FilmsReviews

Gerald’s Game (2017) του Mike Flanagan

Φαίνεται πως είναι ο μήνας του Stephen King. Μετά το άκρως πετυχημένο και όχι άδικα, IT, το Netflix μας έδωσε μια ακόμη κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του Stephen King, το Gerald’s Game. Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας βλέπουμε τον Mike Flanagan και για μια ακόμη φορά μας έδωσε τον καλύτερο του εαυτό.

Η Jessie και ο Gerald είναι ένα ζευγάρι που τους έχει βαλτώσει η ρουτίνα και τα πολλά χρόνια συμβίωσης. Έτσι αποφασίζουν να κάνουν διακοπές σε ένα απομονωμένο εξοχικό που έχουν, με σκοπό να αναζωπυρώσουν την σχέση τους. Όμως όλα αρχίζουν να στραβώνουν, όταν ο Gerald αποφασίζει να πάει το ερωτικό παιχνίδι στο επόμενο επίπεδο, δένοντας την Jessie με αλυσίδες στο κρεβάτι. Έπειτα από αυτό, η Jessie θα κληθεί να παλέψει για την ζωή της και με τους δαίμονες της.

Έχοντας στο μυαλό μου πως ο Flanagan είναι ένας ικανός σκηνοθέτης και με μεγάλη αδυναμία στον τρόμο και στο σασπένς, είχα υψηλές προσδοκίες. Και ευτυχώς όχι άδικα. Η ταινία σε βάζει πολύ γρήγορα στο ψητό της ιστορίας και στην απόγνωση που αντιμετωπίζει η πρωταγωνίστρια. Ουσιαστικά όλο το φιλμ το κουβαλάει στις πλάτες της η Carla Gugino, καθώς ο χαρακτήρας που υποδύεται πρέπει να αντιμετωπίσει πραγματικούς κινδύνους, αλλά και τα παιχνίδια που της παίζει το μυαλό της. Βρίσκεται σε έναν συνεχόμενο πανικό και ένταση, ενώ σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση το μυαλό της ανασύρει δαίμονες από το παρελθόν. Πραγματικά νομίζω πως η Carla αξίζει μια υποψηφιότητα για Oscar ή Χρυσή σφαίρα, καθώς η ερμηνεία της είναι γεμάτη συναίσθημα και αμεσότητα.

Ο Mike Flanagan μας έχει αποδείξει πως μπορεί να χειριστεί άψογα σε αφηγηματικό επίπεδο, διαφορετικούς χωροχρόνους μέσα σε μια ταινία και το κάνει για μια ακόμη φορά. Πραγματικότητα, παραισθήσεις και αναμνήσεις, πλέκονται αριστοτεχνικά από τον σκηνοθέτη, δημιουργώντας ένα θέαμα που σε μαγνητίζει μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Το ερυθρό και αρρωστημένο κόκκινο χρώμα από την έκλειψη ηλίου των παιδικών χρόνων της πρωταγωνίστριας, είναι ένα μοτίβο που υπάρχει στην μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας και το γεγονός από κάποιο σημείο και πέρα πλέκεται με την παρουσία κάποιας μυστηριώδους παρουσίας, δημιουργεί τρομερή ατμόσφαιρα και ανατριχίλα. Η παρουσία μιας άγνωστης παρουσίας, σαν σκιά στο δωμάτιο, είναι ένα από τα μυστήρια της ταινίας που σου προκαλεί ανατριχίλα κάθε φορά που εμφανίζεται, ενώ όταν στο τέλος της ταινίας αποκαλύπτεται η ταυτότητα της, τότε γίνεται ακόμη πιο τρομακτική.

Ο Flanagan έκανε για μια ακόμη φορά το θαύμα του και μας έδωσε μια από τις καλύτερες μεταφορές δουλειάς του Stephen King, στη μεγάλη οθόνη.

 

 

Previous post

Τα 8 πιο φρικιαστικά κινηματογραφικά πλάσματα

Next post

Blade Runner 2049: Οι 3 ταινίες μικρού μήκους

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.