FilmsHorrorReviews

I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016) του Oz Perkins

Υπάρχουν ακόμη πρωτότυποι τρόποι για να μας τρομάξει μία ταινία; Ποτέ δε ξέρεις πόσο εφευρετικός μπορεί να γίνει κανείς. Όμως σίγουρα μπορεί κανείς να εκμεταλλευτεί όλους εκείνους τους σίγουρους τρόπους για να το καταφέρει με κάποιες όμως παρεκκλίσεις. Σε μία ταινία τρόμου, όμως, δεν μπορείς να σκοτώσεις ένα χαρακτήρα, αν δεν δημιουργήσεις μία ενσυναίσθηση στο κοινό για αυτόν/αυτήν. Άρα κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτούμε ότι ακόμη κι αν ο κύριος στόχος μίας ταινίας είναι να σε τρομάξει, δε μπορεί να το κάνει χωρίς μία θεμελιώδη ανάπτυξη χαρακτήρων και έναν καλά δομημένο ρυθμό.

Η δεύτερη ταινία του Oz Perkins ονομάζεται I Am the Pretty Thing That Lives in the House και είναι φαινομενικά απλή. Μία νεαρή γυναίκα, η Lily (Ruth Wilson) προσλαμβάνεται να φροντίσει μία ηλικιωμένη, την Iris (Paula Prentiss) που πάσχει από άνοια. Το σπίτι όμως μοιάζει να είναι στοιχειωμένο και να συνδέεται με τα μυθιστορήματα τρόμου που έγραφε η Iris νέα.

Το I Am the Pretty Thing That Lives in the House ξεκινάει με ένα μονόλογο. Στο μαύρο φόντο μία ακίνητη γυναίκα με ένα παλιό φόρεμα. Φαίνεται σαν να βγαίνει η ψυχή της. Η ίδια όμως είναι ακίνητη σαν από φωτογραφία. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει από αυτήν την πρώτη σκηνή να δώσει την ατμόσφαιρα, να εντάξει την ταινία σε ένα είδος, αλλά και να εδραιώσει το σκηνοθετικό του μοτίβο με την στατική κάμερα που τοποθετεί ως επί το πλείστον στην ταινία.

Ο ρυθμός είναι πολύ αργός και στην αρχή δεν ενοχλεί γιατί φαίνεται σαν να χτίζει τα μελλοντικά γεγονότα χωρίς να βιάζεται. Όσο περνούν τα λεπτά, ο Perkins δείχνει έναν εκλεπτυσμό και μία οργάνωση στην σκηνοθεσία του. Από τη μέση όμως της ταινίας και έπειτα, φαίνεται πως έχει επικεντρωθεί τόσο σε αυτό που I Am the Pretty Thing That Lives in the Houseπαράτησε την αφήγηση και κοίταξε απλά να ξετυλίξει το κουβάρι στα γρήγορα. Το I Am the Pretty Thing That Lives in the House είναι σίγουρα μία αρκετή καλή ταινία τρόμου. Και δεν πειράζει ο αργός της ρυθμός, ο οποίος μετά τη μέση έχει χαθεί.

Η ταινία όμως έχει ελάχιστη ανάπτυξη χαρακτήρων. Έτσι ενώ κάνει μία πολύ καλή αρχή, μετά τη μέση κάνει μία τεράστια «κοιλιά» και κάθε τρομακτική στιγμή που προσφέρει, δεν μπορεί να σωθεί. Έχει ήδη καταφέρει να κάνει το κοινό να χασμουριέται. Από ένα σημείο και έπειτα, ακόμη και το ανατρεπτικό της τέλος δεν έχει κανένα νόημα.

Το I Am the Pretty Thing That Lives in the House εν ολίγοις αξίζει μία προβολή. Είναι περισσότερο μία παρέα για να κάνεις κάποιες μικροδουλειές, παρά για να ψυχαγωγηθείς. Προσφέρει κάποιες καλές τρομακτικές στιγμές και πολύ καλό στυλ και ατμόσφαιρα. Αλλά δυστυχώς δεν είναι κάτι παραπάνω από αυτό.

 

 

I Am the Pretty Thing That Lives in the House

hitman's bodyguard
Previous post

The Hitman's Bodyguard (2017) του Patrick Hughes

Next post

Game of Thrones - 7ος κύκλος (2017)

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.