FilmsReviews

Himizu (2011) του Sion Sono

Είναι οι millennials που έχουν ισοπεδωθεί υπαρξιακά και συναισθηματικά ή είναι οι σύγχρονες συγκυρίες που κάνουν πιο έντονο τον δυστοπικό χαρακτήρα της ζωής; Ίσως να είναι μια ακόμη ερώτηση ενός υπεραναλυτικού και υπερφλύαρου ανθρώπου, ίσως και πάλι να είναι μια απορία που αντιπροσωπεύει την γενιά αυτή. Η απάντηση είναι δύσκολη να αποδοθεί, αλλά ο κινηματογράφος βρίσκεται πάντα εδώ, για να αντικατοπτρίζει τους προβληματισμούς του ανθρώπινου νου. Ο Sion Sono επέστρεψε το 2011 με το βλέμμα του στραμμένο όχι μόνο στην καταρράκωση των millennials, αλλά ολόκληρου του κόσμου.

 

«I know everything but myself.» Η ταινία ξεκινάει με την Keiko Chazawa (Fumi Nikaidou), περιτριγυρισμένη από τα συντρίμμια του μεγάλου σεισμού στην Fukushima, κάτω από την βροχή, να ερμηνεύει το ποίημα του Francois Villon, «Ballade». Εκεί ανάμεσα θα περπατάει και ο Yuichi Sumida (Sometani Shota), με ένα πιστόλι στο χέρι, στοχεύοντας τον κρόταφο του και χαμογελώντας στην κάμερα. Ο σκηνοθέτης δεν σου αφήνει περιθώρια να γνωρίσεις τους πρωταγωνιστές σου. Σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα, παρουσιάζοντας σου την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, τον χρόνο, τον χώρο και τα αισθήματα στα οποία έχει σκοπό να εστιάσει. Η ταινία εμπνευσμένη και βασισμένη στο ομότιτλο manga του Minoru Furuya, μιλάει για τον 14χρονο Sumida, ο οποίος έχει απώτερο σκοπό στην ζωή του να ζήσει σαν έναν απλό himizu (τυφλοπόντικας). Με πλήρη απαθή βλέμμα και με στάση απαξιωτική απέναντι σε ό,τι μπορεί να θυμίσει ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον, θα πει στον καθηγητή του που λέει στην τάξη του ότι όλοι ξεχωρίζουν και να ονειρεύονται, ότι το συνηθισμένο είναι το καλύτερο.

 

Το ότι είναι απαθής όμως ίσως τελικά να τον κάνει και να εθελοτυφλεί, καθώς ο Sumida όσο και να θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να ζήσει σαν φυσιολογικός άνθρωπος αυτό δεν είναι δυνατό. Παρατημένος σε ένα μικρό σπιτάκι από τους γονείς του, οι οποίοι τον επισκέπτονται μόνο για να του ζητήσουν λεφτά ή να του υπενθυμίσουν ότι θα προτιμούσαν  να είναι νεκρός, ο Sumida απέχει πολύ από αυτό που θα ήθελε να είναι. Από την άλλη μεριά, η συμμαθήτρια του Chazawa είναι εκεί για να τον ακολουθεί σε κάθε βήμα και να συλλέγει κάθε λέξη του. Ο Ρένος Χαραλαμπίδης ίσως να την αποκαλούσε πιο ρομαντικά συλλέκτρια στιγμών, αυτή όμως αυτοπροσδιορίζεται ως stalker. Η Chazawa που ξέρει τα πάντα για τον Sumida, ζει μέσα στο δικό της χάος, με μια οικογένεια που μπορεί μεν να είναι πιο εύπορη, δεν παύει όμως να επιζητά τον θάνατο της, χτίζοντας της μία κρεμάλα για να κάνει το καθήκον της. 

 

«Your mind is sick now. You have more choices than you can choose from. But you’re sick and you can’t see. That’s why you make bad choices.»

