FilmsReviews

The Florida Project (2017) του Sean Baker

«Ο σκληρός και ανεξήγητος κόσμος των ενηλίκων μέσα από τα μάτια των παιδιών»

Παραγωγή: U.S.A

Διάρκεια: 111’

Σενάριο: Sean Baker & Chris Bergoch

Σκηνοθεσία: Sean Baker

Πρωταγωνιστούν: Brooklynn Prince, Bria Vinaite, Willem Dafoe

Το The Florida Project κινείται στο ίδιο μονοπάτι που έχουν μέχρι τώρα χαράξει προηγούμενες ταινίες του Sean Baker, όπως το Starlet (2012) και το Tangerine (2015). Δεν είναι δύσκολο κανείς να εντοπίσει τα θέματα εκείνα που απασχολούν κυρίως τον Baker: προβλήματα μειονοτήτων, κοινωνικά αδύναμων ομάδων ή/και ανθρώπων που ζουν στα όρια της φτώχειας και της εξαθλείωσης είναι μάλλον αυτά που πρωταγωνιστούν. Ο Baker ωστόσο, παρότι σε αυτά τα ζητήματα βασίζεται για να αφηγηθεί την ιστορία του The Florida Project, υιοθετεί μία πρωτότυπη (σε σχέση με τη φιλμογραφία του) οπτική γωνία: κάνει πρωταγωνίστριά του ένα 6χρονο κοριτσάκι.

Η Moonee (Brooklynn Prince) είναι μία κοπέλα 6 χρονών, η οποία ζει μαζί με την νεαρή μητέρα της Halley (Bria Vinaite) σε ένα μοτέλ κοντά στη Disneyland στη Florida των Η.Π.Α.. Δεν είναι άστεγοι, ωστόσο δεν έχουν δικό τους σπίτι ούτε αρκετά λεφτά για να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα. Μάλιστα, τα έσοδά τους φτάνουν ίσα-ίσα για το νοίκι τους, χρήματα που βρίσκουν πουλώντας παράνομα αρώματα ή άλλα αντικείμενα. Για το φαγητό τους, βασίζονται εν μέρει στην ελεημοσύνη μίας φίλης της Halley, της Ashley (Mela Murder). Η ζωή αυτή ωστόσο δεν αποτελεί εμπόδιο για τη Moonee και τους/τις φίλους/ες της (άλλων οικογενειών που ζουν στο μοτέλ ή εκεί κοντά). Συνεχώς παίζουν, διασκεδάζουν, κάνουν σκανδαλιές (άλλωτε ασήμαντες, άλλωτε σοβαρές) και απολαμβάνουν ό,τι  τους δίνεται. Δεν έχουν κανένα σκοπό να αφήσουν το καλοκαίρι τους αυτό να πάει χαμένο, προς απογοήτευση και εκνευρισμό των ενηλίκων και κυρίως του υπεύθυνου, Bobby (Willem Dafoe).

Αναντίρρητα στη κορυφή ξεχωρίζουν εναργώς, πέραν της σκηνοθεσίας και του σεναρίου, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών.

florida projectΗ πλοκή του The Florida Project είναι δυσδιάκριτη, μοιάζει σχεδόν ανύπαρκτη, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι εκεί· και αυτό ακριβώς είναι που την καθιστά ακόμα περισσότερο ενδιαφέρουσα. Ο Baker γνωρίζει πως οι χαρακτήρες του αποτελούν την κινητήριο δύναμη της ταινίας και για αυτό τους φέρνει στο προσκήνιο, τοποθετώντας την αφήγηση σε δεύτερη μοίρα. Συνεπώς, η ταινία μοιάζει ιδιαίτερα ρεαλιστική, πρόκειται για ένα «slice of life», όπως ονομάζονται κινηματογραφικά έργα του είδους (π.χ. ταινίες του Mike Leigh). Ο δημιουργός μας δίνει ένα έργο το οποίο ποτέ του δε θυμίζει μυθοπλασία, τόσο σεναριακά όσο και οπτικοακουστικά. Δεν έχουμε συχνά μουσική (εκτός από την αρχή και το τέλος της ταινίας, αν δεν απατώμαι) και η κάμερα είναι πολλές φορές στο χέρι και κοντά στα πρόσωπα των ηρώων/ίδων, σαν ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης. Με αυτή την τεχνική ο Baker επιχειρεί να μας συγκινήσει έτι περισσότερο και να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον μας για αυτές τις κοινωνικές ομάδες, οι οποίες μεν υπάρχουν, αλλά παραμένουν λησμονημένες. Δεν τις βλέπουμε συχνά ούτε στην τηλεόραση, ούτε στο σινεμά, ούτε και σε άλλα μέσα.

Πρόκειται για μία θέαση που καθίσταται απαραίτητη μέσα από το καίριο και φλέγον ζήτημα που θίγει.

Αναντίρρητα στη κορυφή ξεχωρίζουν εναργώς, πέραν της σκηνοθεσίας και του σεναρίου, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Τόσο η Vinaite όσο και ο Dafoe μας συγκλονίζουν με τον τρόπο που προσεγγίζουν τους χαρακτήρες τους. Άλλες φορές είναι ήσυχοι, άλλες φορές γεμάτοι ένταση, πάντοτε όμως σε αρμονία με τον εκάστοτε τόνο της αφήγησης. Παρ’ όλα αυτά, αν ένα μόνο άτομο κλέβει την παράσταση, αυτό θα ήταν η Prince, ένα κορίτσι το οποίο, μολονότι μόλις 6 ετών, πετυχαίνει να εμφυσήσει πληθώρα από συναισθήματα στο κοινό, μένοντας αδιάκοπα πιστή στα χαρακτηριστικά της Moonee. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως έχει τη δύναμη να μας κάνει να θυμώσουμε, να γελάσουμε, να γοητευτούμε, να συγκινηθούμε ή να κλάψουμε, με μία ερμηνεία που φαντάζει αβίαστη και καθοριστικά αυθεντική για την επιτυχία της ιστορίας της ταινίας.

Αν έχω ένα παράπονο από το The Florida Project, αυτό σχετίζεται με το τέλος του. Σεναριακά, ταιριάζει στην ιστορία και την κλείνει με έναν γλυκόπικρο τόνο, τον μόνο που θα ταίριαζε μετά από όλα όσα έχουμε δει. Παρά ταύτα η εκτέλεσή του, τόσο οπτικά όσο και ηχητικά-μουσικά θεωρώ πως αποδυναμώνει την ταινία, καθώς δεν έχει καμία σχέση με τη φόρμα της μέχρι και εκείνο το σημείο. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι απαραίτητα λάθος, είναι απλώς μία αισθητική επιλογή η οποία δεν με βρίσκει σύμφωνο. Κατά τ’ άλλα, είναι μία εξαιρετική ταινία με έναν σπάνιο, ειλικρινή χαρακτήρα, η οποία θα σε καθηλώσει. Πρόκειται για μία θέαση που καθίσταται απαραίτητη μέσα από το καίριο και φλέγον ζήτημα που θίγει.

 

 

Ψηφίστε την ταινία

4 Ψηφοφορία κριτικού
0 Ψήφοι χρηστών (0 ψήφοι)
Συνολική ψήφος

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

τρομαχτικές
Previous post

Οι 4 πιο τρομαχτικές ταινίες κινουμένων σχεδίων

oscars
Next post

Oscars 2018: Οι νικητές και οι νικήτριες