει πως η ερμηνεία του θα είναι κατώτερη, αντιθέτως είναι ευχάριστο το γεγονός πως θα δούμε μία νέα προσέγγιση του χαρακτήρα· Κι αν κρίνουμε από την μέχρι τώρα τεράστια κριτική και εμπορική επιτυχία της ταινίας, μάλλον αξίζει και με το παραπάνω.

 

 

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

Οι Gael Garcia Bernal και Diego Luna ξεκινούν καμπάνια χρηματοδότησης για τους σεισμόπληκτους στο Μεξικό

A GHOST STORY ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ
Next post

A Ghost Story (2017) του David Lowery