FilmsReviews

Frances Ha (2012) του Noah Baumbach

Τι γίνεται όταν ο/η καλύτερός/ή σου φίλη αποφασίζει να προχωρήσει στην ζωή του/ης ; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ωριμάσουμε και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας ως ενήλικοι ; Πως μπορούμε να διατηρήσουμε την νεανική μας ενέργεια και αισιοδοξία κυνηγώντας τα όνειρά μας ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που καλείται να μας απαντήσει ο μετρ του ανεξάρτητου κινηματογράφου, Noah Baumbach ( The Squid and the Whale, Greenberg ), με την βοήθεια της συν-σεναριογράφου και πρωταγωνίστριας Greta Grewig, μέσα από την ανάλαφρη κωμωδία του για τη ζωή της Frances, μιας Νεοϋορκέζας που αρνείται να «ενηλικιωθεί».

Έχοντας φτάσει στα 27 της, χωρίς να έχει καταφέρει να πετύχει το όνειρό της να γίνει επαγγελματίας χορεύτρια και όντας ελεύθερη μετά από μια δυσλειτουργική σχέση, η Frances καλείται να αντιμετωπίσει την μετακόμιση και σταδιακή αποξένωση της πολυαγαπημένης της συγκατοίκου/φίλης, Sophie. frances-haΣτην προσπάθεια της να επιβιώσει τόσο ψυχολογικά , όσο και οικονομικά , η πρωταγωνίστριά μας συναναστρέφεται με πληθώρα διαφορετικών  ατόμων και μετακινείται σε πολλά διαφορετικά μέρη αναζητώντας κάποια σταθερότητα στην ζωή της. Ακατάβλητη από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και με χαρακτηριστική αισιοδοξία, η Frances αντιδρά στην μοναξιά της , κυνηγώντας τις φιλοδοξίες και τα όνειρά της , με την βοήθεια των νέων της φίλων , αλλά και παλιών: της Sophie.

Η ταινία , έχοντας αποσπάσει διθυραμβικά σχόλια από κριτικούς και κοινό, εντυπωσιάζει με την απλότητα και τους έξυπνους και ρεαλιστικούς της διαλόγους, πετυχαίνοντας να είναι ευχάριστη παρά την αποτύπωσηfrances-ha-greta-gerwig_55003091-2193x1206-2193x1206 καθημερινών και μη-ιδιαίτερων χαρακτήρων. Αποφεύγοντας τα περισσότερα κλισέ (εκτός ίσως από το τέλος που ήταν μάλλον αναμενόμενο) από τα οποία «υποφέρουν» ταινίες του είδους της, και μένοντας πιστή στο ανάλαφρο ύφος της (χωρίς εμβάθυνση σε σοβαρότερα ζητήματα) εξερευνεί επιτυχώς την χαλαρή φύση της νεότητας και εστιάζει στην κτητικότητα της φιλίας. Όσον αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η ασπρόμαυρη εικόνα της. Τέλος, άξια αναφοράς είναι η μουσική επένδυση, με κομμάτια όπως το «Modern Love» του David Bowie ή το «Every 1’s a Winner» των Hot Chocolate και το «Theme de Camille» του Georges Delerue να εναρμονίζονται άψογα με την αισθητική της ταινίας.

 

Το Frances Ha μπορεί να το λατρέψεις ή να σου περάσει αδιάφορο, να γελάσεις ή να το ξεχάσεις γρήγορα, αλλά ένα είναι σίγουρο: είναι μια ασπρόμαυρη ταινία με έντονη «πολύχρωμη» ψυχή που έχει αφήσει ήδη την υπογραφή της στον indie κινηματογράφο.

 

★★★★✩

 

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

All About Lily Chou-Chou (2001) του Shunji Iwai

Next post

Nerve (2016) των Henry Joost και Ariel Schulman