FilmsReviews

Her (2013) του Spike Jonze

To sci-fi, ή επιστημονική φαντασία ελληνιστί, αποτελεί, διαχρονικά, από τις αγαπημένες θεματικές του κινηματογράφου, καθώς προσφέρει ιδανική ευκαιρία στους δημιουργούς  να εξερευνήσουν  το «αν..», να καταπιαστούν με φιλοσοφικά ερωτήματα και να προβάλουν κάποιες πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Εκεί στοχεύει και το Her, το οποίο χρησιμοποιώντας το γνωστό θέμα της σχέσης ανθρώπου με την τεχνητή νοημοσύνη (όπως έχουμε δει επανειλημμένα σε ταινίες όπως το Blade Runner, A.I. κτλ) αναλαμβάνει να ρίξει μια πιο διερευνητική ματιά σε συναισθήματα και ανθρώπινες καταστάσεις όπως  ο έρωτας, η αγάπη, η κοινωνικότητα και η μοναξιά (έχοντας σαφή συγγένεια με αριστουργήματα του είδους, όπως το Eternal Sunshine of the Spotless Mind και το Mr. Nobody).

Κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας αποτελεί ο Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) , ένας μοναχικός και ευαίσθητος συγγραφέας, ο οποίος ζει  σε ένα μελλοντικό Los Angeles , και ο οποίος δυσκολεύεται να ξεπεράσει και να αποδεχτεί το διαζύγιο του με την επί χρόνια αγαπημένη του σύζυγό, και παιδικό του έρωτα, Catherine (Rooney Mara). Δουλεύει σε μια υπηρεσία συγγραφής προσωπικών γραμμάτων για ανθρώπους που δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και τον υπόλοιπο καιρό του τον περνά παίζοντας βιντεοπαιχνίδια (σε ένα εξελιγμένο, από ότι φαίνεται, και αξιοζήλευτο playstation ) και περιστασιακά συναναστρέφεται με τους λιγοστούς του φίλους. Αλλαγή στην καθημερινότητα και διάθεση του έρχεται να φέρει η αγορά ενός εξελιγμένου ομιλούντος λειτουργικού συστήματος, με προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για την Samantha ( Scarlett Johansson), μία έξυπνη, ενεργητική και ευχάριστη «γυναικεία φωνή», με δίψα για γνώση, της οποίας η αντίληψη εξελίσσεται ταχέως. Η ανάγκη του πρωταγωνιστή για αγάπη και έρωτα, σε συνδυασμό με την φύση της Samantha, δεν αργεί να τους φέρει κοντά, οδηγώντας τους τελικά να ερωτευθούν και να αναπτύξουν ένα είδος σχέσης (που δεν είναι τόσο ασυνήθιστο στον εν λόγω κόσμο). Είναι, όμως, κάτι τέτοιο εφικτό να διαρκέσει; Αποτελεί πραγματική λύση στην μοναξιά του ήρωα μας;

Το Her μπορεί επιφανειακά να φαίνεται μια ιστορία αγάπης και/ ή μια εναλλακτική προσέγγιση στις δυνατότητες και τα όρια της σχέσης ανθρώπου-«ρομπότ», αλλά μια πιο προσεκτική ματιά θα μας φανερώσει μεγαλύτερο βάθος. Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης και σεναριογράφος  Spike Jonze (ο οποίος βραβεύτηκε με το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου για την εν λόγω ταινία) καταφέρνει μέσα σε 2 ώρες να μας παρουσιάσει μια πολυεπίπεδη εξέταση  πάνω στην φύση του σύγχρονου ανθρώπου, μέσα από τα μάτια ενός ήρωα που  εύκολα μπορούμε να κατανοήσουμε ή και να ταυτιστούμε. Ο Theodore είναι ένας άνθρωπος που ζει αποξενωμένος από το περιβάλλον γύρω του, περιπλανώμενος μόνος, όντας κολλημένος σε ένα προ πολλού χαμένο παρελθόν. Ψάχνει την εύκολη ευχαρίστηση και βραχυπρόθεσμη λύση στα προβλήματά του, όπως φανερώνουν οι αμέτρητες ώρες ηλεκτρονικών παιχνιδιών ή οι μετά-μεσονύκτιες «συζητήσεις». Άλλωστε, και η σχέση του με την Samantha, όσο αδιαμφισβήτητη και αν είναι η αγάπη του ενός για τον άλλο, αποτελεί κυρίως κάλυψη του προβλήματος παρά μια ρεαλιστική λύση. Είναι φανερό ότι τα θέλω του, ο έρωτας και η αγάπη δηλαδή, δεν μπορούν να ευθυγραμμιστούν με τις ανάγκες του, που είναι εγκατάλειψη της μοναχικότητας του και της ονειροπόλησης του για το παρελθόν, και η σύνδεση του με τον κόσμο γύρω του. Όμως, όπως μας φανερώνει η ταινία δεν είναι ο μόνος, αφού όλοι φαντάζουν απομονωμένοι και να εθελοτυφλούν σε αυτήν την, από ότι φαίνεται, όχι και τόσο μακρινή μελλοντική κοινωνία. Φυσικά, πέρα από το δεσπόζων θέμα της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου, τίθενται και όμορφα ερωτήματα πάνω στη φύση του έρωτα και της αγάπης, ειδικά μέσα από την αλληλεπίδραση του Theodore και της Samantha, μακριά από γλυκανάλατα κλισέ.

Βέβαια, εκτός του δυνατού και πρωτότυπου σεναρίου, η ταινία δεν θα ήταν η ίδια χωρίς την εξαιρετική της σκηνοθεσία και κινηματογράφηση. Καλογυρισμένα κοντινά πλάνα με focus στον πρωταγωνιστή, που τονίζουν τα συναισθήματα του την απομόνωση του, είχαν τον πρώτο λόγο, ενώ το μοντάζ με τα flashback του παρελθόντος δούλεψε ιδανικά για την εμβάθυνση του χαρακτήρα, αλλά και την σκιαγράφηση του Theodore του «σήμερα». Από την άλλη η ευχάριστη και ζωηρή χρωματική παλέτα (με το κόκκινο και το κίτρινο να κυριαρχούν)  και η μίξη 60s και φουτουριστικής αισθητικής, έστησαν υπέροχα την ατμόσφαιρα, με την διεύθυνση φωτογραφίας να δικαιούται τα εύσημα. Μάλιστα, ο συνδυασμός της κινηματογράφησης με την εμπνευσμένη μουσικη των Arcade Fire, έδεσε αρμονικά συνεισφέροντας στην συνολική εικόνα και αίσθηση «ζεστασιάς» της ταινίας. Τέλος, εξαιρετικό όλο το cast, με τον Joaquin Phoenix να ενσαρκώνει μοναδικά και άκρως πειστικά έναν απαιτητικό ρόλο, όπως και η Scarlett Johansson, η οποία μόνο με την φωνή της κατάφερε να φέρει στην ζωή την Samantha. Στο ύψος τους και οι πάντα εξαίρετες και αγαπημένες, Amy Adams και Rooney Mara.

Μια must ταινία, η οποία αν δεν σε συγκινήσει, σίγουρα θα σε κάνει να επανεξετάσεις την πραγματικότητά σου και να αναρωτηθείς αν όντως ζεις σύμφωνα με τις ανάγκες σου ή αν εθελοτυφλείς σε  κάποιο δικό σου (προσωρινά ή μη) άπιαστο θέλω.

Previous post

Ο Ed Sheeran έρχεται στο Game of Thrones

Next post

Το Matrix αποκτά reboot και σίγουρα είναι κάτι που δε θέλουμε να δούμε

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.