 

O Sumida εξουθενωμένος από τα πράγματα που πρέπει να αποδεχθεί σχετικά με την ζωή του, και μετά από την εμφάνιση του αλκοολικού πατέρα του που τον χτύπησε και του ζήτησε ξεκάθαρα απλά να πεθάνει, θα πάρει τέμπερες, θα τις χύσει στο πρόσωπο του, θα βάλει ένα μαχαίρι σε μια σακούλα και θα διανύσει τους δρόμους της Fukushima, αναζητώντας τους «κακούς». Ο ηρωισμός του πηγάζει στην ανάγκη του να αποδείξει ότι γεννήθηκε για να κάνει κάτι καλό. Ακόμα κι αν είναι ο πιο άχρηστος άνθρωπος στον κόσμο, μπορεί και πάλι να κάνει κάτι καλό για τους υπόλοιπους. Καθώς θα περπατάει όμως θα γνωρίσει μια άλλη πλευρά της πόλης του που δεν την είχε ξαναδεί. Ο Sumida που θέλει να ζήσει μια ήρεμη ζωή και που είναι απομακρυσμένος από κάθε συναίσθημα και απαρνιέται οποιαδήποτε ένδειξη στηρίγματος και βοήθειας, θα επιστρέψει από εκείνον τον περίπατο φορτισμένος με εικόνες και εμπειρίες που θα του διαστρεβλώσουν κι άλλο την έννοια της ειρήνης στο μυαλό του. Εκεί θα βρει την Chazawa για να του δείξει ότι ακόμα κι αν είναι άρρωστος, ακόμα κι αν βρίσκεται ακινητοποιημένος εξαιτίας των κανόνων που έχει θέσει στον εαυτό του, πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω από αυτό που βλέπει.

 

Ο Sion Sono πήρε το manga του Furuya και το τοποθέτησε στην Fukushima του 2011, εκεί ακριβώς που η αλλοφροσύνη των Ιαπώνων φούντωσε και έφερε μια νέα εποχή στην χώρα. Περνώντας πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα μέσα από τις ωμές και βίαιες εικόνες στους δρόμους και μέσα από ένα δελτίο ειδήσεων, ο σκηνοθέτης κατάφερε να δημιουργήσει μία ταινία που θα μιλήσει όχι μόνο για την δυστοπική σύγχρονη πραγματικότητα στην Ιαπωνία, αλλά παγκοσμίως. Προβληματίζει τον θεατή και του προκαλεί έναν κόμπο στο στομάχι, που μεταφράζεται με την ταύτιση του εαυτού του με τους πρωταγωνιστές της ταινίας. Παρόλο, ωστόσο, που το manga δεν έχει καλό τέλος, ο Sion Sono, όπως έχει αποδείξει και στην ταινία του Love Exposure, πιστεύει πως η αισιοδοξία για το μέλλον μπορεί να χτιστεί, οπότε γιατί να σταματήσει κανείς να ονειρεύεται;

 

Με εξαιρετικά καλογραμμένο σενάριο, σκηνοθεσία και φωτογραφία που σου παίρνει την ανάσα και τους νεαρούς πρωταγωνιστές, Sometani Shota και Fumi Nikaido, καθώς και τους Tetsu Watanabe και Yosuke Kubozuka, να αποδίδουν ικανοποιητικά το απαιτητικό σενάριο και τα έντονα συναισθήματα των χαρακτήρων, η Himizu μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του Sion Sono. Δημιουργήθηκε με σκοπό να αφυπνίσει  τους Ιάπωνες θεατές του το 2011, αλλά τελικά κατέληξε σε μια ταινία που διαχρονικά θα αφήνει το σημάδι της σε όποιον την παρακολουθεί. Και αυτό γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει απόλυτα τον εαυτό του και γιατί, όπως είπε και ο Τσέχωφ, μαζί με τα όνειρα ξεκινούν και οι ευθύνες, και δεν έχουν όλοι/ες την δύναμη να τις αναλάβουν.

 

 

Στεφανία Τσιβελεκίδου

Στεφανία Τσιβελεκίδου

Η Στεφανία είναι φοιτήτρια στο τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ και ασχολείται με όσα περισσότερα πράγματα μπορεί να χωρέσει σε ένα εικοσιτετράωρο. Αγαπάει την μουσική, τον κινηματογράφο, τα βιβλία και τα κόμικ.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

The X-Files: Δεν αποκλείεται μία ακόμη επιστροφή

Next post

Bollywood: Οι 10 πιο εισπρακτικές ταινίες όλων των εποχών