FilmsHorrorReviewsSpecials

Goodnight Mommy (2014) των Veronika Franz και Severin Fiala

Το «Goodnight Mommy» δεν είναι μία συνηθισμένη ταινία τρόμου. Θυμίζει περισσότερο ταινίες είδους της εποχής της δεκαετίας του ‘60, όπως το «Wait Until Dark» του ‘67 και ειδικά το «Eyes Without a Face» του ‘60 (μία ταινία που μπορεί κάλλιστα να αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς). Βασικό τους κοινό χαρακτηριστικό, ο πρωταγωνιστικός ρόλος της ατμόσφαιρας στην παραγωγή ανησυχίας και φόβου και η απουσία φθηνών εκπλήξεων. Ωστόσο, το «Goodnight Mommy» διακρίνει ένα ακόμα στοιχείο που σπανίζει σε ταινίες τρόμου, κάτι από το οποίο ίσως και να πηγάζει ο πραγματικός τρόμος αυτής της ταινίας.

Πυρήνας της είναι το σύνδρομο Capgras, μία σπάνια ψυχολογική διαταραχή υπεύθυνη για τη πρόκληση της αυταπάτης πως κάποιο κοντινό πρόσωπο (φίλος/η, συγγενής ή ακόμα και κατοικίδιο) έχει αντικατασταθεί από κάποιο άλλο άτομο, το οποίο απλώς τυχαίνει να είναι πανομοιότυπο. Η ταινία ακολουθεί τον Elias και τον Lukas (Elias και Lukas Schwarz, αντίστοιχα), δύο 10χρονα δίδυμα αγοράκια που περιμένουν τη μαμά τους να γυρίσει σπίτι. Η μητέρα (Susanne Wuest) μόλις έκανε πλαστική και το πρόσωπό της είναι τυλιγμένο από γάζες· μόνο τα μάτια και το στόμα της είναι εμφανή. Tα παιδιά αρχίζουν να αμφισβητούν την ταυτότητα της γυναίκας κάτω από τους επιδέσμους, ειδικά όταν η συμπεριφορά της αρχίζει να γίνεται όλο και περισσότερο αφύσικη.

Αναμφίβολα, τα πραγματικά αστέρια του «Goodnight Mommy» είναι οι σκηνοθέτες/σεναριογράφοι της. Οι Veronika Franz και Severin Fiala δημιούργησαν μία ταινία που σε κρατά καθηλωμένο στη θέση σου, ανίκανο να αντισταθείς στη γοητεία της αλλά και τη φρίκη που έχει να προσφέρει. Από τη μία, το σενάριο μοιάζει κλισέ (ειδικά προς το τέλος της ταινίας), από την άλλη παραμένει το δίχως άλλο πρωτότυπο και διατηρεί ρυθμό, χάρη στον οποίο θα παραμείνει αμείωτη η προσοχή του κοινού. Την ίδια στιγμή η σκηνοθετική προσέγγιση δίνει πνοή σε κάθε τρομαχτικό στοιχείο της ιστορίας και ενισχύει τη δυναμική της. Στη δημιουργία μίας δυσοίωνης ατμόσφαιρας συμμετέχει και η μετεπεξεργασία της ταινίας, συγκεκριμένα το μοντάζ και η ηχητική επένδυση, ενώ την καθιστά ακόμη πιο απειλητική η ικανότητα των ηθοποιών να μας παρασύρουν κοντά στους χαρακτήρες τους.

Πέραν όμως των παραπάνω, η ταινία βρίσκει τη δύναμή της στον μοναδικό ρεαλισμό που τη χαρακτηρίζει. Τα γεγονότα που εξελίσσονται δε διακρίνονται από τίποτε το μετα-πραγματικό, οι δημιουργοί χτίζουν έναν κόσμο εντελώς πιστευτό: αφενός τα παιδιά εξετάζουν και τη δικιά τους λογική κάποιες φορές, αφετέρου της «μητέρας» η συμπεριφορά φαντάζει πράγματι αλλόκοτη. Καθώς πλησιάζουμε στη φρικτή κορύφωση (για την οποία επ’ ουδενί δεν είμαστε προετοιμασμένοι) δε γνωρίζουμε δίπλα σε ποιου το πλευρό να σταθούμε, απορούμε και φοβόμαστε συνάμα με τους χαρακτήρες. Το «Goodnight Mommy» είναι το λιγότερο μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου του 2014, αν όχι μία από τις καλύτερες εν γένει της χρονιάς.

 

 

Previous post

Ballad of Buster Scruggs: Η νέα σειρά του Netflix από τους αδερφούς Coen

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.