ReviewsTV

House of Cards (2013 – )

Δεν μας έχει συνηθίσει λίγες φορές το Netflix σε θεάματα που σε κάνουν να κολλάς και να τελειώνεις ολόκληρους κύκλους σε ένα Σαββατοκύριακο. Μία από τις καλύτερες σειρές που ανεβάζει στο internet η συγκεκριμένη υπηρεσία, είναι το House of Cards με showrunner τον Beau Willimon. Με 65 (μέχρι στιγμής) ώρες υλικού, το House of Cards έχει μετατραπεί σε ένα φαινόμενο και έχει σαρώσει τα βραβεία και την προβολή του από όλη την υφήλιο, καθώς και θεωρείται ήδη από τις καλύτερες σειρές που υπήρξαν ποτέ στην ιστορία της τηλεόρασης, στις περισσότερες λίστες λίγο πιο κάτω από το Game of Thrones.
Η σειρά ξεκινάει με έναν φόνο. Ο Frank Underwood (Kevin Spacey) σκοτώνει ένα σκυλί που υποφέρει αφού το πάτησε αμάξι. Γυρνώντας στην κάμερα, λέει πως για να κάνεις το αναγκαίο, μερικές φορές πρέπει να οδηγηθείς σε ανεπιθύμητες πράξεις. Με βάση αυτήν την ατάκα, λειτουργεί και όλη η σειρά. Βασισμένη στο ομώνυμο θρίλερ του BBC, είναι η ιστορία συνωμοσίας και εκδίκησης ενός μέλους του κογκρέσου, του Frank Underwood που αφού βοηθάει την παράταξή του να κερδίσει τις εκλογές, δεν ανταμείβεται με υπουργική θέση όπως περίμενε. Αυτό που ακολουθεί είναι μια υπολογισμένη παρτίδα σκάκι, με τον Frank και τη σύζυγό του, Claire (Robin Wright), να εξολοθρεύουν έναν-έναν τους εσωτερικούς αντιπάλους του χρησιμοποιώντας και το τελευταίο δυνατό μέσο πίεσης που διαθέτουν.
Παρά το γεγονός ότι η σειρά είναι ένα βαρύ πολιτικό θρίλερ, κυλάει πολύ ήρεμα και παρακολουθείται εύκολα, παρά το γεγονός ότι πρέπει ο θεατής να είναι προσηλωμένος όλη την ώρα, για να μην χάσει την εξέλιξη της πλοκής. Είναι μία ευχάριστη ιστορία με στυλιστικά και θεματικά μοτίβα που ο ίδιος ο θεατής δεν προσηλώνεται επειδή πρέπει αλλά επειδή το θέλει. Ακόμη και οι υποπλοκές λειτουργούν εξυπηρετώντας άψογα την αφήγηση. O Kevin Spacey, υποδύεται με τρομερό ταλέντο έναν χαρακτήρα πανέξυπνο, τον οποίο δεν θέλεις με τίποτα να έχεις για αντίπαλο. Τον φοβάσαι. Όταν είναι τρομακτικός, είναι τρομακτικός. Μπορεί, όμως, να αποκτήσει οικειότητα με κάποιον αρκεί να ξέρει ότι θα έχει από κάπου να τον κρατάει σε περίπτωση που κάτι «στραβώσει». Είναι ένας εγωκεντρικός διάβολος που δεν θα δίσταζε να πουλήσει ακόμη και τη ψυχή (της γυναίκας) του στον διάολο και αυτό μας κάνει να τον αγαπάμε περισσότερο. Μπορεί το μόνο που λέει στους άλλους ήρωες να είναι ψέματα, όμως σε εμάς, λέει την αλήθεια.
Ένα από τα πιο αξιόλογα σημεία της σειράς, είναι το σπάσιμο του τέταρτου τοίχου. Ο Frank γυρνάει στον θεατή (χωρίς να τον αντιλαμβάνεται κανένας από τους πιθανόν παρόντες χαρακτήρες) και του λέει τις σκέψεις του σχετικά με ότι αντιμετωπίζει στην εκάστοτε σκηνή. Απευθύνεται άλλοτε χιουμοριστικά, άλλοτε υπογραμμίζοντας κάτι που μόλις πέτυχε, άλλοτε εξηγώντας ότι χρειάζεται επεξήγηση.
Όντας η πρώτη μεγάλη παραγωγή του Netflix, με το ετήσιο budget να μην είναι μικρότερο από 100.000.000$, το House of Cards, ανέτρεψε την τηλεόραση όπως την ξέραμε, χρησιμοποιώντας μία σεναριακή δομή που θα εξυπηρετούσε τον θεατή να πραγματοποιήσει το λεγόμενο binge-watching, να παρακολουθήσει, δηλαδή, όσα επεισόδια θέλει, όποτε θέλει, ακόμη και όλα μαζί με την μία. Κάθε κύκλος, ανεβαίνει μία φορά τον χρόνο ολόκληρος και είναι στην διάθεση του θεατή, να τον παρακολουθήσει ξανά και ξανά. Έτσι τα επεισόδια, κυλάνε σχετικά αργά, είναι περισσότερο ανεπτυγμένοι οι χαρακτήρες και συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Τα επεισόδια δεν έχουν ανάγκη από κλιμάκωση, ούτε χωρίζονται σε μέρη, γιατί δεν υπάρχουν διαφημίσεις. Κυλάνε σαν μία απλή ταινία χωρισμένη σε μέρη. Αυτό είναι που έκανε το House of Cards να ξεφύγει από την μάζα και να εισάγει μία ολοκαίνουργια μέθοδο στον τρόπο παρακολούθησης μία σειράς (η οποία διόλου απίθανο να ανατρέψει στα επόμενα χρόνια ολόκληρο το τηλεοπτικό μέσο).
Μία σειρά που δεν είναι για λίγους, όσο περίπλοκη κι αν φαίνεται. Είναι για όλους και ειδικά για κινηματογραφιστές, μιας και με τα άψογα πλάνα και των κινηματογραφικών προϋποθέσεων γύρισμα γενικότερα, αποτελεί ένα μάθημα σινεμά.

Previous post

Batman V Superman: Dawn Of Justice - Η πρώτη ματιά

Next post

Ο Tom Cruise εντυπωσιάζει με τα stunts του νέου Mission Impossible: Rogue Nation

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.