FilmsHorrorReviews

Insidious: The Last Key (2018) του Adam Robitel

Όταν πας να δεις το τέταρτο μέρος ενός franchise, πόσο μάλλον τρόμου, πάντα κρατάς μικρό καλάθι. Όσο και αν αγαπάς το συγκεκριμένο franchise, ξέρεις πως στο τέταρτο μέρος αρχίζει η ιστορία να τραβιέται από τα μαλλιά και να χάνει το ενδιαφέρον της. Είναι ένα κομβικό σημείο σε κάθε σειρά και έτσι παρότι λατρεύω το Insidious, όταν πήγα να δω το Insidious: The Last Key, είχα έναν φόβο μήπως με απογοητεύσει. Όμως το Insidious φαίνεται πως έχει ακόμα αρκετούς άσους στο μανίκι του.

Η ταινία ξεκινάει το 1953, στο Five Keys του Μεξικό. Εκεί βλέπουμε τα παιδικά χρόνια της Elise Rainier, που δεν είναι καθόλου εύκολα. Το χάρισμα της να επικοινωνεί με τους νεκρούς και τα πνεύματα, δεν αρέσει καθόλου στον πατέρα της και την τιμωρεί για αυτό. Όμως έτσι θα έρθει σε επαφή με μια δαιμονική οντότητα, που θα την κυνηγάει για χρόνια μετά και θα κληθεί να τον αντιμετωπίσει για μια τελευταία φορά, σώζοντας την οικογένεια της.

Το προλογικό κομμάτι με τα παιδικά χρόνια της Elise, είναι αναμφίβολα το highlight της ταινίας. Κρύβει πολλές εκπλήξεις και πράγματα που δεν περιμένεις από το Insidious. Είναι πολύ σφιχτοδεμένο και σεναριακά και σκηνοθετικά και σε βάζε για τα καλά στο κλίμα. Είναι σκοτεινό και ενίοτε ασφυκτικό σαν θέαμα εξαιτίας των θεμάτων που πραγματεύεται.Από εκεί και έπειτα η ταινία είναι η αλήθεια πως κατεβάζει τόνους και ταχύτητες, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πως χάνει την αίγλη της.

Σίγουρα ο πρόλογος ανεβάζει πολύ τον πήχη, γιατί είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικός και με ένταση, αλλά ακόμα και αν για λίγο ρίχνει τους ρυθμούς η ταινία, στην 3η πράξη σε αποζημιώνει. Για άλλη μια φορά η Lin Shaye δίνει τον καλύτερο της εαυτό ως Elise και σε μαγνητίζει με την ανθρώπινη προσέγγιση στις κατά τα άλλα εξωπραγματικές καταστάσεις. Για την ακρίβεια είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό και αξιοσημείωτο, το γεγονός πως ένα σύγχρονο franchise έχει στηριχτεί σε μια 75χρονη γυναίκα. Εντυπωσιακό που το τόλμησε και απολαυστικό που το πέτυχε σε τέτοιο βαθμό. Ελπίζω από την επιτυχία του Insidious να παραδειγματιστούν και άλλες σύγχρονες ταινίες και να τολμήσουν το διαφορετικό.

Συμπερασματικά, το Insidious: The Last Key είναι μια ιδιαίτερα απολαυστική και ανατριχιαστική προσθήκη στην σειρά, που δίνει βήμα στην Lin Shayne να λάμψει και να μας θυμίσει γιατί το αγαπήσαμε σε πρώτο επίπεδο. Παράλληλα λειτουργεί και ως ένας πολύ ταιριαστός επίλογος στην ιστορία, δένοντας πολύ όμορφα και εντυπωσιακά την ιστορία του The Last Key, με το πρώτο Insidious.

 

 

phantom menace
Previous post

Star Wars - Episode I: The Phantom Menace (1999) του George Lucas

75th Annual Golden Globes Awards - Season 75
Next post

Χρυσές Σφαίρες 2018: Ολόκληρη η λίστα των νικητών

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.