FilmsReviews

The Girl Who Leapt Through Time – Toki o Kakeru Shōjo – (2006) του Mamoru Hosoda

Το «The Girl Who Leapt Through Time» ίσως και να είναι η καλύτερη anime ταινία του 21ου αιώνα μέχρι τώρα, που να μην συγκαταλέγεται στα κινούμενα σχέδια του Studio Ghibli, φυσικά (από την άλλη και το «Your Name.» του Makoto Shinkai που κυκλοφόρησε πέρσι διεκδικεί επάξια αυτόν τον τίτλο). Ιδού ακόμα μία ταινία γεμάτη με τη μαγεία και την ομορφιά που διακρίνουν πολλά κινούμενα της Ιαπωνίας, με τον δικό της όμως μοναδικό χαρακτήρα: θέματα όπως ο εφηβικός έρωτας, ο χρόνος κι ο θάνατος διαπλέκονται μεταξύ τους για να παράγουν ένα διόλου ρηχό έργο, το οποίο θα μας παρασύρει όσο κι αν προσπαθήσουμε να αντισταθούμε.

Η ιστορία ξεκινά με πρωταγωνίστρια τη Makoto (με τη φωνή της Riisa Naka), μία νεαρή, κάπως αδέξια κοπέλα η οποία ανακαλύπτει, τη στιγμή ενός μοιραίου ατυχήματος, πως απέκτησε τη δύναμη να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο. Από το χρονικό σημείο του ατυχήματος και μετά χρησιμοποιεί επιπόλαια την ικανότητα αυτή για να διορθώνει μικρο-λάθη, ωστόσο γρήγορα κατανοεί πως οι πράξεις της μπορούν να επιδράσουν αρνητικά στους γύρω της ανθρώπους. Το κινούμενο είναι ελαφρώς βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Yasutaka Tsutsui, το οποίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1967 και κατέληξε ιδιαίτερα δημοφιλές στη χώρα καταγωγής του.

                Η ταινία λειτουργεί άψογα σε όλα τις τα επίπεδα, κι εδώ βρίσκεται ένα στοιχείο που αποδεικνύει το ταλέντο των δημιουργών της: δεν είναι εύκολο να καθορίσεις την ταυτότητά της, δέχεται στοιχεία από διάφορα είδη, όπως ταινίες επιστημονικής φαντασίας, δράματος, ωρίμανσης αλλά και από ρομαντικές κομεντί. Η ιστορία της χαρακτηρίζεται από εκρηκτική φαντασία και πρωτοτυπία, κρατώντας όμως (σε αντίθεση με την ηρωίδα) τα πόδια της σταθερά στο έδαφος. Η πλοκή της κυλά αβίαστα, δεν κουράζει τον/την θεατή, αντιθέτως γραπώνει τη προσοχή του και δεν την ελευθερώνει παρά μόνο στο τέλος. Συγχρόνως, οι χαρακτήρες ξεχωρίζουν για τη ψυχή και το βάθος τους, ο καθένας με τη γοητεία του, τα ελαττώματά του, τους φόβους του. Παρά το περιτύλιγμα του φαντασιακού κόσμου μοιάζουν κοντά σε μας, μπορούμε να τους καταλάβουμε και να συναισθανθούμε τις ανησυχίες τους. Η αφήγηση είναι προσεγμένα δομημένη, κι ενώ αφήνει μερικά κενά πίσω της (όπως και κάθε ταινία άλλωστε, που ασχολείται με ταξίδια στον χρόνο) εξελίσσεται με ευφυΐα κι ολοκληρώνεται με χάρη, χαιρετώντας με μία γλυκόπικρη γεύση που παραμένει για καιρό μετά τη θέαση.

                Δίπλα στην ιστορία αντάξιες στέκονται και οι εικόνες που προσφέρει το anime. Ο σκηνοθέτης Mamoru Hosoda και η ομάδα του από animators σχεδίασαν ένα πραγματικό έργο τέχνης, κάθε πλάνο του οποίου σαγηνεύει το βλέμμα μας. Δεν υπάρχει ένα κάδρο που να φαντάζει περιττό ή κακοσχεδιασμένο. Από τον πλούτο των χρωμάτων ως την κίνηση των χαρακτήρων, η ταινία αποτελεί ένα θέαμα που κανείς θωρεί με δέος. Την ίδια στιγμή συνοδεύει τις εικόνες μία αρμόδια μουσική που ενισχύει ακόμα περισσότερο το αντίκτυπό τους, χωρίς να τις επικαλύπτει και να αποπροσανατολίζει το κοινό.

                Το «The Girl Who Leapt Through Time» μιλά στις καρδιές μας επειδή μελετά μία από τις πιο βαθιές επιθυμίες του ανθρώπου, την ανάγκη δηλαδή να γυρίσει πίσω στο παρελθόν και να ζήσει εκ νέου τα νεανικά του χρόνια, όμως όχι μόνο για αυτό· αλλά και γιατί έχει να μας πει πολλά για αυτή την επιθυμία, μέσα από λίγα μόνο λόγια: «Time waits for no one (Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν)». Ας τον απολαύσουμε, λοιπόν, όσος μας δίνεται.

 

 

Previous post

CASTING: Άτιτλο project μικρού μήκους #4

Next post

Όλες οι σειρές που κόπηκαν ή ανανεώθηκαν στην Αμερικάνικη τηλεόραση

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.